Στις πρώτες 28 μέρες του 2026, 16 εργαζόμενοι δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.
Άλλοι 26 σακατεύτηκαν.
Ένας νεκρός κάθε δύο μέρες.
Δεν πρόκειται για «εργατικά ατυχήματα». Πρόκειται για εργοδοτικές δολοφονίες. Για εγκλήματα με δράστη την εντατικοποίηση, την κατάργηση των ελέγχων, τη διάλυση της επιθεώρησης εργασίας και — πάνω απ’ όλα — την ιερή αγελάδα του συστήματος: το κέρδος.
Όταν ο χρόνος παράδοσης «πιέζει».
Όταν το κόστος «πρέπει να μειωθεί».
Όταν τα μέτρα ασφαλείας «θα μπουν αργότερα».
Τότε κάποιος θα πεθάνει.
Και πάντα πεθαίνει – δολοφονείται εργάτης.
Δεν είναι «κακιά στιγμή» – Είναι ταξική στρατηγική
Η σφαγή στους χώρους δουλειάς δεν είναι ατύχημα της πολιτικής. Είναι η ουσία της.
- ➽ 13ωρα βαφτισμένα «ευελιξία»
- ➽ ελαστικές σχέσεις εργασίας
- ➽ εργολαβίες – υπεργολαβίες
- ➽ ιδιωτικοποιήσεις
- ➽ αποδυναμωμένη επιθεώρηση εργασίας
Από το έγκλημα στα Τέμπη μέχρι τη ΛΑΡΚΟ και από τη βιομηχανία τροφίμων μέχρι τα εργοτάξια και τα ντελίβερι, το μήνυμα είναι το ίδιο: Το κεφάλαιο υπολογίζει το κόστος και μέσα στο κόστος είναι και η ζωή.
Αν η ασφάλεια μειώνει το περιθώριο κέρδους, τότε κόβεται η ασφάλεια.
Αν ο χρόνος συντήρησης «καθυστερεί την παραγωγή», τότε παραλείπεται η συντήρηση.
Αν ο εργαζόμενος εξαντλείται, αντικαθίσταται.
Αυτό δεν είναι «αμέλεια». Είναι επιχειρηματικό μοντέλο.
Το Κέρδος Σκοτώνει
Σε μια κοινωνία όπου τα ρεκόρ κερδοφορίας πανηγυρίζονται, οι δείκτες ανάπτυξης υψώνονται σαν σημαίες και οι εργάτες θάβονται σιωπηλά, η αντίφαση είναι κραυγαλέα.
Δεν πεθαίνουν «απρόσεκτοι».
Πεθαίνουν εργαζόμενοι σε ένα σύστημα που μετράει την ανθρώπινη ζωή με Excel.
Και όσο η εργασία αντιμετωπίζεται ως κόστος και όχι ως ανθρώπινη ύπαρξη, η σφαγή θα συνεχίζεται.
0 Comments