Υπάρχουν ημερομηνίες που συμπυκνώνουν ολόκληρο το μεγαλείο ενός λαού που αρνήθηκε να γονατίσει. Η 15η Ιούνη 1944 είναι μία από αυτές.
Μόλις πέντε μέρες είχαν περάσει από τη φρικιαστική σφαγή του Διστόμου. Στις 10 Ιούνη 1944 οι ναζί κατακτητές, σε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα που γνώρισε η Ελλάδα στην περίοδο της Κατοχής, δολοφόνησαν με πρωτοφανή αγριότητα 218 κατοίκους του μαρτυρικού χωριού. Ανάμεσά τους βρέφη, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν από τη ναζιστική θηριωδία.
Η απάντηση του λαού δεν άργησε να έρθει.
Σαν σήμερα, στις 15 Ιούνη 1944, οι εργαζόμενοι της Λιβαδειάς κατεβαίνουν σε γενική απεργία καταγγέλλοντας το έγκλημα των κατακτητών και τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων του Διστόμου. Μέσα στις συνθήκες της γερμανικής κατοχής, όταν κάθε πράξη αντίστασης μπορούσε να πληρωθεί με φυλακή, βασανιστήρια ή εκτέλεση, η απεργία αυτή αποτέλεσε μια πράξη εξαιρετικού θάρρους και αγωνιστικής αξιοπρέπειας.
Ο λαός της Ρούμελης έστελνε το μήνυμα ότι η τρομοκρατία δεν μπορούσε να λυγίσει το φρόνημά του.
Την ίδια ημέρα, η απάντηση δινόταν και στο πεδίο της μάχης.
Τμήματα του ΕΛΑΣ επιτίθενται στις δυνάμεις των Γερμανών και των ταγματασφαλιτών που ήταν οχυρωμένες στην περιοχή του Βαλτετσίου. Οι μάχες είναι σφοδρές και οι δυνάμεις του λαϊκού στρατού προκαλούν σημαντικές απώλειες στους κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους.
Δεν ήταν δύο ξεχωριστά γεγονότα.
Η γενική απεργία στη Λιβαδειά και η πολεμική δράση του ΕΛΑΣ στο Βαλτέτσι αποτελούσαν δύο όψεις της ίδιας λαϊκής αντίστασης. Από τη μια ο οργανωμένος λαός στις πόλεις και από την άλλη οι αντάρτες στα βουνά. Ένα ενιαίο κίνημα που πάλευε για λευτεριά, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία.
Ο κατακτητής και οι ντόπιοι συνεργάτες του πίστευαν πως με τις σφαγές θα έσπερναν τον φόβο. Το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, η Καισαριανή και εκατοντάδες άλλα μαρτυρικά μέρη αποδεικνύουν το αντίθετο. Κάθε έγκλημα γεννούσε νέα πείσμα, νέα οργάνωση, νέα αντίσταση.
Ογδόντα δύο χρόνια μετά, η μνήμη εκείνων των ημερών παραμένει ζωντανή. Όχι μόνο ως φόρος τιμής στους νεκρούς, αλλά και ως υπενθύμιση ότι ο φασισμός δεν ηττήθηκε με ευχές και διακηρύξεις. Ηττήθηκε από έναν λαό που οργανώθηκε, αγωνίστηκε και πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος για την ελευθερία.
Τιμή στους νεκρούς του Διστόμου.
Τιμή στους απεργούς της Λιβαδειάς.
Τιμή στους μαχητές του ΕΛΑΣ που πολέμησαν τον ναζισμό και τους συνεργάτες του.
0 Comments