Τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για το 2025 είναι αμείλικτα και έρχονται να γκρεμίσουν το αφήγημα της «ισχυρής ανάπτυξης» και της «ευημερίας» που σερβίρει η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με την Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών (EU-SILC) για το έτος 2025 (με περίοδο αναφοράς εισοδήματος 2024), το 27,5% του πληθυσμού της χώρας – δηλαδή 2.797.000 άνθρωποι – βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Πρόκειται για αύξηση κατά 138.600 άτομα σε σχέση με το 2023, όταν ο αντίστοιχος αριθμός ήταν 2.658.400.

Η αύξηση αυτή δεν είναι «στατιστική απόκλιση». Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ευνοεί τους λίγους, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα funds, ενώ αφήνει την πλειοψηφία της κοινωνίας να παλεύει με την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς και την υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών.

Τι δείχνουν τα νούμερα;+138.600 άνθρωποι σε ένα χρόνο προστέθηκαν στο «φάσμα της φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού» (δείκτης AROPE).
Το ποσοστό έφτασε στο 27,5% του πληθυσμού.
Η αύξηση οφείλεται κυρίως στην αύξηση της υλικής και κοινωνικής στέρησης (από 14,0% σε 14,9%), δηλαδή σε ανθρώπους που δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες: θέρμανση, σωστή διατροφή, νοίκι, ιατρική περίθαλψη.

Παιδιά, γυναίκες, μονογονεϊκές οικογένειες, συνταξιούχοι και κάτοικοι περιφερειών πλήττονται περισσότερο. Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι από τις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μακριά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η προπαγάνδα συγκρούεται με την πραγματικότητα

Ενώ η κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ πανηγυρίζουν για «ιστορικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης», «επενδύσεις» και «τουριστικό ρεκόρ», εκατομμύρια πολίτες δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Η «ανάπτυξη» αυτή είναι άδικη, ετεροβαρή και δεν φτάνει στην πλειοψηφία του λαού. Οι τιμές στα ράφια, το κόστος στέγασης, η ενέργεια και τα βασικά αγαθά συνεχίζουν να «τσούζουν», ενώ οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και οι κοινωνικές παροχές ανεπαρκείς.

Η φτώχεια αυξάνεται. Η προπαγάνδα περισσεύει.

Τι μένει να γίνει; Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δεν είναι απλώς νούμερα. Είναι πρόσωπα: ηλικιωμένοι που στερούνται αξιοπρεπή διαβίωση, οικογένειες που κόβουν το φαγητό των παιδιών τους, νέοι που φεύγουν στο εξωτερικό για να επιβιώσουν.

Απαιτείται ριζική αλλαγή πολιτικής: ουσιαστικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων, ενίσχυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, φορολόγηση των μεγάλων περιουσιών και των υπερκερδών, πραγματική προστασία της πρώτης κατοικίας και του εισοδήματος των λαϊκών στρωμάτων. Η φτώχεια δεν είναι μοιρολατρία. Είναι πολιτική επιλογή. Και η επιλογή αυτή, όπως αποδεικνύουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οδηγεί τη χώρα σε κοινωνικό αδιέξοδο.

Πηγή: Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), Μάρτιος 2026.