Ο «ιστορικός» – πλυντήριο των κάθε λογής νεοναζί, ο κ. Στάθης Καλύβας, επανεμφανίστηκε για να επιτελέσει τον γνώριμο ρόλο του: να σχετικοποιήσει, να διαστρεβλώσει και τελικά να αμαυρώσει την ιστορία των κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τα ναζιστικά στρατεύματα την Πρωτομαγιά του ’44.
Η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής την 1η Μαΐου 1944 δεν είναι «αφήγημα». Είναι ιστορικό γεγονός, χαραγμένο με αίμα στη συλλογική μνήμη του λαού μας. Ήταν μια πράξη ναζιστικής θηριωδίας και ταυτόχρονα μια κορυφαία στιγμή θυσίας αγωνιστών της Αντίστασης.
Κι όμως, ο κ. Καλύβας, με άρθρο του στην Καθημερινή, έσπευσε να χαρακτηρίσει την αποκάλυψη των σχετικών φωτογραφιών ως «πολιτική χειραγώγηση», αμφισβητώντας ότι προσφέρουν «βαθύτερη ιστορική γνώση». Αντιθέτως, μίλησε για «ιστορική στρέβλωση», διότι – κατά τη γνώμη του – «η εξίσωση κομμουνιστών και αντιστασιακών πάσχει».
Όπως εύστοχα σημειώνει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς, ο «μυστικοσύμβουλος του κ. Μητσοτάκη» δεν δίστασε να επιτεθεί ακόμη και στη μνήμη των εκτελεσμένων. Η γραμμή είναι γνωστή: αποπολιτικοποίηση της ναζιστικής θηριωδίας, αποσύνδεση της κομμουνιστικής ταυτότητας από την Αντίσταση, εξίσωση θυτών και θυμάτων στο όνομα μιας δήθεν «αντικειμενικής» ιστοριογραφίας.
Η επιμονή ορισμένων να διαχωρίσουν τους κομμουνιστές από την Αντίσταση δεν είναι αθώα επιστημονική διαφωνία. Είναι πολιτική επιλογή. Διότι η Ιστορία βοά: ο κύριος όγκος της οργανωμένης ένοπλης και πολιτικής αντίστασης στην Κατοχή είχε τη σφραγίδα του κομμουνιστικού κινήματος.
Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αναφέρουν ότι, με αφορμή τις επιθέσεις που δέχτηκε ο κ. Καλύβας για τη σθεναρή του αντίσταση στο κλίμα… «συμπάθειας» προς τους εκτελεσθέντες της Καισαριανής, στο κομματικό επιτελείο της Νέα Δημοκρατία φαίνεται να κερδίζει έδαφος η ιδέα μιας βουλευτικής του υποψηφιότητας στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.
Φυσικά, στο Επικρατείας – ώστε να μην χρειαστεί να δώσει τη μάχη του σταυρού προτίμησης. Η «επιστημονική» του συμβολή, φαίνεται, αναγνωρίζεται δεόντως.
Η Ιστορία, όμως, δεν ξαναγράφεται με άρθρα γνώμης ούτε με κομματικά χρίσματα. Οι 200 της Καισαριανής δεν χρειάζονται «ερμηνευτές» που τους αφαιρούν την ταυτότητα για να τους καταστήσουν ακίνδυνους. Η θυσία τους ήταν βαθιά πολιτική. Και γι’ αυτό ακριβώς παραμένει ενοχλητική.
Η μνήμη δεν χειραγωγείται. Υπερασπίζεται.
0 Comments