Σαν σήμερα, 15 Απρίλη 1945, κατά την απελευθέρωση του ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν από τις βρετανικές δυνάμεις, συλλαμβάνεται ο Γιόζεφ Κράμερ (Josef Kramer), ο διοικητής του στρατοπέδου.

Ο άνθρωπος που έμεινε στην ιστορία με το παρατσούκλι «Τέρας του Μπέλζεν» (Beast of Belsen) δεν προσπάθησε να διαφύγει. Αντίθετα, παρουσιάστηκε στους Βρετανούς με την στολή του, γεμάτος αλαζονεία, και πρόσφερε ακόμα και ξενάγηση στο στρατόπεδο, σαν να επρόκειτο για κανονική εγκατάσταση.
Ο Κράμερ, γεννημένος το 1906 στο Μόναχο, ήταν από νωρίς πιστός του ναζιστικού κόμματος και της SS. Ξεκίνησε την καριέρα του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης από το 1934 (Dachau, Sachsenhausen, Mauthausen, Natzweiler-Struthof) και ανέβηκε γρήγορα. Από τον Μάη μέχρι τον Νοέμβρη του 1944 διετέλεσε διοικητής του Auschwitz II-Birkenau, όπου επέβλεψε τις μαζικές επιλογές και τις θανατώσεις σε θαλάμους αερίων χιλιάδων Εβραίων και άλλων κρατουμένων.

Τον Δεκέμβριο του 1944 μετατέθηκε στο Μπέργκεν-Μπέλζεν, ένα στρατόπεδο που αρχικά προοριζόταν για αιχμαλώτους πολέμου αλλά μετατράπηκε σε «στρατόπεδο συγκέντρωσης» υπό την SS. Εκεί, ο Κράμερ βρήκε περίπου 15.000 κρατουμένους. Μέσα στους επόμενους μήνες, όμως, το στρατόπεδο μετατράπηκε σε εφιάλτη εξαιτίας των «πορειών θανάτου» από τα ανατολικά στρατόπεδα. Ο πληθυσμός εκτοξεύτηκε σε πάνω από 60.000 άτομα, χωρίς επαρκή τροφή, νερό, στέγαση ή ιατρική περίθαλψη.

Επιδημίες τύφου, δυσεντερίας και φυματίωσης θέρισαν τους κρατουμένους. Πτώματα σάπιζαν στους δρόμους και στις καλύβες, ενώ οι ζωντανοί ήταν τόσο αδύναμοι που δεν μπορούσαν ούτε να τα θάψουν.Ο Κράμερ δεν έκανε τίποτα για να ανακουφίσει την κατάσταση. Αντίθετα, η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από άγρια βία: ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, σκυλιά εναντίον κρατουμένων, πυροβολισμοί σε λάκκους ταφής.

Οι επιζώντες τον περιέγραψαν ως σαδιστή που απολάμβανε την εξουσία του. Μόνο τον Μάρτη του 1945 πέθαναν πάνω από 18.000 άνθρωποι. Συνολικά, στο Μπέλζεν έχασαν τη ζωή τους περίπου 50.000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και η Άννα Φρανκ με την αδελφή της Μαργκότ, λίγες εβδομάδες πριν την απελευθέρωση.

Όταν οι Βρετανοί (κυρίως από την 11η Τεθωρακισμένη Μεραρχία και το 63ο Σύνταγμα Αντιαρματικών) μπήκαν στο στρατόπεδο στις 15 Απρίλη 1945, αντίκρισαν μια κόλαση: σωρούς από πτώματα, ζωντανούς-σκελετούς που περιπλανιόνταν ανάμεσα στα νεκρά σώματα, επιδημίες που συνέχιζαν να σκοτώνουν.
Ο Κράμερ συνελήφθη αμέσως, του φόρεσαν χειροπέδες και ποδοπέδες, και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων.

Στη δίκη του Μπέλζεν (Belsen Trial) στο Λύνεμπουργκ (Σεπτέμβρης-Νοέμβρης 1945), ο Κράμερ δικάστηκε μαζί με άλλους 44 υπαλλήλους του στρατοπέδου (ανάμεσά τους η Ιρμα Γκρέζε). Οι μαρτυρίες επιζώντων και οι φωτογραφίες/ταινίες που τράβηξαν οι Βρετανοί ήταν συντριπτικές. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Στις 13 Δεκέμβρη 1945, ο Γιόζεφ Κράμερ απαγχονίστηκε στη φυλακή του Χάμελν από τον Βρετανό δήμιο Άλμπερτ Πιέρποϊντ, σε ηλικία 39 ετών.Το «Τέρας του Μπέλζεν» δεν ήταν μια εξαίρεση. Ήταν ένας τυπικός γραφειοκράτης-δολοφόνος του ναζιστικού μηχανισμού: υπάκουος, φιλόδοξος και απόλυτα αδιάφορος για την ανθρώπινη ζωή.

Η σύλληψή του σαν σήμερα πριν από 81 χρόνια υπενθυμίζει ότι η φρίκη του Ολοκαυτώματος δεν ήταν αφηρημένη, αλλά είχε πρόσωπο, όνομα και στολή.Η μνήμη των θυμάτων του Μπέλζεν – και όλων των στρατοπέδων – παραμένει χρέος μας: Ποτέ ξανά.