Κάθε φορά που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μιλά για «αξιοκρατία», «επιτελικό κράτος» και «ίσες ευκαιρίες», η πραγματικότητα τη διαψεύδει με τον πιο κυνικό τρόπο.

Θυμόμαστε μια παλαιότερη ανάρτησή μας.και ερχόμαστε σήμερα σε μια νέα υπόθεση που, αν επιβεβαιώνονται όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, αποκαλύπτει πώς λειτουργεί το πραγματικό σύστημα εξουσίας.

Η σύζυγος του ευρωβουλευτή Νίκου Φαραντούρη φέρεται να αποσπάστηκε στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες πριν ακόμη δημοσιευθεί η σχετική προκήρυξη του υπουργείου Εξωτερικών. Η ίδια η απόφαση της απόσπασης δεν εμφανίστηκε στη «Διαύγεια», ενώ δημοσιεύθηκε μόνο η απόφαση για το επίδομα αλλοδαπής, που για δύο χρόνια προσεγγίζει τις 246.000 ευρώ.

Η προκήρυξη ακολούθησε μία εβδομάδα αργότερα. Κι ενώ υπήρχε προβλεπόμενη διαδικασία αξιολόγησης μέσω τριμελούς επιτροπής, δημιουργείται εύλογα το ερώτημα: πώς ολοκληρώθηκε μια απόσπαση πριν καν ανοίξει επίσημα η διαδικασία;

Αν ισχύουν τα παραπάνω, δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμη υπόθεση νεποτισμού. Πρόκειται για μια εικόνα πολιτικών εξυπηρετήσεων που ξεπερνούν τα κομματικά σύνορα. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκρούονται μπροστά στις κάμερες, όμως όταν πρόκειται για το πολιτικό προσωπικό και τις οικογένειές του, οι αποστάσεις συχνά μικραίνουν εντυπωσιακά. (Οι απαντήσεις που δίνει ο Φαραντούρης δεν καλύπτουν τα σοβαρά ερωτήματα που θέτει το δημοσίευμα της εφημερίδας).

Την ίδια στιγμή, χιλιάδες νέοι επιστήμονες και δημόσιοι υπάλληλοι περιμένουν μήνες ή και χρόνια για να ολοκληρωθούν νόμιμες διαδικασίες, αξιολογήσεις και προκηρύξεις. Για τους «κοινούς θνητούς» υπάρχουν ουρές, επιτροπές και γραφειοκρατία. Για όσους διαθέτουν το κατάλληλο επώνυμο ή τις σωστές πολιτικές διασυνδέσεις, όλα μοιάζουν να κινούνται με ταχύτητες που δεν γνωρίζει κανένας άλλος.

Να λοιπόν τι σημαίνει στην πράξη το περιβόητο «επιτελικό κράτος». Ένα κράτος όπου η αριστεία σταματά εκεί που αρχίζουν τα πολιτικά τηλέφωνα, οι οικογενειακές διασυνδέσεις και οι κομματικές διευθετήσεις. Ένα κράτος που απαιτεί από την κοινωνία να πιστεύει στην αξιοκρατία, ενώ το ίδιο λειτουργεί με όρους πελατειακού μηχανισμού.

Και όσο τέτοιες υποθέσεις συσσωρεύονται, τόσο καταρρέει το παραμύθι της «νέας Ελλάδας». Πίσω από τα μεγάλα λόγια για μεταρρυθμίσεις, επιτελικό κράτος και διαφάνεια, διακρίνεται το γνώριμο πρόσωπο του ελληνικού πολιτικού συστήματος: οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες οικογένειες, οι ίδιες εξυπηρετήσεις και οι ίδιοι κερδισμένοι.

Η αξιοκρατία τους τελειώνει εκεί που αρχίζουν οι γνωριμίες. Και ο λογαριασμός, όπως πάντα, πληρώνεται από την κοινωνία.