Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Υπάρχουν στιγμές που το σύστημα, μέσα στην ιδεολογική του υστερία, προσφέρει άθελά του ανεπανάληπτες στιγμές πολιτικής σάτιρας. Μία από αυτές ήταν το σημερινό άρθρο του Σάκη Μουμτζή στο Liberal για τον Ρουβίκωνα. Ένα κείμενο τόσο φορτισμένο από αντικομμουνιστικό πάθος, που σχεδόν ακούς τα δόντια του αρθρογράφου να τρίζουν ανάμεσα στις γραμμές.

Διαβάζοντάς το, έχεις την εντύπωση ότι ο άνθρωπος δεν έγραφε άρθρο αλλά έκτακτο πολεμικό ανακοινωθέν για «κομμουνιστική εισβολή εις τας Αθήνας». Αν υπήρχε λίγο ακόμα δραματοποίηση, θα ζητούσε να κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος επειδή ο Ρουβίκωνας απέκτησε μαζικοποίηση και κοινωνική καταξίωση.

Το πραγματικά απολαυστικό όμως δεν είναι η υπερβολή. Είναι ο πανικός που κρύβεται πίσω της.

Γιατί αυτό που τρομοκρατεί το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο δεν είναι κάποιες μπογιές, ούτε οι ακτιβιστικές παρεμβάσεις. Αυτό που δεν μπορούν να χωνέψουν είναι ότι η δράση του Ρουβίκωνα έχει αποκτήσει κοινωνική νομιμοποίηση. Ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας δεν αντιμετωπίζει πλέον την ομάδα ως «μπαμπούλα», αλλά συχνά ως μια συλλογικότητα που κάνει πράγματα τα οποία πολύς κόσμος θα ήθελε να κάνει απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στις εξώσεις, στην κρατική αναλγησία και στην αστυνομική βία.

Κι εδώ αρχίζει το δράμα τους.

Ολόκληρος ο μηχανισμός της «τάξης και ασφάλειας» παθαίνει νευρικό κλονισμό όταν διαπιστώνει ότι η μόνιμη τηλεοπτική προπαγάνδα δεν αποδίδει όσο παλιά. Για χρόνια παρουσίαζαν τον Ρουβίκωνα περίπου σαν ένοπλη μεραρχία που απειλεί να καταλάβει το Σύνταγμα με πυροσβεστήρες και τρικάκια. Μόνο που η πραγματικότητα δεν συνεργάστηκε με το αφήγημά τους.

Διότι ο κόσμος βλέπει.

➤ Βλέπει ποιοι διαλύουν εργασιακές σχέσεις.
➤ Βλέπει ποιοι πετάνε οικογένειες από σπίτια.
➤ Βλέπει ποιοι συγκαλύπτουν σκάνδαλα.
➤ Βλέπει ποιοι κυβερνούν για funds, εργολάβους και καναλάρχες.

Και όταν μέσα σε αυτή την κοινωνική σαπίλα εμφανίζεται μια συλλογικότητα που συγκρούεται ανοιχτά με την εξουσία, είναι λογικό ένα κομμάτι της κοινωνίας να την αντιμετωπίζει όχι απλώς με ανοχή αλλά και με συμπάθεια. Δυστυχώς επικτρατεί σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μας η “ανάθεση” και αυτό είναι πρόβλημα.

Αυτό είναι που τους εξοργίζει.

Το άρθρο του Liberal στάζει αγωνία επειδή ο Ρουβίκωνας επιχειρεί να αποκτήσει πιο οργανωμένη δημόσια παρουσία. Σαν να φωνάζει ο αρθρογράφος:
«Μα πώς τολμούν να λειτουργούν δημόσια χωρίς την έγκριση του ΣΚΑΪ, του ΣΕΒ και της λίστας Πέτσα;»

Και κάπου εδώ η ειρωνεία γίνεται αριστούργημα.

Στη χώρα όπου:

⧭ τα θαλασσοδάνεια κομμάτων και ΜΜΕ αντιμετωπίστηκαν σαν φυσικό φαινόμενο,
⧭ οι κρατικές επιδοτήσεις στα φιλικά media βαφτίστηκαν “ενημέρωση πολιτών”,
⧭ οι επιχειρηματίες που ρημάζουν δημόσιο πλούτο παρουσιάζονται ως «ευεργέτες»,
⧭ και οι offshore θεωρούνται περίπου σύγχρονη μορφή πατριωτισμού,

υπάρχουν άνθρωποι που παριστάνουν τους σοκαρισμένους επειδή μια πολιτική συλλογικότητα λειτουργεί ανοιχτά και οργανωμένα με μορφές παρέμβασεις που ενοχλούν και δεν έχουν σχέση με τον “χαρτοπόλεμο της καταγγελίας” που μας έχει συνηθίσει η εργατική συνδικαλιστική εργοπατερία

Το ακόμα πιο αστείο είναι πως όσο περισσότερο ουρλιάζουν, τόσο περισσότερο αποκαλύπτουν την αδυναμία τους.

Γιατί αν ο Ρουβίκωνας ήταν τόσο «γραφικός», «περιθωριακός» και «ανύπαρκτος» όσο λένε εδώ και χρόνια, δεν θα αφιέρωναν τόση μελάνη, τόση χολή και τόση νευρική ένταση για να τον πολεμήσουν.

Η αλήθεια είναι απλή:

Τους φοβίζει ότι μέσα σε μια κοινωνία γενικευμένης απογοήτευσης, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιμένουν να δρουν συλλογικά, να συγκρούονται και να αμφισβητούν έμπρακτα την κανονικότητα της κοινωνικής βαρβαρότητας.

Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται ούτε με άρθρα πανικού ούτε με αντικομμουνιστικές υστερίες.

Ίσως τελικά το σημαντικότερο συμπέρασμα από το παραλήρημα του Liberal να είναι άλλο:

Όταν η εξουσία χάνει την ικανότητα να πείθει, αρχίζει να φωνάζει. Πολύ δυνατά, με Μουμτζίδικες κραυγές