Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι λαθρεπιβάτες

Sep 30, 2012 | Κοινωνία | 0 comments

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ

Τα Σωματεία στις αστικές συγκοινωνίες προσπαθούν να δείξουν ένα “κοινωνικό” πρόσωπο, να αποδείξουν πως δεν τους απασχολούν μόνα τα θέματα μισθού και λοιπών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Αποφάσισαν λοιπόν να εναντιωθούν στην αύξηση του εισιτηρίου. Να διαμαρτυρηθούν για την αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος και να αναδείξουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των μεταφορών.
Όλα αυτά φαντάζουν πολύ ωραία. Ακούγοντας τους διάφορους εργατοπατέρες σου δημιουργείται η εντύπωση πως οι συντεχνιακές αντιλήψεις και ο κοινωνικός αυτοματισμός τίθενται επιτέλους στο περιθώριο. Διαβάζοντας όμως λίγο πιο προσεχτικά τις ανακοινώσεις των Δ.Σ αντιλαμβανόμαστε πως τελικά απέχουμε ακόμα πολύ από την πολυπόθητη ενότητα των εκμεταλλευομένων ενάντια στους εξουσιαστές μας.
Μπορεί το σύνθημα “Μείωση της τιμής του εισιτηρίου” να ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά μας, όμως διαβάζοντας λίγο πιο προσεκτικά τις ανακοινώσεις που κυκλοφορούν δεν μπορούμε παρά να διαφωνήσουμε κάθετα με τις αντιλήψεις που προωθούνται. Καταρχάς πιστεύουμε πως τα Δ.Σ των σωματείων κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Συσχετίζουν την τιμή του εισιτηρίου με τα έσοδα των εταιριών και με τους μισθούς μας. Είναι ξεκάθαρο πως οι μισθοί μας δεν έχουν καμία σχέση με την τιμή του εισιτηρίου. Προφανώς δεν αυξανόταν η τιμή του εισιτηρίου όταν παίρναμε εμείς αύξηση, πόσο μάλλον δε τώρα που οι μισθοί μας μειώνονται διαρκώς ενώ η τιμή αυξάνεται. Επιπλέον, και ειδικά με τη διανομή των εσόδων από τον ΟΑΣΑ, το ποσοστό εσόδων από τα εισιτήρια σε σχέση με τα συνολικά έσοδα των εταιριών είναι εξαιρετικά μικρό.

Επίσης δεν είναι δυνατόν να νομίζουμε πως θα εξασφαλίσουμε τις θέσεις εργασίας μας εάν οι εταιρείες παρουσιάζουν κέρδη. Έχει αποδειχτεί, ειδικά στις συνθήκες κρίσης που βιώνουμε, πως στόχος κράτους και αφεντικών είναι να περιορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τόσο των αριθμό των εργαζομένων, όσο και τους μισθούς μας. Επομένως κινείται στα όρια της βλακείας και του κοινωνικού κανιβαλισμού να στοχοποιούμε όσους δεν ακυρώνουν εισιτήριο ως υπεύθυνους τόσο της αύξησης της τιμής όσο και για την εργασιακή μας ανασφάλεια.

Η δαμόκλειος σπάθη της ιδιωτικοποίησης χρησιμοποιείται τελικά, με πολύ έξυπνο τρόπο από υπουργεία, διοικήσεις και εργατοπατέρες προκειμένου να μας τρομοκρατήσουν και να ενισχύσουν συντεχνιακές λογικές αλλά και κανιβαλιστικές νοοτροπίες. Επιδιώκουν να μας αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά μας προβλήματα. Η προοπτική της ιδιωτικοποίησης θα υφίσταται ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή όχι κερδοφορίας, άλλωστε υπάρχουν αρκετά παραδείγματα κερδοφόρων εταιρειών που δόθηκαν σε ιδιώτες. Επομένως ας μην ασχολούμαστε με τους οικονομικούς ισολογισμούς των εταιριών. Προσπαθούν να μας πείσουν να δεχθούμε όλες τις θυσίες (μειώσεις μισθών, αυξήσεις στην τιμή του εισιτηρίου, επιδείνωση των συνθηκών εργασίας κλπ) μόνο και μόνο για να  αποφύγουμε την “ιδιωτικοποίηση”. Αν δεν αγωνιστούμε όμως ενάντια σε όλα αυτά και υποταχθούμε στους σχεδιασμούς της πολιτικής εξουσίας ο δημόσιος χαρακτήρας των ΜΜΜ θα είναι απλώς ένας ψευδεπίγραφος τίτλος.

Για εμάς η χρήση των ΜΜΜ και η μετακίνηση συνολικά, είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων μας. Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει τη χρήση των Μέσων Μεταφοράς, πόσο δε μάλλον όταν η οικονομική αφαίμαξη είναι τέτοια που μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας αδυνατούν να καταβάλουν έστω και ένα συμβολικό αντίτιμο.
Για εμάς η λειτουργία των ΜΜΜ δεν μπορεί να εντάσσεται σε λογικές κερδοφορίας ή μη. Τα Μέσα Μεταφοράς θα πρέπει να ικανοποιούν τις ανάγκες των εργαζομένων (άνεργων και μη) και όχι τους στόχους που θέτουν κεφάλαιο και κράτος.
Για εμάς εχθρός μας είναι η πολιτική και οικονομική εξουσία που μας οδηγούν στην φτώχεια. Εχθροί μας είναι αυτοί που μας μειώνουν τους μισθούς και μας απολύουν. Εχθροί μας είναι όλοι όσοι μας επιβάλλουν μια ζωή ανέχειας, μιζέριας και τρομοκρατίας.
Ενάντια σε συντεχνιακές αντιλήψεις ας βάλουμε μπροστά αιτήματα που να αφορούν το σύνολο της τάξης μας. Να ξεπεράσουμε τη λογική “κάνω τη δουλειά μου”, να υπερασπιστούμε τους καταπιεσμένους, τους πιο αδύναμους, εμάς τους ίδιους και όχι τα συμφέροντα των αφεντικών.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ «ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ»

http://taxikometopo.wordpress.com
taxikometopo@gmail.com

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Ντέιβιντ Γκρέμπερ (1961-2020): Ο ανθρωπολόγος της ελευθερίας, της άμεσης δράσης και του «99%» (Εφυγε σαν σήμερα το 2020)

Μια ανατρεπτική ματιά στο χρέος, τη σύγχρονη μισθωτή σκλαβιά των «άχρηστων δουλειών» και την εναλλακτική ιστορία της ανθρωπότητας. Ο David Graeber, (12 Φλέβάρη 1961 – 2 Σεπτέμβρη 2020) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ριζοσπάστες διανοητές, αναρχικούς ακτιβιστές...

Το «σύστημα jukebox» της αστικής δημοσιογραφίας: Άλλο τιμολόγιο, άλλη αγανάκτηση

«Πραγματικά μόνο αηδία και θλίψη για το κατάντημα μπορεί να νιώσεις για το γλοιώδες, αποκρουστικό, υποκείμενο, ντουντούκα των συμφερόντων των αφεντικών του, που λέγεται Παύλος Τσίμας. Ο υπάλληλος του Αλαφούζου σήμερα δεν προσποιείτε καν κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι:...

Φουρνά Ευρυτανίας. Η ρίζα του κακού είναι ταξική: Η ερήμωση της υπαίθρου ως νομοτέλεια του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης

Το φιάσκο των Φουρνών δεν αποτελεί μια «ατυχή συγκυρία», ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με όρους ψυχολογίας ή τοπικών ιδιαιτεροτήτων. Είναι το καθαρό, νομοτελειακό αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η οποία αντιμετωπίζει τη ζωή, τη γη και τον άνθρωπο αποκλειστικά ως...

Ο «αμνήμων» κ. Φλωρίδης, η δεξιά πολυκατοικία και η επιλεκτική ιστορική τύφλωση

Όταν ο καιροσκοπισμός συναντά την πολιτική αμνησία, το αποτέλεσμα είναι συνήθως κωμικοτραγικό. Ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης (και πρώην «εκσυγχρονιστής» του ΠΑΣΟΚ) Γιώργος Φλωρίδης, σε πρόσφατο τηλεοπτικό του παραλήρημα, ξεστόμισε το αμίμητο: «Δεν θυμάμαι στη...

Ο εμφύλιος των μυστικών υπηρεσιών και η «ετεροχρονισμένη» μήνυση: Όταν τα απόρρητα παύουν να μένουν απόρρητα

Υπάρχουν ορισμένες ειδήσεις που, αν τις δεις μεμονωμένα, μοιάζουν απλώς με μια ακόμη εξέλιξη σε μια σκοτεινή δικαστική υπόθεση. Αν όμως τις βάλεις πάνω στον καμβά όσων έχουν προηγηθεί, αποκτούν εντελώς διαφορετική διάσταση. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η μήνυση του...

3,5 δισεκατομμύρια σε ματωμένα όπλα, την ώρα που ο λαός στενάζει

Εκεί που σταματά η λογική της δήθεν «δημοσιονομικής πειθαρχίας», ξεκινά ο πακτωλός των δισεκατομμυρίων για τα γεράκια του πολέμου. Η κυβέρνηση, που με περισσή αναλγησία κουνάει το δάχτυλο στον ελληνικό λαό κάθε φορά που διεκδικεί αυξήσεις, δωρεάν υγεία ή αξιοπρεπή...

«Του Τσικουρή του κόπηκε το κεφάλι και τα δυο χέρια. Η Αντζελόνι απανθρακώθηκε». (Σαν σήμερα το 1970)

Στις 2 Σεπτέμβρη του 1970, ένα αυτοκίνητο με εκρηκτικά είχε σταθμεύσει έξω από την αμερικανική πρεσβεία.Ο Γιώργος Τσικουρής και η κοπέλα του Μαρία-Έλενα Αντζελόνι, μέλη της αυτόνομης οργάνωσης  «Άρης Βελουχιώτης», η οποία αποτελούσε παρακλάδι του Πατριωτικού...

Νίκος Μαζιώτης: Αποφυλακίζομαι με λήξη ποινής

Ένας ξεχωριστός Σεπτέμβρης… Σαν σήμερα, στις 2 Σεπτέμβρη του 2009 είναι η επέτειος μιας από τις σημαντικότερες ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα και γενικά του εγχώριου αντάρτικου πόλης, η επίθεση με αυτοκίνητο-βόμβα με 150 κιλά εκρηκτικά ΑΝFΟ εναντίον του...

Ο Άρειος Πάγος σε ρόλο κυβερνητικής θεραπαινίδας: Η νέα μήνυση ξεσκεπάζει τη θεσμική σήψη και τα κυβερνητικά «πλυντήρια»

Η νέα, αυτόνομη μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε το εν ενεργεία στέλεχος της ΕΥΠ, Γιάννης Παπαδόπουλος, για κακουργηματικές πράξεις και κατασκοπεία, δεν εκθέτει απλώς το κοινό κέντρο ΕΥΠ-Predator. Εκθέτει ανεπανόρθωτα την ίδια την ανώτατη δικαστική ηγεσία της χώρας, η...

Η ταξική ζυγαριά της αστικής «δικαιοσύνης»: Το αίμα της εργατικής τάξης ζητά εκδίκηση, το κεφάλαιο απολαμβάνει ασυλία

Του Γιώργη Γιαννακέλλη Πέντε εργάτριες νεκρές στο βωμό της εργοδοτικής απληστίας. Δεκάδες διαπιστωμένες παραλείψεις και εγκληματικά κενά ασφαλείας που μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε σύγχρονα σφαγεία. Και το αποτέλεσμα; Ο υπεύθυνος αυτής της μαζικής δολοφονίας, ο...

Επιλεγμένα Video