Γράφει ο Συνεργάτης

Η Μέση Ανατολή φλέγεται και μαζί της φλέγονται οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων που βρίσκονται παγιδευμένοι στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστικών κέντρων, των περιφερειακών συμμάχων τους και των αστικών τάξεων της περιοχής. Από τη Γάζα και τον Λίβανο μέχρι το Ιράν, την Υεμένη και τα Στενά του Ορμούζ, ο πόλεμος έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια μιας «τοπικής σύγκρουσης» και αποκτά χαρακτηριστικά γενικευμένης περιφερειακής ανάφλεξης.

Το κράτος του Ισραήλ, με την ανοιχτή στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική στήριξη των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων τους, συνεχίζει τις επιχειρήσεις στη Γάζα, ενώ ταυτόχρονα επεκτείνει τις επιθέσεις του στον Λίβανο, χτυπώντας περιοχές της Βηρυτού και του νότιου Λιβάνου. Οι ισραηλινές αρχές μιλούν για «ζώνες ασφαλείας» και «αυτοάμυνα», όμως πίσω από τη γνωστή ρητορική κρύβεται η προσπάθεια επιβολής νέων συσχετισμών ισχύος στην περιοχή με τη φωτιά και το αίμα.

Την ίδια στιγμή, η σύγκρουση με το Ιράν έχει πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις. Οι αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις που κλιμακώθηκαν το προηγούμενο διάστημα άνοιξαν ένα νέο πολεμικό μέτωπο, με εκατέρωθεν πυραυλικά χτυπήματα, βομβαρδισμούς στρατιωτικών εγκαταστάσεων και επιθέσεις που απειλούν να παρασύρουν ολόκληρη την περιοχή σε ανεξέλεγκτη καταστροφή. Οι εξελίξεις στα Στενά του Ορμούζ και οι επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές δείχνουν ότι ο πόλεμος συνδέεται άμεσα με τον έλεγχο των δρόμων ενέργειας, των αγορών και των γεωστρατηγικών ισορροπιών.

Τα θύματα, όπως πάντα, δεν είναι οι στρατηγοί, οι μεγιστάνες του πετρελαίου ή οι πολιτικοί που σχεδιάζουν τις επιχειρήσεις από τα πολυτελή γραφεία τους. Είναι οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί, οι πρόσφυγες, τα παιδιά που θάβονται κάτω από τα ερείπια, οι οικογένειες που ξεριζώνονται από τα σπίτια τους. Ήδη εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί σε Λίβανο, Γάζα και άλλες περιοχές, ενώ η ανθρωπιστική κρίση βαθαίνει καθημερινά.

Παράλληλα, οι «ειρηνευτικές πρωτοβουλίες» των μεγάλων δυνάμεων αποδεικνύονται για άλλη μια φορά εργαλείο διαχείρισης των ανταγωνισμών τους και όχι πραγματική αναζήτηση ειρήνης. Οι διαπραγματεύσεις προχωρούν, σταματούν, επανεκκινούνται και καταρρέουν, ενώ οι βόμβες συνεχίζουν να πέφτουν και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις να κλιμακώνονται.

Για τους λαούς της περιοχής αλλά και για τους λαούς όλου του κόσμου, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ποιος ιμπεριαλιστικός πόλος θα επικρατήσει. Το δίλημμα είναι αν θα συνεχίσουν να πληρώνουν με αίμα τους ανταγωνισμούς για σφαίρες επιρροής, ενεργειακούς δρόμους και γεωπολιτική κυριαρχία ή αν θα δυναμώσει η πάλη ενάντια στον πόλεμο, τον μιλιταρισμό και τις κυβερνήσεις που εμπλέκουν τους λαούς σε αυτούς τους σχεδιασμούς.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι κάθε φορά που οι ισχυροί μιλούν για «σταθερότητα», «ασφάλεια» και «ανθρωπιστικές επεμβάσεις», οι λαοί ετοιμάζονται να μετρήσουν νεκρούς. Και στη σημερινή Μέση Ανατολή, δυστυχώς, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο τραγικό τρόπο.