Δεν ήταν ατύχημα, δεν ήταν «η κακιά στιγμή», δεν ήταν ανθρώπινο λάθος.

Στα Τρίκαλα συντελέστηκε ένα μαζικό εργοδοτικό έγκλημα με θύματα πέντε εργάτριες. Και η λαϊκή οργή που ξεχείλισε σήμερα στους δρόμους της πόλης, με τη μεγαλειώδη πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο των Τρικάλων, αποτελεί την πιο ηχηρή απάντηση σε όσους επιχειρούν να θολώσουν τα νερά.

Η ουσία βρίσκεται στις δηλώσεις του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων, Δημήτρη Αρμάγου, ο οποίος βρέθηκε στο σημείο της τραγωδίας από τις πρώτες κιόλας ώρες και μίλησε χωρίς περιστροφές για «προδιαγεγραμμένο έγκλημα». Τα λόγια του είναι κόλαφος: «Τους λέγαμε πως θα βρεθούμε μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις και βρίσκαμε πόρτα. Η δημοκρατία σταματούσε στην πύλη του εργοστασίου».

Η κατάθεση αυτή ακυρώνει κάθε κυβερνητικό και εργοδοτικό άλλοθι. Οι προειδοποιήσεις υπήρχαν. Οι συνθήκες ήταν γνωστές. Οι ευθύνες συγκεκριμένες. Κι όμως, τίποτα δεν άλλαξε. Γιατί σε αυτό το σύστημα, η ανθρώπινη ζωή υποτάσσεται στο κόστος, το κέρδος και την «ανταγωνιστικότητα».

Δεν βρεθήκαμε απλώς μπροστά σε «δύσκολες καταστάσεις». Βρεθήκαμε μπροστά στο αναπόφευκτο αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τους εργάτες ως αναλώσιμους. Όταν η εργοδοτική ασυδοσία συνδυάζεται με την κρατική ανοχή και την απονεύρωση των ελεγκτικών μηχανισμών, τότε οι χώροι δουλειάς μετατρέπονται σε χώρους θανάτου.

Οι πέντε εργάτριες δεν πέθαναν από «ατυχία». Δολοφονήθηκαν από την εντατικοποίηση, την έλλειψη μέτρων ασφαλείας, τη σιωπή των αρμόδιων και τη λογική ότι «έτσι δουλεύει η αγορά». Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τα κούφια λόγια περί ανάπτυξης.

Η σημερινή κινητοποίηση στα Τρίκαλα δείχνει τον δρόμο. Καμία ανοχή. Καμία συγκάλυψη. Απόδοση ποινικών και πολιτικών ευθυνών εδώ και τώρα.

“«Αναστασία Νάστου, Σταυρούλα Μπουκουβάλα, Ελένη Κατσαρού, Βάσω Σκαμπαρδώνη, Αγάπη Μπουρνόβα»: Είναι τα ονόματα των νεκρών εργατριών που ακούστηκαν μέσα σε ρίγη συγκίνησης στο τέλος της συγκέντρωσης και πριν ξεκινήσει η πορεία. Δεν ήταν παρούσες. Όμως  θα είναι στον αγώνα των εργαζομένων για να είναι οι τελευταίες…”, σημειώνει το ρεπορτάζ της ιστοσελίδας 902.

Γιατί όσο η «δημοκρατία» τελειώνει στην πύλη του εργοστασίου, τόσο οι εργάτες θα μετρούν νεκρούς.