Γράφει ο mitsos175

Διπλό το άρθρο σήμερα, θα ξεκινήσω σχολιάζοντας τις προσευχές του παπαδαριού για τους λαγοκέφαλους.

Η καπήλευση των λόγων του Ιησού του Ναζωραίου υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια, κι οι παππάδες, οι πιο άπληστοι των εμπόρων, κατασκεύασαν προσευχές κυριολεκτικά για οτιδήποτε. Τζίρος να γίνεται και κορόιδα να υπάρχουν. Προσευχές για να βρέξει, να μη βρέξει, προστασία από τις ασθένειες, το Διάολο, ευλογία φαγητού, σπιτιού, μαγαζιού, όπλων κλπ.

Στο Μεσαίωνα υπήρχαν οι λεγόμενες «δίκες των ζώων» για τις οποίες γράψαμε κάποια άρθρα. Σε αυτές είχαμε καταδίκες διάφορων ζώων, που υποτίθεται τα έβαζε ο Διάολος να κάνουν κακό. Οι μαύρες γάτες πχ. Τι κακό έκαναν; Τίποτα, αντίθετα έπιαναν ποντίκια, που οι ψύλλοι τους ήταν φορείς της πανώλης, αλλά ήταν μαύρες, δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τις εξόντωναν μαζικά. Θα μου πείτε «εδώ εξόντωναν ανθρώπους, στις γάτες θα κολλούσαν;» 30.000 πρόστιμο για το θάνατο μιας έχει σήμερα. Πως αλλάζουν οι καιροί, όταν πληθαίνουν οι ψηφοφόροι που έχουν κατοικίδια, έτσι;

Κι όμως! Ακόμα και τα δικαστήρια του Μεσαίωνα υπήρχε περίπτωση να τηρήσουν τα προσχήματα, πράγμα που δεν το κάνουν τα κομματόσκυλα της ΝΔ, οι ντόπιοι κατήδες. Δε μιλάω για όλους, αλλά υπάρχουν προκλητικότατες περιπτώσεις. Η «καλή πεθερά» του Αβραμόπουλου, τα «αδιευκρίνιστα» του Άδωνη, τα «πούπουλα» στα οποία πέφτουν παιδεραστές, φονιάδες κι άλλοι δεξιοί εγκληματίες, τα δυο μέτρα και δυο σταθμά, το δικαστικό μπάζωμα των Τεμπών κι ένα σωρό άλλα.

Στο Μεσαίωνα λοιπόν σε κάποια περιοχή αποφάσισαν να καταδικάσουν τα ποντίκια. Την υπεράσπισή τους στη δίκη ανέλαβε ένας δικηγόρος – «τζίνι». Πως είναι ο «Ζαμέ Αετέ Κορωπί;» Καμία σχέση. Ο τύπος πέτυχε να αθωωθούν οι πελάτες του! Πως; Όταν ο δικαστής ρώτησε «που είναι οι κατηγορούμενοι», αυτός ζήτησε να αναβληθεί η δίκη μέχρι να πιάσουν όλες τις γάτες, αλλά και τους ανθρώπους, καθώς τα ποντίκια «δεν πήγαιναν στο δικαστήριο γιατί φοβόνταν για τη ζωή τους!» Μετά το τρανταχτό γέλιο όσων ήταν εκεί, ο δικαστής, που ήταν κι αυτός έξυπνος, κατάλαβε πως θα γίνονταν κωμωδία κι όχι δίκη. Αθώωσε λοιπόν τα ποντίκια!

Αν ήταν στην Μπανανία μας θα το τράβαγαν ως το τέλος. «Βίαιη προσαγωγή, βρέθηκε μερικό αποτύπωμα σε τυρί» και τα ρέστα. Ο ρόλος των αστικών δικαστηρίων στη Μπανανία μας (υπενθυμίζω, δε μιλάω για όλους τους δικαστές) φαίνεται από την αντίδραση των γαλάζιων κακούργων. Ο Αβραμόπουλος πάει κλαίγοντας στον Άγριο Πάγκο, για να γλυτώσει τη δίωξη από τους Ευρωπαίους, που, όσο να ’ναι, εξελίχθηκαν από το Μεσαίωνα σε αντίθεση με μας που πήγαμε ακόμα πιο πίσω! Ο Άγριος Πάγκος – ή κάπως έτσι – απέρριψε το αίτημα της Κοβέσι. Γιατί; Γιατί δεν είναι αχάριστοι ρε! Δαγκώνουν ποτέ το χέρι που τους διόρισε; Ζαμέ!

Το μόνο που μένει για τον Αβραμόπουλο είναι μια προσευχή από τους παπάδες, υπέρ της καλής πεθεράς. Κάτι σχετικό θα υπάρχει, δε μπορεί. Χωρίς να υπονοώ απολύτως τίποτα για την πεθερά του πολιτικού, έχω δει τσόντες που αρχίζουν με ένα καλό δώρο της «πεθεράς» προς το «γαμπρό». Στο τέλος πηδιούνται όλοι μαζί: «Οικογένεια», γείτονες, περαστικοί κλπ. Προπάντων πηδιούνται οι ψηφοφόροι τους…