Σήμερα, 23 Φλεβάρη 2026, συμπληρώνονται 83 χρόνια από μια σκοτεινή στιγμή στην ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στις 23 Φλεβάρη 1943, οι γερμανικές αρχές Κατοχής ανακοίνωσαν την επιβολή πολιτικής επιστράτευσης, ένα μέτρο που στόχευε στην υποχρεωτική αποστολή Ελλήνων σε καταναγκαστικά έργα για την ενίσχυση της ναζιστικής πολεμικής μηχανής.
Αυτή η απόφαση πυροδότησε μια πρωτοφανή λαϊκή εξέγερση, που κατέληξε σε μια από τις μεγαλύτερες νίκες της Εθνικής Αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη.
Το Ιστορικό Πλαίσιο: Η Ελλάδα Υπό Κατοχή
Η Ελλάδα εισήλθε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Οκτώβρη του 1940, με την ιταλική εισβολή και το ηρωικό “ΟΧΙ” του λαού. Ωστόσο, η γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 οδήγησε σε τριπλή κατοχή από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους. Η χώρα υπέφερε από λεηλασίες, πείνα και καταστολή, με τον Μεγάλο Λιμό του 1941-1942 να κοστίζει εκατοντάδες χιλιάδες ζωές.
Στις αρχές του 1943, μετά την ήττα των Ναζί στο Στάλινγκραντ, η Γερμανία αντιμετώπιζε σοβαρή έλλειψη εργατικού δυναμικού. Οι κατακτητές στράφηκαν σε πολιτικές επιστρατεύσεις στις κατεχόμενες χώρες, αναγκάζοντας πολίτες να εργαστούν σε εργοστάσια όπλων και οχυρωματικά έργα.
Στην Ελλάδα, φήμες για επιστράτευση κυκλοφορούσαν από καιρό, αλλά διαψεύδονταν από την κατοχική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου, ενός “κουίσλινγκ” πρωθυπουργού που συνεργαζόταν με τους Γερμανούς.
Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική: Η Γερμανία χρειαζόταν χέρια για να καλύψει τις απώλειές της στο Ανατολικό Μέτωπο.
Η Ανακοίνωση της Επιστράτευσης: Μια Πρόκληση στον Ελληνικό Λαό
Στις 23 Φλεβάρη 1943, η διαταγή του Γερμανού στρατηγού Αλεξάντερ Λερ (ή Σπάιντελ σε ορισμένες πηγές) δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Γερμανικά Νέα”.
Το μέτρο υποχρέωνε Έλληνες ηλικίας 16-45 ετών να εργαστούν υποχρεωτικά για τις δυνάμεις Κατοχής, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία ή άλλες περιοχές. Δεν αφορούσε Εβραίους, οι οποίοι στέλνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Το ίδιο βράδυ, η κατοχική κυβέρνηση Λογοθετόπουλου εξέδωσε σχετικό διάταγμα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με τίτλο “Περί υποχρεωτικής εργασίας του αστικού πληθυσμού της Ελλάδος”.
Ο υπουργός Εργασίας Νικόλαος Καλύβας, πρώην σοσιαλιστής που είχε γίνει συνεργάτης των Ναζί, υπέγραψε το έγγραφο. Αυτή η πράξη θεωρήθηκε προδοσία, καθώς στόχευε να στείλει Έλληνες σε καταναγκαστικά έργα, από τα οποία πολλοί δεν θα επέστρεφαν.
Η Λαϊκή Αντίδραση: Από τις Αυθόρμητες Διαμαρτυρίες στη Μαζική Εξέγερση
Η ανακοίνωση προκάλεσε άμεση οργή. Στις 24 Φλεβάρη 1943, χιλιάδες Αθηναίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους, φωνάζοντας “Κάτω η επιστράτευση!” και ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο.
Διαδηλωτές έσπασαν αστυνομικούς κλοιούς, κατέστρεψαν το γραφείο του Λογοθετόπουλου στη Βουλή και πυρπόλησαν το Υπουργείο Εργασίας στην οδό Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα. Τρεις διαδηλωτές σκοτώθηκαν και τριάντα τραυματίστηκαν σοβαρά από πυροβολισμούς.
Οι κινητοποιήσεις εξαπλώθηκαν γρήγορα. Τηλεφωνητές, δημόσιοι υπάλληλοι και μαθητές συμμετείχαν σε απεργίες. Στις 28 Φλεβάρη, η κηδεία του ποιητή Κωστή Παλαμά μετατράπηκε σε αντικατοχική διαδήλωση, με χιλιάδες να φωνάζουν συνθήματα κατά των Γερμανών.
Η κορύφωση ήρθε στις 5 Μαρτίου 1943, με μια τεράστια γενική απεργία και διαδήλωση στην Αθήνα. Δεκάδες χιλιάδες συγκεντρώθηκαν σε κεντρικά σημεία, σχηματίζοντας “ορμητικό χείμαρρο” που πέρασε από το Δημαρχιακό Μέγαρο, χλευάζοντας τον διορισμένο δήμαρχο Άγγελο Γεωργάτο.
Οι οργανώσεις Αντίστασης, όπως το ΕΑΜ και η ΕΠΟΝ, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση, καλώντας σε μαζική συμμετοχή.
Οι Συνέπειες: Μια Νίκη Χωρίς Προηγούμενο
Οι διαμαρτυρίες πέτυχαν το ακατόρθωτο. Στις 10 Μάρτη 1943, οι Γερμανοί ακύρωσαν την πολιτική επιστράτευση, λόγω της μαζικής αντίδρασης.
Ήταν η μοναδική περίπτωση στην κατεχόμενη Ευρώπη όπου ένα τέτοιο μέτρο ματαιώθηκε πλήρως.
Η αποτυχία σήμανε το τέλος της κυβέρνησης Λογοθετόπουλου, που αντικαταστάθηκε τον Απρίλιο από τον Ιωάννη Ράλλη.
Η πολιτική επιστράτευση του 1943 δεν ήταν απλώς μια απειλή – ήταν μια πρόκληση που ξύπνησε το φρόνημα ενός λαού που υπέφερε. Η μαζική εξέγερση απέδειξε ότι η ενότητα και η αντίσταση μπορούν να νικήσουν ακόμα και τους ισχυρότερους κατακτητές. Σήμερα, αυτή η επέτειος μας υπενθυμίζει τη σημασία της ελευθερίας και την αξία του αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης.
Η Ελλάδα παρέμεινε η μόνη χώρα που δεν έστειλε οργανωμένα εργατικό δυναμικό στα ναζιστικά εργοστάσια, χάρη στην ηρωική στάση των πολιτών της.
Διαβάστε επίσης: Η ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης
Αφήστε μια απάντηση