Την ώρα που η κυβερνητική προπαγάνδα μιλά για «ισχυρή οικονομία», «ανάπτυξη» και «δημοσιονομικά θαύματα», η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και τα λαϊκά στρώματα έρχεται να τους διαψεύσει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο.

Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat για τον Μάιο του 2026 καταγράφουν ένα ακόμα θλιβερό ρεκόρ για τη χώρα μας: η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της Ευρωζώνης σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες ακρίβειας. Όχι στην παραγωγή, όχι στους μισθούς, όχι στις κοινωνικές παροχές. Στην ακρίβεια.

Η χώρα μας κατακτά την 3η θέση στον συνολικό πληθωρισμό με 5%, όταν ο μέσος όρος της Ευρωζώνης βρίσκεται στο 3,2%. Δηλαδή ο Έλληνας εργαζόμενος βλέπει το εισόδημά του να εξαϋλώνεται με ρυθμό κατά μιάμιση φορά μεγαλύτερο από αυτόν που αντιμετωπίζουν οι λαοί των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η εικόνα στην Ενέργεια. Η Ελλάδα βρίσκεται στη 2η θέση της Ευρωζώνης με αυξήσεις 20,2%, σχεδόν διπλάσιες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι η «απελευθέρωση» της αγοράς ενέργειας, οι ιδιωτικοποιήσεις και η μετατροπή ενός κοινωνικού αγαθού σε πεδίο κερδοσκοπίας πληρώνονται ακριβά από τα λαϊκά νοικοκυριά.

Στα νωπά τρόφιμα η κατάσταση είναι εξίσου δραματική. Κρέας, φρούτα, λαχανικά και ψάρια καταγράφουν αυξήσεις 7,9%, με την Ελλάδα να βρίσκεται στη 2η θέση της Ευρωζώνης. Για χιλιάδες οικογένειες, η καθημερινή διατροφή μετατρέπεται σε άσκηση επιβίωσης, ενώ τα κέρδη των μεσαζόντων, των αλυσίδων λιανικής και των επιχειρηματικών ομίλων παραμένουν ανέγγιχτα.

Το ίδιο συμβαίνει και στις υπηρεσίες. Ενοίκια, τηλεφωνία, ίντερνετ, ασφάλειες, υγεία, μεταφορές και εστίαση αυξάνονται με ρυθμό 7%, δίνοντας στην Ελλάδα τη 2η θέση στην Ευρωζώνη και επιβεβαιώνοντας ότι η ακρίβεια δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο αλλά μια συνολική επίθεση στο λαϊκό εισόδημα.

Και ενώ η κυβέρνηση επιμένει να πανηγυρίζει για δείκτες και ποσοστά, η πραγματικότητα είναι ότι ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Η «ανάπτυξή» τους σημαίνει μεγαλύτερα κέρδη για τους επιχειρηματικούς ομίλους και μεγαλύτερη αφαίμαξη για τον κόσμο της εργασίας.

Η ακρίβεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει την αγορά ως ιερή αγελάδα, προστατεύει τα υπερκέρδη και μεταφέρει το κόστος στις πλάτες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Όσο η οικονομία λειτουργεί με κριτήριο το κέρδος των λίγων και όχι τις ανάγκες των πολλών, οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να πληρώνουν τον λογαριασμό.

Και αυτός ο λογαριασμός γίνεται κάθε μήνα όλο και πιο βαρύς.