Πάμε να δούμε μια τοποθέτηση που κάνει ο Τάσος Τέλλογλου στον λογαριασμό που διατηρεί στο f’/b και να την σχολιάσουμε:

Τότε και τώρα, κυβέρνηση ειδικού σκοπού
——————–
Πρίν από μερικές εβδομάδες το μονομελές πλημμελιοδικείο καταδίκασε 4 ιδιώτες σε ποινές φυλάκισης 8 ετών για την χρήση του Predator στην Ελλάδα.
Αυτός που φορτώθηκε από το 2022 το βάρος της χρήσης του λογισμικού, ο Τάλ Ντύλιαν, κατέστησε σαφές ότι δέν θα κουβαλήσει τις αμαρτίες του κόσμου.

Η κυβέρνηση επειδή όταν θα ολοκληρώσει το δικαστήριο δευτέρου βαθμού πιθανά θα παλεύει για την επανεκλογή της μπορεί ένα πράγμα να του εγγυηθεί. Ότι θα αλλάξει το νόμο για την έκτιση των ποινών από πλημμελήματα μεταξύ πρώτου και δεύτερου βαθμού με ΠΝΠ (δέν το λές και καλή νομοθέτηση αλλά το είχαν κάνει και άλλες κυβερνήσεις).

Υπολογίζει ότι το όφελος θα είναι μεγαλύτερο από το κόστος. Έτσι θεωρεί ότι θα αποφύγει την επίρριψη ευθυνών σε δημόσιους λειτουργούς οποιαδήποτε βαθμίδας. (σ.σ κάτι σαν ο Ντυλιαν παρακολουθούσε τα εγκληματογικά εργαστήρια της ΕΛΑΣ ή τους υπουργούς για δικό του λογαριασμό).

Η ΠΝΠ αυτή που θα μετατρέπει τα δύο χρόνια ως ποινή με την οποία πας μεσα σε 5 θα επισπεύσει διαδικασίες που θα πρέπει να αποτραπούν πχ δικαστήρια για αυτούς τους λειτουργούς .

Την προηγούμενη φορά που ψηφίσθηκε ένας τέτοιος νόμος άσχετα μεταξύ τους ιδεολογικά κόμματα έφτιαξαν το 1989 μία κυβέρνηση ειδικού σκοπού.

Ουδείς θέλει κάτι τέτοιο για τη χώρα μας. Και τότε ήταν άδικο και τώρα θα είναι άδικο.

***

Η παρέμβαση Τέλογλου δεν είναι απλώς «εκτίμηση». Μάλλον είναι πολιτικό σήμα κινδύνου, ντυμένο με δημοσιογραφικό μανδύα.

Το ζήτημα όμως δεν είναι αν η κυβέρνηση μπορεί να καταφύγει σε ΠΝΠ για να διαχειριστεί το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Το ζήτημα είναι ότι σε αυτή τη χώρα η συζήτηση ξεκινάει πάντα από το πώς θα αποφευχθούν οι ευθύνες και όχι από το πώς θα αποδοθούν.

Η επίκληση του ’89 δεν είναι αθώα. Θυμίζει ότι όταν το σύστημα πιέζεται, αναζητά «ειδικές λύσεις» και περίεργες ισορροπίες. Αλλά ας είμαστε σοβαροί: δεν χρειάζεται να φτάσουμε σε σενάρια “κυβερνήσεων ειδικού σκοπού” για να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η κανονικοποίηση της θεσμικής εκτροπής.

Αν πράγματι υπάρξει νομοθετική παρέμβαση για να «διευκολυνθούν» καταστάσεις πριν τελεσιδικήσουν υποθέσεις, τότε δεν θα μιλάμε για κακή νομοθέτηση, αλλά για συνειδητή πολιτική επιλογή συγκάλυψης. Και εκεί δεν χωρούν ούτε ισορροπίες ούτε επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι τι θα κάνει ο Ντύλιαν ή ποιος θα «φορτωθεί» την υπόθεση. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει, έστω μία φορά, πραγματική λογοδοσία σε αυτόν τον τόπο.