Εργασιακά δικαιώματα στα χρόνια του μνημονίου

imagesΤου Κώστα Παπαδάκη

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απομαγνητοφωνημένη εισήγηση που διοργάνωσε η Κίνηση για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα και τις Ελευθερίες της Εποχής μας (ΚΕΔΔΕ) στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε στις 19.6.2013,με θέμα: «Συνδικαλιστικές Ελευθερίες και Δημοκρατικά δικαιώματα στα χρόνια των μνημονίων»

Φίλες και φίλοι καλησπέρα.
Πρώτα απ’ όλα θέλω να ευχαριστήσω για τη συμμετοχή σας στην εκδήλωση. Την εκδήλωση αυτή την προγραμματίσαμε ένα μήνα επιπλέον πριν από τώρα σαν την πρώτη μεγάλη εναρκτήρια εκδήλωση με την οποία η Κ.Ε.Δ.Δ.Ε. ξεκινάει τη δραστηριότητά της. Γιατί η Κ.Ε.Δ.Δ.Ε. είναι μία συλλογικότητα η οποία συγκροτήθηκε εδώ και τρεις μήνες περίπου από αγωνιστές συνδικαλιστές νομικούς της Αριστεράς και ανένταχτους, οι οποίοι θεώρησαν καθήκον τους να δημιουργήσουν μία κίνηση φραγμού των εξουσιών να καταργήσουν, να περιορίσουν και να παραβιάζουν κατακτημένα δικαιώματα και ελευθερίες. Γιατί είναι τόσο αφόρητη η παραβίαση αυτή η καθημερινή που δεν την ανέχονται όχι μόνο όσοι αγωνιζόμαστε για μία άλλη κοινωνία που να υπερβαίνει τη σημερινή κοινωνία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αλλά ακόμα και για αυτούς που πίστευαν ότι σε αυτό το κοινωνικό μοντέλο μπορούν να ζήσουν με ένα στοιχειώδες πλαίσιο υλικών και κοινωνικών όρων διαβίωσης και πολιτικών ελευθεριών, ούτε κι αυτούς πια τους χωράει ο τόπος.

Ένα μαύρο από την τηλεόραση συμβολίζει όλη τη ζωή μας τα τελευταία χρόνια. Και είμαι σίγουρος ότι αν δεν συνέπιπτε η κινητοποίηση στην Ε.Ρ.Τ., η αίθουσα αυτή δε θα ήταν απλά γεμάτη, δεν θα χώραγε κανείς ούτε όρθιος απ’ έξω και με αυτή την έννοια θεωρώ πετυχημένη την εκδήλωση αυτή και ευχαριστώ για την παρουσία σας και εσάς και τους ομιλητές και ιδίως τον Άρι τον Καζάκο που μας έκανε την τιμή να έρθει από τη Θεσσαλονίκη για να είναι μαζί μας.

Πριν πω οτιδήποτε για την Ε.Ρ.Τ., που πραγματικά είναι μία συζήτηση επίκαιρη και έχει ανοίξει και μέσα στην Κ.Ε.Δ.Δ.Ε. για την προσωρινή διαταγή, το χαρακτήρα της κτλ., συμφωνώντας καταρχήν με το Νάσο, με την ορολογία που την περιέκλεισε, πολύ δε περισσότερο με την ανακοίνωση του νομικού τμήματος της Κ.Ε.Δ.Δ.Ε. που έχετε στα χέρια σας, θέλω να μιλήσω για αυτό καθαυτό το θέμα της εκδήλωσης, γιατί σήμερα είναι η Ε.Ρ.Τ., χθές ήταν οι εκπαιδευτικοί, αύριο θα είναι κάποιοι άλλοι, έχουμε εδώ πέρα επιστρατευμένους, έχουμε το Θανάση τον Παυλάκη από τη Χαλυβουργία που απεργούσε πέρυσι και με παράνομο τρόπο σταμάτησε η απεργία, γίνανε συλλήψεις και τρομοκρατήθηκε η κινητοποίηση αυτή, για να ξεκινήσω από μερικές γενικές παραδοχές.

Πρώτα απ’ όλα να πούμε ότι για μας οι νόμοι δεν είναι παρά οι κανόνες με τους οποίους ασκείται η εξουσία και διατυπώνονται οι όροι συνύπαρξής της με αυτούς που εξουσιάζει. Κατά συνέπεια δεν πρόκειται για ουδέτερα θεσμικά νομοθετήματα ή για κάποιους κανόνες οι οποίοι είναι ταξικά ουδέτεροι, αλλά το αντίθετο, είναι κανόνες οι οποίοι διατυπώνονται, επιβάλλονται, προβλέπονται, ρυθμίζονται μέσα από την έκβαση της ταξικής πάλης και αποτυπώνουν ανά πάσα στιγμή το συσχετισμό της. Ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνονται και νομοθετούνται, ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύονται και γίνονται αντικείμενο δικαστικών αποφάσεων, ο τρόπος με τον οποίο εξειδικεύονται και γίνονται αντικείμενο διοικητικών πράξεων, εμπεριέχει και περιλαμβάνει την αέναη αντιπαλότητα ανάμεσα στην εξουσία και στους πολίτες. Και τα αποτελέσματα διατυπώνουν κάθε φορά το συσχετισμό.

Είναι προφανές ότι δεν πηγάζει η εξουσία από την κυβέρνηση, η κυβέρνηση πηγάζει από την εξουσία, είναι προφανές ότι η διάκριση της εξουσίας δεν υπακούσει το τριμερές σύστημα της Γαλλικής Επανάστασης για νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική, η εξουσία πρώτα απ’ όλα πηγάζει από την οικονομική βάση, από εκείνους οι οποίοι κατέχουν τα μέσα παραγωγής και τον οικονομικό πλούτο και τη διαχείριση και τη διεύθυνση της παραγωγής και στο πολιτικό της εποικοδόμημα περιλαμβάνει την κυβερνητική εξουσία και τη δικαστική.

Και η δικαστική εξουσία είναι μέρος του όλου μπλοκ εξουσίας και μάλιστα αυταρχικότερη από τις άλλες, αφού κανένας δεν την εκλέγει, δεν την ανακαλεί, σε κανένα δε λογοδοτεί και από κανέναν δεν ελέγχεται. Αυτά τα λέω γιατί δεν πρέπει να έχουμε δικαστικές αυταπάτες, πρέπει αντίθετα να ξέρουμε ότι μόνο με τη συνδυασμένη και συντονισμένη και συνολική δράση του κινήματος και με μία σαφή τοποθέτηση και οριοθέτηση μπορούμε να πετύχουμε την υπεράσπιση των κατακτήσεων και ελευθεριών οι οποίες σήμερα πλήττονται.

Αν κάνουμε μία ανασκόπηση και περιοδολόγηση στα εργασιακά δικαιώματα πρώτα απ’ όλα, τα οποία χτίστηκαν και τα οποία σε τρία χρόνια απειλούνται να γκρεμιστούν στο σύνολό τους, θα ανατρέξω σε τέσσερις ιστορικές περιόδους στην Ελλάδα, ιστορικές από άποψη πολιτικών εξελίξεων και ιστορικές και από άποψη νομικών αποτυπώσεων.

Η πρώτη είναι η περίοδος της δεύτερης δεκαετίας του εικοστού αιώνα, δεκαετία στην οποία έχουμε την αντανάκλαση και στην Ελλάδα από την παγκόσμια εμφάνιση του κομμουνιστικού κινήματος του Σικάγο, τη δημιουργία ελληνικού εργατικού κινήματος, τη δημιουργία προβληματισμών γύρω από το σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, την αναρχία, περίοδο δημιουργίας των πρώτων Εργατικών Κέντρων και σωματείων, περίοδο δημιουργίας της Φεντερασιόν και το 1918, πλέον, του Σ.Ε.Κ.Ε., η οποία περίοδος αυτή αποτυπώνεται από μία σειρά από νόμους οι οποίοι κατοχυρώνουν την απαγόρευση εργασίας της Κυριακής, τους όρους υγιεινής και ασφάλειας στις επιχειρήσεις, την απαγόρευση εργασίας των ανηλίκων, την ποινικοποίηση της μη καταβολής των δεδουλευμένων από τους εργοδότες, τη διευθέτηση του ωραρίου εργασίας στα καταστήματα, τη ρύθμιση για τα εργατικά σωματεία, τη ρύθμιση για τα εργατικά ατυχήματα που ισχύει ακόμα ο Ν. 551/1914, έναν κορυφαίο νόμο, το Ν. 2112/1920 ο οποίος κατοχυρώνει, και έχει σημασία, γιατί αυτά είναι που γκρεμίζονται σήμερα και δεν τα χρωστάμε αλλού, θα πω μετά, που κατοχυρώνει ο νόμος αυτός την υποχρέωση του εργοδότη για καταγγελία της σύμβασης εργασίας και καταβολή αποζημίωσης όταν απολύει υπαλλήλους, νόμος που πολύ σύντομα επεκτάθηκε και για τους εργάτες, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων του εργαζόμενου σε περίπτωση μεταβολής του προσώπου του εργοδότη, την απαγόρευση της αυθαίρετης μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας, την καθιέρωση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον μισθωτό, από το 1920 με τους αγώνες αυτής της γενιάς. Έχουμε ακόμα νόμους οι οποίοι (τους έχω γράψει να τους αναφέρω όλους, αλλά θεωρώ ότι θα σας κουράσω αφόρητα και δεν το κάνω, να απασχολούμε με αριθμούς και ημερομηνίες), νόμους που κατοχυρώνουν το οκτάωρο και το 49ωρο της εβδομαδιαίας εργασίας στους βιομηχανικούς εργάτες, που επεκτείνουν τη ρύθμιση των υπαλληλικών διατάξεων σταδιακά σε εργάτες, που κωδικοποιούν τους νόμους για τα εργατικά ατυχήματα και απαγορεύουν την εργασία την Κυριακή σε βιομηχανίες, που κάνουν αυτόφωρο από το 1923 και για πρώτη φορά, άλλο που δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην ουσία, την εκ μέρους του εργοδότη μη καταβολή δεδουλευμένων, το Ν. 4694/1930 που απαγορεύει για πρώτη φορά την κατάσχεση και την εκχώρηση μισθών και ημερομισθίων πλην διατροφής μέχρι το ¼.

Αυτή είναι μία τεράστια γκάμα κατακτήσεων της πρώτης περιόδου του εργατικού κινήματος, όταν ακόμα ο ελληνικός καπιταλισμός θέλει να το ενσωματώσει, ιδίως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που και όταν ακόμα τη δεύτερη φορά με το ένα χέρι ψήφιζε το ιδιώνυμο, με το άλλο αναγκαζόταν να δίνει για να μην του τα πάρουν όλα, γιατί ένα εργατικό κίνημα μέσα από τη δυναμική της Οκτωβριανής Επανάστασης και της παγκόσμιας εμφάνισης του κομμουνιστικού κινήματος σε όλες τις χώρες ήταν απειλητικός αντίπαλος για την ελληνική άρχουσα τάξη.

Περίοδος δεύτερη : περίοδος μεσοπολέμου 1930 και εμφυλίου πολέμου και αντίστασης, έως το 1950.

Κωδικοποίηση διατάξεων για το οκτάωρο, ίδρυση και λειτουργία του Ι.Κ.Α., και δεν είναι ακριβές ότι ο Μεταξάς έκανε το Ι.Κ.Α., επί Μεταξά λειτούργησε το Ι.Κ.Α. αλλά ιδρύθηκε το 1934 και ιδρύθηκε κάτω από τους αγώνες της εργατικής τάξης.

Και η ελληνική αστική τάξη και οι φασιστικές κυβερνήσεις και οι μετέπειτα δεξιές κυβερνήσεις θέλησαν να δώσουνε στους εργαζόμενους παροχές για να μπορέσουν να τους ενσωματώνουν, γιατί υπήρχε το αντίπαλο δέος. Ν. 547/1937, καθιέρωση επταώρου σε υπαλλήλους ανωνύμων εταιριών και τραπεζών, λίγα χρόνια μετά από την κρίση και το κραχ του 1929, Ν. 539/1945, μέσα στην καρδιά της εμφυλιακής τρομοκρατίας, καθιέρωση αδειών με αποδοχές στους εργαζόμενους και ποινικοποίηση μη καταβολής αποδοχών άδειας και Ν. 690/1945 για την ποινικοποίηση της καθυστέρησης δεδουλευμένων αποδοχών.

Περίοδος τρίτη : από το 1950 και μετά. Σύσταση του Ο.Α.Ε.Δ. και των Επιθεωρήσεων Εργασίας, δημιουργία των γραφείων ευρέσεως εργασίας, πλήρης νομοθεσία για την οργάνωση του Ι.Κ.Α., Ν. 3198/1955 ο οποίος οριοθετεί και αυξάνει τις αποζημιώσεις για την περίπτωση της καταγγελίας συμβάσεων εργασίας, θεσπίζει ακυρότητα της απόλυσης αν δεν καταβληθεί η αποζημίωση, το άρθρο 5, και ευτυχώς είναι από αυτά που δεν προλάβανε να καταργήσουν και γι’ αυτό λέω και το έχω γράψει και θα το ξαναπώ και παίρνω το θάρρος μπροστά στον Άρη (Καζάκης) που είναι καθηγητής του Εργατικού Δικαίου ότι οι απολύσεις στην Ε.Ρ.Τ. είναι άκυρες, γιατί και παραβιάζουν το νόμο για τις ομαδικές απολύσεις και γιατί δεν έχουν επιδοθεί και γιατί δεν έχουν καταβληθεί αποζημιώσεις.

Και όσο δεν τηρούνται αυτοί οι όροι, οι εργαζόμενοι της Ε.Ρ.Τ. έχουν ενεργή εργασιακή σύμβαση και η υιοθέτηση της αντίπαλης άποψης βοηθάει την κυβέρνηση να κάνει τα παιχνίδια της. Γιατί όλο αυτό που μπαίνει γύρω από τις ερμηνείες της προχθεσινής προσωρινής διαταγής και αυτό το ύπουλο ότι ο φορέας, ο διαχειριστής, ο ένας, ο άλλος για ένα δίμηνο θα προσλάβει, θα επιλέξει κτλ. προσπαθεί να περάσει την πεποίθηση στον κόσμο ότι αυτές οι σχέσεις εργασίας έχουνε λυθεί. Δεν είναι έτσι. Και είναι σχέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου. Ούτε το Συμβούλιο Επικρατείας είχε αρμοδιότητα να επιληφθεί, ούτε τα αποτελέσματά τους έχουν επέλθει, λόγω του ότι υπάρχουν αυτές οι διατάξεις. Ν. 3755/1957, καθιέρωση της Πρωτομαγιάς ως αργίας και αστική κύρωση 100% επί των αποδοχών άδειας εάν ο εργοδότης δεν χορηγήσει την άδεια εμπρόθεσμα στο μισθωτό στη διάρκεια του χρόνου εργασίας. Ν. 3789/1957, υποχρέωση κανονισμού εργασίας για επιχειρήσεις μεγαλύτερες των 70 ατόμων σε προσωπικό. Ν. 748/1966, απαγόρευση εργασίας της Κυριακής και καθορισμός αργιών.

Πάμε στην τέταρτη περίοδο, της μεταπολίτευσης, που ξεκινάει με την καθιέρωση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.) με το Ν.Δ. 53/1974. Ν. 133/1975 για τη ρύθμιση της υπερεργασιακής και υπερωριακής απασχόλησης. Ν. 435/1976 για τη διεύρυνση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον εργαζόμενο. Ο Ν. 1264/1982 που ρύθμισε το δικαίωμα της απεργίας, παρείχε συνδικαλιστική προστασία στα συνδικαλιστικά στελέχη και ρύθμισε τα των εκλογών των εργατικών σωματείων. Δεν αποτελεί πλήρη κατάκτηση, πρέπει να το πω αυτό, είναι νόμος ο οποίος δεν καθιέρωσε την απλή αναλογική και άφησε πολλά παράθυρα στο καθεστώς το οποίο βγάζει όλες τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές κατά 99% η δικαστική εξουσία, μία εξουσία η οποία απεργούσε από το Σεπτέμβριο μέχρι τον Ιανουάριο για να διασφαλίσει τα μισθολογικά της κεκτημένα, αυτά που απειλούνταν λιγότερο από όλους τους άλλους, καθώς ο τελευταίος μισθός του ειρηνοδίκη με το  Μνημόνιο ΙΙΙ ήταν κάτι λιγότερο από 1.000 ευρώ και εν πάση περιπτώσει μαζί με τα επιδόματα ήταν αρκετά ψηλότερα από τους άλλους εργαζομένους και οι οποίοι απεργούσαν χωρίς να χάνουν ούτε μία δραχμή, διακόπτοντας από τις 10 το πρωί μέχρι τις 3 το μεσημέρι και αναβάλλοντας μετά λόγω ωραρίου γραμματέα. Είναι αυτοί οι οποίοι δικάζουν όλες τις απεργίες και τις βγάζουν παράνομες και καταχρηστικές, δικάζοντας μεσάνυχτα, Σαββατοκύριακα, απογεύματα, τότε που τα Πρωτοδικεία δεν είναι ανοιχτά για κανέναν, παρά μόνο για την εξουσία και για τους εργοδότες και βγάζουν τις αποφάσεις έτσι και πριν από τα Μνημόνια και τώρα που έχουμε τα μνημόνια.
Ν. 1387/1983, ο οποίος θέτει όρια στις ομαδικές απολύσεις με ποσοστώσεις και διαβουλεύσεις. Ν. 1414/1984 για την ισότητα των δύο φύλων. Ν. 1545/1985 για τη διεύρυνση του προνομίου των εργαζομένων στην αναγκαστική εκτέλεση σε περίπτωση πλειστηριασμών και πτωχεύσεων, σε συνδυασμό με το Π.Δ. 403 της ίδιας χρονιάς, με το οποίο θεσπίστηκε ο ισχύων σήμερα Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, που στην εκτέλεση περιέχει παρόμοιες διατάξεις. Προστασία σε περίπτωση μεταβίβασης επιχείρησης με το Π.Δ. 572/1988 και κατοχύρωση της πλήρους απασχόλησης με τη θέση υποχρεωτικού εγγράφου τύπου για απόδειξη εκ μέρους του εργοδότη ότι η απασχόληση του εργαζομένου είναι για μειωμένο ωράριο με το άρθρο 38 του Ν. 1892/1990. Και βεβαίως ο Ν. 1876/1990, τον οποίο ο Άρις ο Καζάκος καλύτερα από τον καθένα γνωρίζει και έχει γράψει και βιβλία, για την καθιέρωση του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (Ο.Μ.Ε.Δ.) και για τη διευθέτηση γενικά των συλλογικών συνδικαλιστικών διαπραγματεύσεων και συλλογικών συμβάσεων. Π.Δ. 1/1990 για την προστασία των εργαζομένων από αφερεγγυότητα του εργοδότη και τη θέσπιση επιδομάτων από τον ΟΑΕΔ σε περίπτωση πτώχευσης και επίσχεσης. Ν. 2190/1994 για τη σύσταση του Α.Σ.Ε.Π. για τις προσλήψεις στο Δημόσιο. Π.Δ. 17/1996 για τους όρους υγιεινής και ασφάλειας. Και νομίζω ότι η τελευταία νομοθετική πράξη που θα μπορούσε να θεωρηθεί κατάκτηση είναι το Π.Δ.. 164/2004, διάταγμα Παυλόπουλου όπως είχε ονομαστεί, αλλά ήταν η εκπλήρωση της τότε νεοσύστατης κυβέρνησης Καραμανλή των υποσχέσεων προς το κίνημα των συμβασιούχων μετά από δεκαετίες κινητοποιήσεων,  με τους οποίους πήρε ένα αρκετά μεγάλο μέρος από αυτούς με κριτήρια αξιοκρατικά και το Α.Σ.Ε.Π. και τους ενέταξε στη Διοίκηση ως εργαζομένους αορίστου χρόνου. Από κει και μετά έχουμε το γκρέμισμα. Έχουμε κάνει ένα καταμερισμό με τον Άρη, να μιλήσει ο Άρης για αυτά τα οποία γκρεμίστηκαν.

Δύο σχόλια πριν περάσω στις συνδικαλιστικές ελευθερίες : Ότι πρώτα απ’ όλα, όπως προκύπτει από αυτά τα οποία είπα, όσα έχει κατακτήσει στη χώρα αυτή η εργατική τάξη τα οφείλει στους αγώνες της, δεν τα οφείλει σε καμία Ευρωπαϊκή Ένωση, όλα όσα ήρθανε από την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν κανονιστικές πράξεις, κανονισμοί, οδηγίες και στη συνέχεια θέσπιση νομοθετημάτων προϋπήρχαν, με αποκορύφωμα το νόμο του 1920, τον 2112, ο οποίος πραγματικά έχει ρυθμίσει μία σειρά από πράγματα τα οποία υποτίθεται ότι νομοθετήθηκαν ξανά μετά από τη μεταπολίτευση, δεν ήρθαν όμως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από την Ευρωπαϊκή Ένωση το μόνο που ήρθε πριν ρυθμιστεί στην ελληνική νομοθεσία ήταν η προστασία από τις ομαδικές απολύσεις και κάποια νομοθετήματα, κάποιες οδηγίες μάλλον, για την ισότητα των δύο φύλων, ήρθαν και πολλά άλλα, όπως η οδηγία Μπολκενστάιν, η Λευκή βίβλος και βεβαίως η τρομοϋστερία, οι τρομονόμοι, το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, οι απεριόριστες προφυλακίσεις κτλ.

Το λέω αυτό όχι διότι είναι κακό ή δεν υπάρχει στη ζωή η εργατική τάξη μιας άλλης χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να είχε κατακτήσει κάποια πράγματα περισσότερα και αυτά τα περισσότερα να τα επέβαλε στα κράτη της και διακρατικά να έρχονταν και στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς αυτό δεν συνέβη. Αυτή όλη η ενοποίηση η ευρωπαϊκή και γενικότερα η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας αντί να προαγάγει τις ελευθερίες και τα δικαιώματα σε ένα ανώτερο επίπεδο νομικού πολιτισμού, μόνο πισωγυρίσματα έχει φέρει και μόνο μετακίνηση προς τα κάτω.

Έρχομαι στις συνδικαλιστικές ελευθερίες για να πω ακόμα ότι το εργατικό κίνημα υπάρχουν πράγματα τα οποία πέτυχε και υπάρχουν και πράγματα τα οποία δεν πέτυχε. Φυσικά δεν είναι ποτέ μονοσήμαντη η ανάγνωση της πραγματικότητας. Τι δεν πέτυχε :

Δεν πέτυχε να καθιερώσει στην Ελλάδα το θεσμό της αιτιολόγησης των απολύσεων. Οι απολύσεις γίνονται από τον εργοδότη χωρίς αιτιολογία, απόκειται στον εργαζόμενο το βάρος απόδειξης να πάει δικαστικά για να πείσει το δικαστήριο ότι συντρέχουν οι όροι του άρθρου 281 Α.Κ. περί κατάχρησης δικαιώματος του διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη, θα ήταν αντίστροφο το βάρος εάν ο εργοδότης την ώρα που απολύει είχε την υποχρέωση να αιτιολογεί και να τεκμηριώνει την απόλυσή του.

Δεν μπόρεσε να επιβάλει την απλή αναλογική στο συνδικαλισμό και να απαλλάξει το συνδικαλισμό από την επαγγελματοποίηση.

Δεν μπόρεσε να κωδικοποιήσει την εργατική νομοθεσία, να αποβάλει την περιπτωσιολογία, να διευρύνει τις κατακτήσεις και, εν τέλει, να κεφαλαιοποιήσει αυτά τα οποία επί χρόνια η νομολογία των δικαστηρίων, με την αστείρευτη συμβολή, και οφείλω να το πω εδώ γιατί βλέπω πολλούς συναδέλφους, δικηγόρων εργατολόγων, όλα αυτά τα χρόνια, μπόρεσαν να κατακτήσουν οι εργαζόμενοι. Και ιδίως να αποτρέψει την αποδόμηση των αποφάσεων αυτών από τους ανώτερους βαθμούς δικαιοδοσίας.

Δεν μπόρεσε να παράσχει νομική προστασία και συνδικαλιστική εκπροσώπηση σε νέες μορφές συγκαλυμμένης αλλά εντατικά εκμεταλλευτικής εργασίας, όπως είναι τα μπλοκάκια, η δήθεν αυτοαπασχόληση, ο δανεισμός εργαζομένου, η παράκαμψη συλλογικών συμβάσεων και ρυθμίσεων μέσα από εργολαβικές συμβάσεις τύπου Κούνεβα, που είπε και ο Νάσος εδώ πέρα, ή όπως οι εργαζόμενοι του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που έγιναν γνωστοί από την απεργία πριν από λίγο καιρό και πάρα πολλών άλλων.

Δεν μπόρεσε να εντάξει τους μετανάστες μέσα στις κατακτήσεις του εργατικού δικαίου, τους άφησε στη μαύρη εργασία, έρμαιο στον εργοδότη, όμηρους του κάθε αγροτοπατέρα της κάθε Μανωλάδας να τους απειλεί με σκούπες και να μην τους πληρώνει τα δεδουλευμένα μεροκάματα και να χρησιμοποιούνται για να ρίχνουν τα μεροκάματα των Ελλήνων.

Δεν μπόρεσε να κατακτήσει άλλα πράγματα, ένα από τα παράδοξα για παράδειγμα, ενώ απαγορεύεται η απόλυση εργαζομένου σε περίοδο άδειας αναψυχής, δεν απαγορεύεται, όσο κι αν φανεί περίεργο, αν κάνω λάθος ας με διορθώσει ο Άρης, σε περίοδο ασθένειας ή αναρρωτικής άδειας.

Εν πάση περιπτώσει και αυτά τα οποία πέτυχε οφείλω να τα αναφέρω, γιατί αυτά είναι ζωντανά μέχρι σήμερα και κρατάνε σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο τη δυνατότητά μας να διεκδικούμε και να υπερασπιζόμαστε και δεν πρέπει να τα μηδενίζουμε.

Συνδικαλιστικές ελευθερίες : Μίλησα ήδη για τη δικαστική μεταχείριση των απεργιών, η οποία αγγίζει το 99% σε απεργίες παράνομες και καταχρηστικές. Να πω ένα παράδειγμα για τη Χαλυβουργία, που θα μας τα πει και ο Θανάσης, πέρυσι. Το Μάιο του 2012 το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών κλήθηκε να επιληφθεί, κατόπιν προσφυγής της Ελληνικής Χαλυβουργίας, για μια απεργία που διαρκούσε από τον Οκτώβριο του 2011 εάν είναι παράνομη και καταχρηστική. Την έκρινε παράνομη, διότι δεν είχε τηρηθεί ο τύπος να ειδοποιηθεί εγγράφως η εργοδοσία 24 ώρες πριν την απεργία. Μετά από έξι μήνες απεργία θυμήθηκε η Χαλυβουργία να πει προσχηματικά ότι δεν είχε ειδοποιηθεί και βρήκε και ο δικαστής να πει δεν είχε ειδοποιηθεί, άκυρη η απεργία. Δεν μπήκε στην ουσία όμως η απόφαση να πει ότι είναι καταχρηστική, δηλαδή ότι κακώς γίνεται γιατί τα αιτήματα είναι αβάσιμα κτλ., έμεινε στο τυπικό ελάττωμα. Και βεβαίως δεν απαγόρευσε καμία απεργία για το μέλλον. Κάνουνε συνέλευση οι εργαζόμενοι αμέσως μετά, παίρνουνε νέα απόφαση για απεργία, ειδοποιούν την εργοδότιδα εγγράφως, να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα. Προσέξτε τώρα : δεν κάνει νέα προσφυγή η Χαλυβουργία, αλλά κάνει χρήση της παλιάς απόφασης η οποία δεν ισχύει πια διότι αφορά μια απεργία η οποία έχει εκλείψει. Και όμως με βάση αυτή την απόφαση κινητοποιείται Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Αστυνομία, προϊστάμενοι της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, έχει μπουζουριάσει επανειλημμένα τους εργαζόμενους της Χαλυβουργίας και τους σέρνει σε δίκες, γιατί αυτό είναι το επίπεδο σεβασμού από την εξουσία στους νόμους της. Γι αυτό λέμε, ότι οι εξουσίες δεν έχουν αρχές, έχουν μόνο συμφέροντα. Και για αυτό το λόγο κι εμείς πρέπει να την αντιμετωπίσουμε κάνοντας τα συμφέροντά μας αρχές και όχι τις αρχές μας συμφέροντα.

Είναι γνωστό ακόμα ότι χρόνια ολόκληρα προσπαθούν να περιορίσουν τις διαδηλώσεις και τελευταία επανήλθε το θέμα, προσπαθούν και πάλι να περιορίσουν τις διαδηλώσεις, έχουν ξεσηκώσει τον Εμπορικό Σύλλογο της Αθήνας, λες και φταίει η μαύρη γάτα, αν δεν ήταν οι διαδηλώσεις θα είχαν όλοι λεφτά να ψωνίζουν και Σάββατα και Κυριακές και κάθε μέρα και τη νύχτα και οποτεδήποτε, αυτό φταίει για την κακοδαιμονία της οικονομίας και εν πάση περιπτώσει ήθελα να αναφερθώ σε δύο άλλα θέματα, τις επιστρατεύσεις και τη βιομηχανία των επίορκων, γιατί έχουν και αυτά τη σημασία τους.

Οι επιστρατεύσεις οι οποίες έχουν γίνει και ορισμένες από αυτές εξακολουθούν να διατηρούνται σε ισχύ, και των καθηγητών παρότι έχει εκλείψει ο δήθεν κίνδυνος δημόσιας υγείας των μαθητών που εκ των υστέρων, με μία αμφίβολης βεβαιότητας χρονολογίας γνωμοδότηση, βρήκε η κυβέρνηση να επικαλεστεί, χωρίς να την έχει αναφέρει στο προοίμιο της απόφασης και η οποία επιστράτευση μέχρι στιγμής ισχύει και με τη βούλα του Συμβουλίου Επικρατείας που έχει απορρίψει την προσωρινή διαταγή εναντίον της απόφασης κήρυξης επιστράτευσης, συνεχίζεται ακόμα παρότι οι εξετάσεις έχουν τελειώσει. Όπως συνεχίζεται και των ναυτεργατών η επιστράτευση, παρά το γεγονός ότι η απεργία τους έχει λήξει εδώ και κάποιους μήνες. Ο γύψος αρχίζει, από έκτακτος, να νομιμοποιείται.

Και ακόμη ένας νέος τρόπος καταστολής της συνδικαλιστικής και πολιτικής δραστηριότητας και ταυτόχρονα προσπάθειας αποπληθωρισμού του Δημοσίου από υπαλλήλους είναι η φοβερή βιομηχανία κατασκευής επίορκων με τα άρθρο 103 επ του Υπαλληλικού Κώδικα, όπως τροποποιήθηκαν και ισχύουν με το Ν. 4093/2012 ή Μνημόνιο ΙΙΙ, ο οποίος θέτει σε υποχρεωτική αργία υπάλληλο που, ανάμεσα σε πολλές περιπτώσεις, είτε παραπέμπεται για κακούργημα, κατά πλήρη παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας, διότι παραπεμπόμενος δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ένοχος, είτε υποπίπτει στο πειθαρχικό παράπτωμα της αναξιοπρεπούς, εντός ή εκτός υπηρεσίας, συμπεριφοράς, ένα απαράδεκτο, αντισυνταγματικό άρθρο το οποίο προσβάλλει και περιορίζει την ιδιωτική ζωή των υπαλλήλων και τη θέτει υπό έλεγχο και δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί και άλλοι, οι οποίοι επειδή συμμετείχαν σε διαδηλώσεις, επειδή έχουν συλληφθεί σε διαδηλώσεις και κατηγορούνται, έχουν τεθεί σε αυτοδίκαιη αργία και γενικώς ανακινείται μία τεράστια βιομηχανία από τους πειθαρχικούς τους προϊσταμένους, με τις κατευθύνσεις βεβαίως της κυβέρνησης.

Έχω περάσει το χρόνο μου και έτσι δεν θα πω για την Ε.Ρ.Τ. παρά μόνο στο δεύτερο κύκλο, εάν χρειαστεί. Θέλω να πω ότι αναφέρθηκα σκόπιμα σε αυτά τα οποία κατακτήσανε οι προηγούμενες από εμάς γενιές, είμαστε συνέχειά τους, είμαστε η προβολή τους στο μέλλον, για να πω ότι η όψη της ζωής δεν είναι μονάχα το μαύρο της οθόνης που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό. Αυτοί οι συσχετισμοί που καμιά φορά μοιάζουν να περιγελούν τις προσδοκίες μας μπορούν και πρέπει να ανατραπούν, ο κόσμος στην Ε.Ρ.Τ. το έδειξε και όχι μόνο στην Ε.Ρ.Τ., παντού, υποχρεώνει και τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας και όλους να κάνουν κωλοτούμπες, έχουμε τη δυνατότητα να τους πατήσουμε αν δεν τους φοβηθούμε, αποκαλύπτουμε τη υποκρισία για τους νόμους τους και τον τρόπο με τον οποίο τους εφαρμόζουν ή δεν τους εφαρμόζουν και αποκαλύπτουμε ότι οι εξουσίες δεν έχουν αρχές αλλά έχουν μόνο συμφέροντα, ορθώνοντας μπροστά τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και των εργαζομένων που πραγματικά δεν χωράνε σ’ αυτό τον κόσμο και τους αξίζει ένας καλύτερος.

Ευχαριστώ.

  Για να δείτε την εισήγηση του Κώστα Παπαδάκη σε Βίντεο πατήστε (εδώ) 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *