Γράφει ο Συνεργάτης

Όταν ακόμα και κορυφαία στελέχη του ίδιου του σιωνιστικού μηχανισμού ασφαλείας αναγκάζονται να παραδεχτούν την πραγματικότητα, τότε η προπαγάνδα περί «στρατηγικής νίκης» του Ισραήλ αρχίζει να καταρρέει με πάταγο.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα και πληροφορίες που κυκλοφορούν τις τελευταίες ώρες, ο πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Γκιόρα Άιλαντ — γνωστός για τις ακραίες θέσεις του και ως εμπνευστής του διαβόητου «σχεδίου των στρατηγών» για την εξόντωση και εκτόπιση του πληθυσμού της βόρειας Γάζας — φέρεται να δήλωσε ότι το Ιράν πέτυχε στρατηγική νίκη, καθώς οι συνομιλίες ΗΠΑ–Ιράν κινούνται προς συμφωνία που δεν ικανοποιεί τις βασικές απαιτήσεις του Τελ Αβίβ.

Ανεξάρτητα από τη διατύπωση ή την ακριβή αποστροφή της δήλωσης, ένα πράγμα είναι πλέον φανερό: στο εσωτερικό του ίδιου του ισραηλινού κατεστημένου υπάρχει έντονη ανησυχία ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν τη γραμμή της ολοκληρωτικής σύγκρουσης με το Ιράν και προχωρούν σε διπλωματική διευθέτηση με όρους που το Ισραήλ θεωρεί απαράδεκτους.

Το ρήγμα αυτό δεν είναι δευτερεύον.

Το Ισραήλ επένδυσε πολιτικά και στρατιωτικά σε μια στρατηγική διαρκούς κλιμάκωσης: δολοφονίες, επιθέσεις, απειλές γενικευμένου πολέμου, πίεση για αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη.

Το Ιράν όχι μόνο άντεξε την πίεση, αλλά κατάφερε να επιβάλει τον εαυτό του ως αναντικατάστατο συνομιλητή στην περιοχή. Οι εξελίξεις οδηγούν πλέον σε διαπραγματεύσεις, ενώ ισραηλινές πηγές εμφανίζονται εξοργισμένες επειδή η Ουάσιγκτον κρατά το Τελ Αβίβ στο περιθώριο των επαφών.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της «στρατηγικής νίκης» που φοβούνται στο Ισραήλ:

➤ Δεν κατέρρευσε το ιρανικό καθεστώς.
➤ Δεν εξουδετερώθηκε η ιρανική επιρροή.
➤ Δεν επιβλήθηκαν οι όροι του Τελ Αβίβ.
Και τελικά οι ΗΠΑ αναγκάζονται να συζητούν με την Τεχεράνη αντί να την υποτάξουν.

Αυτό εξηγεί και τον αυξανόμενο εκνευρισμό του Νετανιάχου και των ακραίων κύκλων της ισραηλινής εξουσίας. Γιατί αντιλαμβάνονται ότι, παρά τη στρατιωτική υπεροχή και την απεριόριστη δυτική στήριξη, δεν κατάφεραν να διαμορφώσουν τη Μέση Ανατολή σύμφωνα με τα σχέδιά τους.

Η δε περίπτωση του Γκιόρα Άιλαντ έχει ιδιαίτερη σημασία. Πρόκειται για έναν από τους πλέον ακραίους εκφραστές της σιωνιστικής στρατηγικής βίας, άνθρωπο που έχει συνδεθεί με σχέδια μαζικού εκτοπισμού και συλλογικής τιμωρίας των Παλαιστινίων. Όταν τέτοιες φωνές μιλούν πλέον για αδιέξοδο και αποτυχία, αυτό αποτυπώνει το βάθος της κρίσης που διαπερνά το ισραηλινό στρατηγικό δόγμα.

Την ίδια στιγμή, οι λαοί της περιοχής συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των πολεμικών τυχοδιωκτισμών και της σιωνιστικής επιθετικότητας.

Και όσο η Δύση εξακολουθεί να παρουσιάζει το Ισραήλ ως «πυλώνα σταθερότητας», τόσο η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο: ότι η πολιτική του πολέμου, της κατοχής και της γενοκτονικής βίας δεν φέρνει ασφάλεια ούτε σταθερότητα — αλλά διαρκή αποσταθεροποίηση και νέο κύκλο συγκρούσεων.

Υστερόγραφο: Την ίδια στιγμή που η Γάζα συνεχίζει να αιμορραγεί και η διεθνής κατακραυγή απέναντι στη σιωνιστική βαρβαρότητα μεγαλώνει, οι μηχανισμοί προπαγάνδας επιχειρούν να εμφανίσουν το κράτος-δολοφόνο σαν… «γιορτή δημοκρατίας».

Στη Νέα Υόρκη ετοιμάζεται για τις 31 Μαΐου η καθιερωμένη φιλοϊσραηλινή παρέλαση με το προκλητικό σύνθημα «Περήφανοι Αμερικανοί – Περήφανοι Σιωνιστές». Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελε το σιωνιστικό λόμπι.

Ο δήμαρχος της πόλης, Ζοχράν Μαμντάνι, ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να παραστεί στην εκδήλωση, προκαλώντας υστερικές αντιδράσεις τόσο από τους σιωνιστικούς κύκλους όσο και από τη τραμπική Ακροδεξιά.

Και μόνο το γεγονός ότι η απουσία ενός δημάρχου αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν «πολιτικό έγκλημα» αποκαλύπτει πολλά για το κλίμα τρομοκρατίας και πίεσης που επιχειρεί να επιβάλει το φιλοϊσραηλινό κατεστημένο στις ΗΠΑ.

Όμως η πραγματικότητα αλλάζει.

Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας — ιδιαίτερα νέοι άνθρωποι, εργαζόμενοι, φοιτητές και προοδευτικοί Εβραίοι — αμφισβητούν ανοιχτά τη στήριξη προς ένα κράτος που έχει ταυτιστεί διεθνώς με κατοχή, απαρτχάιντ και μαζικές σφαγές αμάχων.

Και αυτό ακριβώς φοβούνται περισσότερο οι απολογητές του σιωνισμού: όχι μόνο την πολιτική απομόνωση του Ισραήλ, αλλά και τη σταδιακή κατάρρευση της ιδεολογικής του ασυλίας μέσα στην ίδια τη Δύση.