Υπάρχουν ειδήσεις που δεν χωρούν σε καμία πολιτική ανάλυση. Ειδήσεις που συντρίβουν κάθε προσπάθεια να κρατήσεις αποστάσεις και να μιλήσεις με τη γλώσσα της διπλωματίας και των «ίσων αποστάσεων».
Στη Χεβρώνα, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ένα βρέφος επτά μηνών, ο Σαμ Φαχντ Αμπού Χαϊκάλ, σκοτώθηκε από πυρά Ισραηλινών στρατιωτών μέσα στο αυτοκίνητο της οικογένειάς του. Οι γονείς του τραυματίστηκαν. Το παιδί δέχτηκε τη σφαίρα που πέρασε από τη μητέρα του και καρφώθηκε στο κεφάλι του.
Οχι στη Γάζα. Οχι σε πεδίο μάχης. Οχι σε κάποια επιχείρηση εναντίον ενόπλων. Στη Χεβρώνα. Πρωί. Μέσα σε οικογενειακό αυτοκίνητο. Το οποίο, σύμφωνα με τον ισραηλινό στρατό, «θεωρήθηκε απειλή». Αργότερα ο IDF εξέφρασε τη «βαθιά του λύπη» και ανακοίνωσε έρευνα για το περιστατικό.
Αλήθεια, τι ακριβώς σημαίνει αυτή η «βαθιά λύπη»;
Θα επαναφέρει το παιδί στη ζωή; Θα σβήσει την εικόνα ενός πατέρα που κρατάει στην αγκαλιά του το νεκρό μωρό του; Θα διαγράψει το γεγονός ότι στρατιώτες με πλήρη οπλισμό πυροβόλησαν εναντίον ενός αυτοκινήτου στο οποίο επέβαινε μια οικογένεια με βρέφος;
Εδώ και χρόνια ακούμε το ίδιο έργο. Κάθε φορά που ένας Παλαιστίνιος δολοφονείται από κατοχικές δυνάμεις, ακολουθεί η ίδια σχεδόν ανακοίνωση: «υπήρξε απειλή», «οι στρατιώτες ένιωσαν κίνδυνο», «διεξάγεται έρευνα», «εκφράζουμε λύπη». Οι νεκροί όμως παραμένουν νεκροί και η ατιμωρησία παραμένει σχεδόν απόλυτη.
Το πιο ανατριχιαστικό δεν είναι η ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού. Είναι η εξοικείωση μεγάλου μέρους της διεθνούς κοινής γνώμης με τέτοιες ειδήσεις. Ενα βρέφος επτά μηνών εκτελείται από στρατιωτικά πυρά και η είδηση αντιμετωπίζεται σαν μια ακόμη καταχώρηση στη μακριά λίστα των «παράπλευρων απωλειών».
Οταν όμως φτάνεις στο σημείο να θεωρείς πιθανή απειλή ένα αυτοκίνητο που μεταφέρει ένα μωρό επτά μηνών, τότε δεν μιλάμε για «λάθος εκτίμηση». Μιλάμε για την πλήρη απανθρωποποίηση ενός ολόκληρου λαού. Για μια κατάσταση στην οποία κάθε Παλαιστίνιος αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει στόχος.
Και όσο οι κυβερνήσεις της Δύσης εξακολουθούν να καλύπτουν πολιτικά το κράτος του Ισραήλ, όσο τα εγκλήματα βαφτίζονται «ατυχή περιστατικά» και οι δολοφονίες αμάχων «αστοχίες», τόσο θα πληθαίνουν οι τάφοι μικρών παιδιών.
Ο Σαμ δεν ήταν «παράπλευρη απώλεια». Δεν ήταν «ύποπτος». Δεν ήταν «απειλή».
Ηταν επτά μηνών.
Και αυτό από μόνο του αποτελεί το πιο συντριπτικό κατηγορητήριο.
0 Comments