Αν κάποιος προσπαθούσε να παρακολουθήσει το τελευταίο επεισόδιο του σίριαλ που εξελίσσεται στον χώρο της λεγόμενης «κεντροαριστεράς», πιθανότατα θα κατέληγε με πονοκέφαλο.

Η αρχή έγινε όταν η Άννα Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι «είναι καλά τα δημοσιονομικά μας και στο εξωτερικό υπάρχει πολύ καλή υποδοχή της χώρας». Μια δήλωση που θα μπορούσε άνετα να έχει βγει από κυβερνητικό non paper του Μαξίμου. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις ακόμη και μέσα στο ΠΑΣΟΚ.

Ο Χάρης Δούκας έσπευσε να διαφοροποιηθεί, κατηγορώντας εμμέσως τη Διαμαντοπούλου ότι χαρίζει εύσημα στη Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε ο ίδιος είχε πρόσφατα υποστηρίξει ότι σε περίπτωση νέων εκλογών το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας τόσο με τον Τσίπρα όσο και με άλλες «προοδευτικές δυνάμεις», αναζητώντας πιθανές κυβερνητικές συνεργασίες.

Η απάντηση της Διαμαντοπούλου ήταν αποκαλυπτική. Ξεκαθάρισε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να «παρακαλάει» για συνεργασίες, χαρακτήρισε την ΕΛΑΣ «κόμμα Τσίπρας και φίλοι» και έκλεισε την πόρτα σε κάθε σχετική συζήτηση.

Κάπου εκεί μπήκε στο παιχνίδι και το κόμμα του Τσίπρα, το οποίο απάντησε με ένα γραφικό που στην ουσία γκρέμιζε το κυβερνητικό αφήγημα περί οικονομικού θαύματος.

Υπενθύμιζε ότι:

⧭ Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας συγκρίνεται πλέον μόνο με της Βουλγαρίας και φτάνει στο 68% του μέσου όρου της Ε.Ε.
⧭ Ο μέσος ετήσιος μισθός πλήρους απασχόλησης βρίσκεται στο 45% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
⧭ Ένας στους πέντε κατοίκους αυτής της χώρας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.
⧭ Η Ελλάδα έχει γίνει μόνιμος «θαμώνας» της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας λόγω των αλλεπάλληλων σκανδάλων.

Και κατέληγε με το σύνθημα: «Η πολιτική αλλαγή δεν αρκεί. Η χώρα χρειάζεται αλλαγή πολιτικής».

Το παράδοξο είναι ότι μέσα σε αυτή τη δημόσια αντιπαράθεση όλοι εμφανίζονται να έχουν δίκιο και ταυτόχρονα όλοι να αποφεύγουν την ουσία.

Η Διαμαντοπούλου υπερασπίζεται τους μακροοικονομικούς δείκτες που επικαλείται η κυβέρνηση. Η ΕΛΑΣ αντιπαραθέτει τους κοινωνικούς δείκτες που αποκαλύπτουν τη φτώχεια, τη συμπίεση των μισθών και τη γενικευμένη ανασφάλεια. Και το ΠΑΣΟΚ διαφωνεί περισσότερο για το με ποιον θα συνεργαστεί παρά για το ποια πολιτική πρέπει να ανατραπεί.

Το πραγματικό ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο: αν η οικονομία πηγαίνει τόσο καλά όσο ισχυρίζονται οι κυβερνητικοί και οι πρόθυμοι χειροκροτητές τους, γιατί οι εργαζόμενοι δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα; Γιατί η ακρίβεια τσακίζει τα λαϊκά νοικοκυριά; Γιατί η νεολαία συνεχίζει να μεταναστεύει; Και γιατί η Ελλάδα φιγουράρει στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε μισθούς και αγοραστική δύναμη;

Η εικόνα που παρουσιάστηκε από την ΕΛΑΣ μπορεί να έχει προεκλογικό χαρακτήρα, όμως τα στοιχεία που παραθέτει είναι πολύ πιο κοντά στην καθημερινή εμπειρία του κόσμου από τα πανηγυρικά δελτία των οικονομικών επιτελείων.

Κατά τα άλλα, η αντιπαράθεση συνεχίζεται. Η κυβέρνηση μιλά για επιτυχία. Το ΠΑΣΟΚ τσακώνεται με τον εαυτό του. Η ΕΛΑΣ διεκδικεί τον ρόλο της «προοδευτικής» εναλλακτικής.

Και η κοινωνία παρακολουθεί ένα πολιτικό μπάχαλο, γνωρίζοντας ότι πίσω από τις κοκορομαχίες των επιτελείων παραμένει ανοιχτό το ίδιο ερώτημα: ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό μιας ανάπτυξης που υπάρχει στα χαρτιά αλλά δεν φτάνει ποτέ στις τσέπες των πολλών;