Αν κάποιος αναζητούσε ένα υποδειγματικό παράδειγμα για το πώς λειτουργεί η «γαλάζια επιχειρηματικότητα» στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, δύσκολα θα έβρισκε πιο χαρακτηριστική περίπτωση.

Μια νεοσύστατη ΙΚΕ με μετοχικό κεφάλαιο μόλις 5.000 ευρώ, ιδρυμένη μόλις τον Φεβρουάριο του 2026, εμφανίζεται ξαφνικά να αναλαμβάνει τη διοργάνωση του Athens Defence Summit υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με χορηγικά πακέτα που ξεπερνούν το 1,5 εκατομμύριο ευρώ.

Οχι, δεν πρόκειται για κάποιον διεθνώς αναγνωρισμένο οργανισμό με εμπειρία στον αμυντικό τομέα. Ούτε για εταιρεία που χτίστηκε μέσα από ανταγωνισμό, τεχνογνωσία και πολυετή παρουσία στην αγορά.

Πρόκειται για την European Defence Summit ΙΚΕ.

Και ποιοι βρίσκονται πίσω της;

Ο Φίλιππος-Λάμπρος Αβραμόπουλος, γιος του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Ο Γιώργος Καραμανλής, γιος του εκδότη της «Political» Νίκου Καραμανλή.

Με λίγα λόγια, η γνωστή Ελλάδα των «σωστών επιθέτων». Η Ελλάδα όπου οι δουλειές δεν ανοίγουν με επιχειρηματικό σχέδιο αλλά με οικογενειακό δέντρο. Οπου η πρόσβαση στο κράτος δεν απαιτεί εμπειρία, αλλά επώνυμο. Και όπου οι μπίζνες γύρω από την «εθνική άμυνα» μετατρέπονται σε προνομιακό πεδίο για τα παιδιά του συστήματος.

Αυτή είναι η περίφημη «αριστεία» της ΝΔ.

Μια αριστεία κληρονομική.

Μια αριστεία που λειτουργεί σαν κλειστό club συγγενών, φίλων, εκδοτών, πολιτικών παραγόντων και παρατρεχάμενων της εξουσίας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο ίδιο συνέδριο εμφανίζεται και το όνομα του Γρηγόρη Δημητριάδη — του «ανιψιού» που παραμένει η πιο βαριά σκιά του επιτελικού κράτους μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Η παρουσία του αποσύρθηκε άρον-άρον μετά τις αντιδράσεις. Ομως η ουσία δεν αλλάζει. Το γεγονός και μόνο ότι θεωρήθηκε φυσιολογική η συμμετοχή του δείχνει πόσο βαθιά παραμένει το δίκτυο εξουσίας που οικοδομήθηκε γύρω από το Μαξίμου.

Γιατί τελικά το «επιτελικό κράτος» δεν ήταν ποτέ μια ουδέτερη διοικητική μεταρρύθμιση. Ηταν ένας μηχανισμός συγκέντρωσης δύναμης, επιρροής και χρήματος στα χέρια ενός στενού οικογενειακού και πολιτικού κύκλου.

Και κάπως έτσι, ακόμα και η άμυνα της χώρας μετατρέπεται σε πεδίο χρυσοφόρων δημοσίων σχέσεων, συνεδρίων, χορηγιών και εξυπηρετήσεων για τους «δικούς μας ανθρώπους».

Υστερόγραφο: Αυτή είναι η πραγματική «εθνική άμυνα» του Μητσοτάκη: η άμυνα των οικογενειακών και φιλικών συμφερόντων απέναντι στην κοινωνία.

Οταν κρατικά κονδύλια, χορηγίες και διοργανώσεις που σχετίζονται με την ασφάλεια της χώρας γίνονται λάφυρο για γιους υπουργών, εκδοτών και ανθρώπων του συστήματος, τότε γίνεται ξεκάθαρο ότι το κράτος δεν λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας αλλά υπέρ μιας κλειστής ελίτ.

Οικογενειοκρατία.
Διαπλοκή.
Αρπαχτή με κυβερνητική σφραγίδα.

Και μετά έχουν το θράσος να μιλούν για «μεταρρυθμίσεις», «καινοτομία» και «ανάπτυξη».

Η μόνη ανάπτυξη που γνωρίζουν είναι εκείνη των τραπεζικών λογαριασμών των ημετέρων.