Για να καταλάβουμε το μέγεθος της ταξικής απάτης, πρέπει να ξεφύγουμε από το «παράνομο» κύκλωμα του Singer και να κοιτάξουμε τη θεσμοθετημένη, απόλυτα «νόμιμη» διαφθορά που λειτουργεί στο φως της ημέρας. Αυτό που τα αμερικανικά πανεπιστήμια ονομάζουν με περισσή αστική ευγένεια «Development Cases» (Υποθέσεις Ανάπτυξης).

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα επίσημο τιμολόγιο εισαγωγής για τους γόνους της οικονομικής ελίτ. Αν ένας επιχειρηματίας ή ένας εφοπλιστής «δωρίσει» μερικά εκατομμύρια δολάρια για την ανέγερση μιας νέας πτέρυγας ή ενός εργαστηρίου στο Harvard ή στο Yale, το παιδί του αποκτά αυτόματα ένα άτυπο αλλά πανίσχυρο προβάδισμα εισαγωγής. Το πανεπιστήμιο-επιχείρηση δεν βλέπει έναν υποψήφιο φοιτητή με βάση τις ικανότητές του, αλλά έναν πελάτη υψηλής οικονομικής αξίας που εξασφαλίζει τη χρηματοδότηση του ιδρύματος. Η «αριστεία» εδώ μετριέται με τα μηδενικά του τραπεζικού λογαριασμού.

Η Κληρονομική Παιδεία των «Legacy Admissions»

Δίπλα στις εκατομμυριούχες δωρεές, στέκεται ένας άλλος μεσαιωνικός θεσμός που επιβιώνει στην καρδιά του αμερικανικού καπιταλισμού: οι «Legacy Admissions» (εισαγωγές λόγω κληρονομικότητας). Αν οι γονείς ή οι παππούδες σου σπούδασαν σε ένα ελίτ πανεπιστήμιο, το σύστημα σου δίνει επιπλέον μοριοδότηση απλά και μόνο επειδή γεννήθηκες στη «σωστή» οικογένεια.

Πρόκειται για την απόλυτη θεσμοθέτηση της ταξικής αναπαραγωγής. Τα κορυφαία πανεπιστήμια λειτουργούν ως κλειστά κλαμπ της αστικής τάξης, διασφαλίζοντας ότι οι θέσεις εξουσίας στην οικονομία, την πολιτική και τη δικαιοσύνη θα μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά, σαν τίτλοι ευγενείας. Ενώ για τα παιδιά της εργατικής τάξης επιστρατεύεται η ιδεολογία του «σκληρού ανταγωνισμού» και του ξεζουμίσματος, για τους γόνους της ολιγαρχίας επιστρατεύεται το δίκαιο του αίματος και του χρήματος.

Η Μεταφορά του Μοντέλου στην Ελλάδα: Το Παραμύθι των «Μη Κρατικών» Πανεπιστημίων

Αυτή ακριβώς τη σαπίλα και το ταξικό απαρτχάιντ ζηλεύει η ντόπια άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι στην Ελλάδα. Η εμμονή για την παράκαμψη του Άρθρου 16 και η ίδρυση ιδιωτικών («μη κρατικών») πανεπιστημίων δεν γίνεται για την «αναβάθμιση της παιδείας», όπως διακηρύσσουν τα κυβερνητικά φερέφωνα. Γίνεται για να στηθεί και εδώ το ίδιο παζάρι. Θέλουν να δημιουργήσουν ένα σύστημα δύο ταχυτήτων: Από τη μία, τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, που θα εξοντώνονται στις Πανελλαδικές εξετάσεις, θα αποκλείονται από την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και θα καταδικάζονται στην εργασιακή περιπλάνηση.

Από την άλλη, οι γόνοι της εγχώριας ελίτ, που χωρίς κανένα ακαδημαϊκό κριτήριο, απλά με την καταβολή παχυσυμπόρευτων διδάκτρων, θα αγοράζουν πτυχία ισότιμα με τα δημόσια πανεπιστήμια, εξαργυρώνοντας την οικονομική τους ισχύ σε επαγγελματικά προνόμια.

Το αμερικανικό μοντέλο μας δείχνει το μέλλον που μας ετοιμάζουν: μια κοινωνία όπου η μόρφωση δεν είναι δικαίωμα, αλλά ένα ακριβό εμπόρευμα, προσιτό μόνο σε όσους έχουν να πληρώσουν.