Η ταξική εξουσία του κεφαλαίου στηρίζεται μέσω του κράτους σε δυο πόλους.
Ο ένας είναι ο καταναγκασμός και η βία και ο άλλος  είναι η δόλια αποσπασμένη συναίνεση, αυτό δηλαδή που έλεγε ο Μακιαβέλι “λιοντάρι και αλεπού”.

Όσο περιορίζεται η συναίνεση λόγω της επιθετικότητας του κεφαλαίου, λόγω της κρίσης αποδυναμώνεται η συναίνεση προς στο κυρίαρχο σύστημα. Αυτό έχει σαν συνέπεια το σύστημα να αντιδρά ενισχύοντας τον πόλο της καταστολής.  Η δικαιοσύνη σαν τμήμα του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους συμμετέχει και αυτή σε αυτή την ένταση της καταστολής. Σ’ αυτά  τα πλαίσια εντάσσεται και η χθεσινή απόφαση για τη μη αποφυλάκιση της Ηριάννας από μια δικαιοσύνη που κάθε άλλο παρά ουδέτερη και τυφλή είναι. Δεν είναι τυχαίο ότι το 80- 90 % των δικαστικών αποφάσεων σε εργατικές διαφορές είναι υπέρ της εργοδοσίας.

Ο μόνος τρόπος για να αντιπαρατεθούμε σε αυτό, είναι η μαζική συμπαράσταση στην Ηριάννα και η υπεράσπιση των αστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που το ίδιο το σύστημα παραβιάζει,  όχι για να περιοριστούμε σ’ αυτές,  αλλά για να πατήσουμε σ’ αυτές, για να τις υπερβούμε και να τις ουσιαστικοποιήσουμε.

Παραπάνω είναι δήλωση του Γιώργου Ρούση στο ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ με αφορμή δικαστική απόφαση για τη μη αποφυλάκιση της Ηριάννας, με την οποία σχολιάζει την λειτουργία της αστικής δικαιοσύνης.

Έφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 78 ετών, ο Γιώργος Ρούσης, αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό θεωρητικό και πολιτικό αποτύπωμα στην ελληνική Αριστερά.

Ο Γιώργος Ρούσης υπήρξε μαρξιστής διανοούμενος, πανεπιστημιακός και αγωνιστής, με σταθερή παρουσία στον χώρο της ριζοσπαστικής σκέψης και της πολιτικής κριτικής. Μέσα από τα βιβλία, τα άρθρα και τις δημόσιες παρεμβάσεις του, ανέδειξε με συνέπεια ζητήματα που αφορούσαν τον καπιταλισμό, το κράτος, την εξουσία, τον ιμπεριαλισμό και τα όρια της κοινοβουλευτικής διαχείρισης.

Δεν υπήρξε ποτέ «βολικός» διανοούμενος. Αντίθετα, παρέμεινε κριτικός τόσο απέναντι στο σύστημα όσο και απέναντι στις αυταπάτες και τις υποχωρήσεις εντός της Αριστεράς. Υπερασπίστηκε την ανάγκη στρατηγικής ρήξης, κοινωνικής απελευθέρωσης και πολιτικής αυτοτέλειας των λαϊκών τάξεων, σε μια εποχή γενικευμένης ενσωμάτωσης και ιδεολογικής σύγχυσης. Είναι χαρακτηριστικό το κείμενο του που έγραψε στην ιστοσελίδα μας με τίτλο “Πρόσκληση σε άμεσο δημόσιο διάλογο προς ΚΚΕ επικριτή μου“, όταν είχε μια παροδική αντιπαράθεση μαζί του.

Η σκέψη του χαρακτηριζόταν από καθαρότητα, μαχητικότητα και θεωρητική συγκρότηση, ενώ η πολιτική του στάση παρέμεινε μέχρι τέλους στρατευμένη στις ανάγκες των «από κάτω», μακριά από προσωπικές φιλοδοξίες ή θεσμικές καριέρες.

Ο Ρούσης δεν ήταν απλώς ένας ακαδημαϊκός. Ήταν ζωντανή σύνδεση ανάμεσα στην επαναστατική θεωρία και την καθημερινή πολιτική πάλη της εργατικής τάξης. Τα βιβλία του αποτέλεσαν εργαλεία ανάλυσης και όπλα κριτικής για χιλιάδες αγωνιστές.

Σε μια εποχή που τα εργατικά ατυχήματα (όπως αυτό στα Τρίκαλα με τις πέντε νεκρές εργάτριες) αποκαλύπτουν ωμά την ταξική βαρβαρότητα του συστήματος, η φωνή του Ρούση θα μας λείψει πολύ. Όμως η σκέψη του μένει ζωντανή, στα βιβλία του, στα κείμενά του, στις συζητήσεις που άνοιξε.

Σύντροφε Γιώργη,
σε ευχαριστούμε για την πνευματική τροφή, για την ακεραιότητα, για την επιμονή σου να βλέπεις τον κόσμο με τα μάτια της εργατικής τάξης.

Η απώλειά του αφήνει ένα κενό στον χώρο της μαρξιστικής ανάλυσης και της κριτικής πολιτικής σκέψης. Το έργο του, όμως, παραμένει ζωντανό και επίκαιρο, σε μια περίοδο που οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν και η ανάγκη για ριζοσπαστική απάντηση γίνεται όλο και πιο επιτακτική.