Κάτι λίγες μέρες έμειναν και θα ρθει το βράδυ της επόμενης Κυριακής.
Κάποιοι θα πανηγυρίζουν, οι Πασοκτζήδες πιθανόν, επειδή νίκησαν, οι Νεοδημοκράτες θα κάνουν κάποιες στρογγυλεμένες δηλώσεις του στυλ “οι ευρωεκλογές δεν εκλέγουν κυβέρνηση, δεν απέδωσαν ακόμα οι μεταρρυθμίσεις, θα αναστρέψουμε το κλίμα μέχρι της βουλευτικές εκλογές” κλπ,

Αναμενόμενες είναι και οι αντιδράσεις των υπολοίπων κομμάτων.
Για το ΚΚΕ φαίνεται πολύ χλωμό το να συγκεντρώσει και να ξεπεράσει το ποσοστό των περασμένων ευρωεκλογών -πάνω από 9%- που είναι και ο στόχος του,
Πιθανόν αρνητικό αποτέλεσμα θα το αποδώσει στον “πόλεμο λάσπης που δέχεται” -και μέχρι ένα σημείο έχει δίκιο αν πάρει κανείς υπόψη του ότι πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ έφτασε να χαρακτηρίζει “τρελούς” όσους ψηφίζουν ΚΚΕ- θα μιλήσει για “κέντρα” που μανιπουλάρουν την λεγόμενη κοινή γνώμη.
Μας προϊδέασε η Παπαρήγα χτες μιλώντας για “πολιτικά και δημοσιογραφικά κέντρα που σχεδιάζουν προβοκάτσια με στόχο το ΚΚΕ”.

Στον Σύριζα τα πράγματα είναι λίγο πιο μπερδεμένα. Σ’ αυτό το συνονθύλευμα κάθε συνιστώσα του θα έχει και διαφορετική άποψη. Αλλοι θα μιλούν ότι το αποτέλεσμα που σαφώς θα είναι καλύτερο απ’ τις περασμένες ευρωεκλογές, αποτελεί δικαίωση της πολιτικής του, άλλοι θα κάνουν λόγω για την καθίζηση του -επικαλούμενοι δημοσκοπικά ευρήματα- και θα του χρεώνουν “ανεύθυνη στάση” στα γεγονότα του Δεκέμβρη.

Στο ΛΑΟΣ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Το αρχηγικό κόμμα του Καρατζαφέρη όποιο αποτέλεσμα και να φέρει θα μιλήσει για “εδραίωση της παρουσία του στην πολιτική ζωή” και θα επιδοθεί σε λαϊκίστικες εκτιμήσεις ως συνήθως.

Οσο για το μόρφωμα των Οικολόγων Πράσινων όποιες εκτιμήσεις και να γίνουν για το αποτέλεσμα που θα φέρει θα είναι ανούσιες όπως ανούσια είναι και η γενικότερη παρουσία αυτού του κόμματος, προϊόν θερμοκηπίου με ημερομηνία λήξεως.

Από κει και πέρα ο καπιταλισμός θα εξακολουθεί να λειτουργεί ρολόι, Χριστοφοράκος, Παυλίδης κλπ θα ανήκουν στο παρελθόν και θα αντικατασταθούν από φρέσκα λαμόγια.

Και μεις; Οι άνθρωποι της δουλειάς, οι άνεργοι, οι νεολαίοι;
Εμείς πάντα στο ζυγό, να τραβάμε τ’ αμάξι που λέγεται καπιταλισμός, να κουβαλάμε στις πλάτες μας τ’ αφεντικά.
Με ζόρια στη δουλειά και στο σπίτι. Με άνεργα παιδιά, κι ας έχουν δυο κουτιά πτυχία. Αναγκασμένοι να το βουλώνουμε σε κάθε πρόκληση στο χώρο εργασίας, γιατί το δάνειο για το σπίτι δεν σηκώνει καθυστερήσεις και τα υπόλοιπα στις πιστωτικές κάρτες όλο και φουσκώνουν. Βλέπουμε και το γείτονα που έμεινε άνεργος και μοιάζει με ζωντανό νεκρό.

Τι ελπίζει ο εργαζόμενος που θα πάει την Κυριακή και ρίξει την ψήφο του σε κάποιο από τα κόμματα που παίρνουν μέρος στις ευρωεκλογές;
Ελπίζει μήπως ότι η κυβέρνηση Καραμανλή θα πάρει το “μήνυμα” και θ’ αλλάξει ρότα σκύβοντας πάνω στους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, ανακουφίζοντάς τους έστω από κάποια δεινά;
Μήπως ελπίζει ότι με την ενίσχυση των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς όποια ταμπέλα και να έχει κυβερνητικός θίασος που δίνει την παράσταση θα αλλάξει σενάριο; Αστειότητες. Οποιος διαβάσει αυτά που έχει γράψει ο σεναριογράφος -το ΔΝΤ στην προκειμένη περίπτωση- ξέρει ότι το έργο θα παιχτεί απαράλλακτο άσχετα αν αλλάξουν οι πρωταγωνιστές και οι κομπάρσοι.

Ξεκάθαρα πράγματα. Οι εκλογές δεν μπορεί ν’ αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό. Γιατί οι εκλογές αφορούν τους συσχετισμούς στην κορυφή και όχι τους συσχετισμούς ανάμεσα στην κορυφή και τη βάση.

Η επαναστατική πολιτική πρέπει να τραβήξει μια ευδιάκριτη διαχωριστική γραμμή από το σύνολο των θεσμών του συστήματος (πολιτικών και κοινωνικών). Ακόμα και όταν είναι αναγκασμένη να κινείται και μέσα σε τέτοιους θεσμούς (π.χ. συνδικάτα) οφείλει να βρίσκεται σε συνεχή πόλεμο με το σύνολο των εκφραστών της αστικής γραμμής και όχι να «παίζει» με τους μεν ενάντια στους δε. Μόνο έτσι μπορεί να σηματοδοτηθεί όχι απλώς η διαφορετικότητα, αλλά η ρήξη. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ενότητα ανάμεσα στις διακηρύξεις και την πολιτική πράξη.

Εμείς και σ’ αυτό το εκλογικό θέατρο ψηφίζουμε ΑΓΩΝΕΣ με μορφές πάλης που εμείς θα επιλέξουμε απαλλαγμένοι απ’ τα παραλυτικά βαρίδια της αστικής νομιμότητας.