Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Ακόμη ένα επεισόδιο πολιτικού θεάτρου χαμηλής στάθμης παίχτηκε στο ελληνικό κοινοβούλιο. Πρωταγωνιστής ο Κυριάκος Βελόπουλος – ο πωλητής επιστολών του Ιησού, των κηραλοιφών της σωτηρίας και των γνωστών εθνικιστικών φαντασιώσεων. Ένας ποινικά καταδικασμένος πολιτικάντης που έχει μετατρέψει την ακροδεξιά γραφικότητα σε επάγγελμα και την πατριδοκαπηλία σε εμπορικό σήμα.

Από το βήμα της Βουλής, ο Βελόπουλος δεν αρκέστηκε σε μια ακόμη συνηθισμένη ακροδεξιά ρητορία. Προχώρησε σε μια χυδαία σεξιστική επίθεση κατά της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, αποκαλώντας την «Μιλφόιλ» — μια προφανή αναφορά στο γνωστό σεξιστικό ακρωνύμιο MILF. Και για να ολοκληρωθεί η φαρσοκωμωδία, έσκισε επιδεικτικά από το βήμα ένα φύλλο της εφημερίδας Manifesto.

Μια κίνηση που περισσότερο θυμίζει τηλεοπτικό σόου τρίτης κατηγορίας παρά πολιτική αντιπαράθεση.

Το σκηνικό ενεργοποίησε αμέσως το γνωστό μιντιακό αντανακλαστικό του κυβερνητικού μπλοκ. Πρώτο εμφανίστηκε το κόσμημα της δημοσιογραφίας, ο Άρης Πορτοσάλτε — ο δημοσιολόγος που κάποτε χαρακτήρισε τον αγαπημένο του πρωθυπουργό «βλαμμένο και μαλάκα» αλλά έκτοτε έχει αναλάβει εργολαβικά την υπεράσπιση κάθε κυβερνητικής επιλογής.

Ο ίδιος άνθρωπος που ο αθλητικός σχολιαστής Άκης Βαρδαλάκης περιέγραψε εύστοχα ως «πατσαβούρα πρωτοσαλταρισμένο», έσπευσε να καταγγείλει το «λουμπεναριό της πουτινικής Δεξιάς» και να συγκρίνει το σκίσιμο μιας εφημερίδας με τις ναζιστικές καύσεις βιβλίων.

Πορτοσάλτε για Βελόπουλο: «Χθες ο πρόεδρος του κόμματος Ελληνική Λύση, πέραν από τη σεξιστική επίθεση εναντίον της κυρίας Γκιλφόιλ – πρόκειται περί ενός χυδαίου σχολίου, το οποίο έχει μέσα του όλο το λουμπεναριό της πουτινικής Δεξιάς. Επιτέθηκε όμως και σε μια εφημερίδα.… pic.twitter.com/oxojS3LAbH

— tomanifesto.gr (@tomanifesto) March 5, 2026

Την ίδια στιγμή, ο εκδότης του Manifesto, Χάρης Παυλίδης, εμφανίστηκε εξοργισμένος. Δήλωσε ότι η εφημερίδα του λαμβάνει την ελάχιστη κρατική διαφήμιση, ότι δεν απολαμβάνει καμία προνομιακή μεταχείριση και – το πιο εντυπωσιακό – ότι στο έντυπο «εργάζονται πάνω από 20 μέλη της ΕΣΗΕΑ».

Μάλιστα, δήλωσε ότι αναμένει από την ΕΣΗΕΑ να καταδικάσει το σκίσιμο της εφημερίδας.

Εδώ όμως ξεκινά το πραγματικό ζουμί της υπόθεσης.

Η αναφορά στους «άνω των 20» δημοσιογράφους μάς θύμισε ένα παλαιότερο κείμενο της ιστοσελίδας μας, στο οποίο είχαμε περιγράψει το Manifesto για αυτό που πραγματικά είναι: μια περιθωριακή αντικομμουνιστική φυλλάδα, εμποτισμένη με ψυχροπολεμική προπαγάνδα και απόλυτα ευθυγραμμισμένη με την κυβερνητική γραμμή.

Τότε είχαμε επισημάνει και κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: την πλήρη αδιαφάνεια γύρω από τη χρηματοδότηση του εντύπου. Η εταιρεία που το εκδίδει δεν δημοσιεύει ισολογισμούς, οι πηγές χρηματοδότησης παραμένουν άγνωστες και η σχέση εσόδων–εξόδων μοιάζει με λογιστικό μυστήριο.

Το πράγμα γίνεται ακόμη πιο περίεργο αν θυμηθεί κανείς δημοσιεύματα άλλων μέσων – ακόμη και της δεξιάς εφημερίδας Δημοκρατία – σύμφωνα με τα οποία κρατικά στελέχη, ακόμη και ο τότε πρόεδρος του ΑΠΕ, φέρονταν να αρθρογραφούν στο Manifesto με ψευδώνυμα.

Με άλλα λόγια: συγκοινωνούντα δοχεία μεταξύ κρατικού μηχανισμού ενημέρωσης και κομματικής προπαγάνδας.

Και εδώ προκύπτει ένα απλό, σχεδόν αφελές ερώτημα: Πώς ακριβώς μια εφημερίδα με ελάχιστες διαφημίσεις, χωρίς διαφάνεια στη χρηματοδότηση και με αμφίβολη κυκλοφορία καταφέρνει να απασχολεί πάνω από 20 δημοσιογράφους και μάλιστα μέλη της ΕΣΗΕΑ;

Ποιος πληρώνει τους μισθούς;
Ποιο είναι το οικονομικό μοντέλο αυτού του «θαύματος»;

Μήπως τελικά μιλάμε για δημοσιογράφους–φαντάσματα;
Ή μήπως πρόκειται για «δανεικούς» από κρατικούς μηχανισμούς, επικοινωνιακά επιτελεία, τύπου “Ομάδα Αλητείας” και γραφεία προπαγάνδας;

Η ΕΣΗΕΑ – όπου μετά τις τελευταίες εκλογές η Μαρία Αντωνιάδου (ΝΔ) και ο Σταύρος Καπάκος (ΣΥΡΙΖΑ) ανανέωσαν τη γνωστή τους συμμαχία στην ηγεσία της – οφείλει να δώσει μια απάντηση.

Υπάρχουν πράγματι τόσα μέλη της που εργάζονται στο Manifesto;
Και αν ναι, με ποιους όρους εργασίας και ποια μισθολογική σχέση;

Γιατί αλλιώς το «θαύμα» της λειτουργίας του συγκεκριμένου εντύπου θα μοιάζει όλο και περισσότερο με αυτό που στην πραγματικότητα είναι: ένας μιντιακός μηχανισμός κομματικής προπαγάνδας.

Το Manifesto δεν είναι απλώς μια εφημερίδα φιλική προς την κυβέρνηση. Είναι ένας μηχανισμός πολιτικής στοχοποίησης του εργατικού κινήματος, ένας παραγωγός αντικομμουνιστικής υστερίας και ένας κατασκευαστής «εσωτερικών εχθρών» που επιχειρεί να ξεπλύνει την πολιτική της ακρίβειας, της λιτότητας και της διάλυσης των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Ο Βελόπουλος μπορεί να έσκισε θεατρικά το φύλλο της εφημερίδας μέσα στη Βουλή.

Το πραγματικό σκίσιμο όμως είναι άλλο: το σκίσιμο της μάσκας ενός εντύπου που προσποιείται το «ανεξάρτητο» ενώ λειτουργεί ως κομματικό γραφείο Τύπου.

Όσο για το μυστήριο των «20+» δημοσιογράφων, περιμένουμε την απάντηση της ΕΣΗΕΑ.
Αν φυσικά υπάρξει.