Της Τ.Γ
“Βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδοτσουρμο, αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό “και ξεσάλωσε από το πρωί για τον “εκφοβισμό ” που δέχτηκε η οικογένεια Χαρδαλιά – και τα παιδιά του βεβαίως βεβαίως- από τα συνθήματα που έγραψαν με μπογιά στους τοίχους της κατοικίας του, αλληλέγγυοι του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για παιδιά και “εκφοβισμό”.
Στα Προσφυγικά διαβιούν 30 περίπου παιδιά. Παιδιά που ζουν όχι μέσα στην πολυτέλεια των προαστίων, μα μέσα στον πλούτο του πολυπολιτισμικού περιβάλλοντος, παιδιά που μεγαλώνουν με τις αρχές του σεβασμού και της αποδοχής των άλλων, παιδιά που μαθαίνουν από νωρίς πως μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες μπορούν να αποφασίζουν για την καθημερινότητα αλλά και για το μέλλον της μικρής τους κοινωνίας. Παιδιά που από τα πρώτα της ζωής τους βήματα μαθαίνουν να είναι ελεύθερα, να αγωνίζονται, να αγαπούν το διαφορετικό, να στέκονται αλληλέγγυα στο διπλανό.
Ότι δηλαδή σιχαίνονται, μισούν και φοβούνται ο “κύριος” Χαρδαλιάς, οι λοιποί εξουσιαστές, τα δεκανίκια τους και οι κυρ-Παντελίδες…
Τούτα τα παιδιά δεν κινδυνεύουν από μπογιές στους φτωχικούς τοίχους των σπιτιών τους. Τούτα τα παιδιά αν οι σχεδιασμοί του Χαρδαλιά και της κλίκας του πραγματοποιηθούν, δεν θα χάσουν απλώς την εστία τους μα κι ένα τρόπο ζωής που αξίζει κάνεις να ζει.
Μα τούτα τα παιδιά “σιγά μην κλάψουν, σιγά μην φοβηθούν”. Έχουν νου αληταριό και ψυχή βαθειά. Γι αυτό Ή ΘΑ ΝΙΚΉΣΟΥΝ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ.
1 Comment