Σήμα κινδύνου για το ΑΠΘ

Α.Ψ.

Ηχηρό σήμα κινδύνου εκπέμπει το δεύτερο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της Ελλάδας, το ΑΠΘ. Ενα αναγνωρισμένο και με σημαντικές διεθνείς διακρίσεις ελληνικό πανεπιστήμιο ετοιμάζεται να γίνει βορά στη «διαθεσιμότητα» με απρόβλεπτες συνέπειες για την ακαδημαϊκή του πορεία. Ο αντιπρύτανης του ΑΠΘ απευθύνεται με ανοιχτή επιστολή στην «Εφ.Συν.» στους πολιτικούς αρχηγούς, τη στιγμή που οι παράγοντες του αρμόδιου υπουργείου, και κυρίως ο υπουργός, αρνούνται να δουν το πρόβλημα μέσα στη φούρια της εφαρμογής των απαιτήσεων του Μνημονίου.

Ενα πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 1925 και είναι σε αριθμό φοιτητών το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας κινδυνεύει τώρα να τιναχτεί στον αέρα. Θυμίζουμε ότι στον δείκτη Academic Ranking of World Universities για το 2010 κατατάχθηκε στις θέσεις 301-400, ανάμεσα στα 500 καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο.To 2012 το ΑΠΘ αναδεικνύεται το καλύτερο πανεπιστήμιο της Ελλάδας και κατατάσσεται στη θέση 158 παγκοσμίως, ενώ τον Ιανουάριο του 2013 ανέβηκε στην 194η θέση παγκοσμίως. Ενώ όμως επί μέρες τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με τις ψευδείς σκανδαλοθηρικές κατηγορίες σε βάρος των πρυτανικών του αρχών και με συγκεκριμένα πολιτικά κίνητρα, τώρα δεν βρίσκονται ούτε λίγα λεπτά στα δελτία για να ενημερώσουν για την επικείμενη διάλυση του ΑΠΘ. Απομένει να δούμε αν και αυτή η ανοιχτή επιστολή θα πάει σε ώτα μη ακουόντων με καταστροφικές συνέπειες για τους φοιτητές και την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Κραυγή αγωνίας από έναν πανεπιστημιακό

Ανοιχτή επιστολή προς τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων από τον αντιπρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπ. Θεσσαλονίκης

«Η ελληνική κοινωνία περιμένει από την πολιτική, ακαδημαϊκή και πνευματική ηγεσία της χώρας να ξεπεράσει τις λογιστικές εξισώσεις και τα οριζόντια μέτρα διαθεσιμότητας και απολύσεων και να δώσει προοπτική, ελπίδα και όραμα παιδείας», αναφέρει σε ανοιχτή επιστολή του προς τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων ο αντιπρύτανης του ΑΠΘ, Ιωάννης Δ. Παντής. Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:

« Αξιότιμοι κ.κ. αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων

Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη μιας πρωτοφανούς οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης η οποία έχει καθοριστικές επιπτώσεις σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής και προσωπικής μας ζωής. Τα ελληνικά Πανεπιστήμια φυσικό ήταν να αντιμετωπίσουν τεράστια οικονομικά και λειτουργικά προβλήματα που τα οδήγησαν στα όρια της απορρύθμισής τους. Αντέξαμε όλοι οι εργαζόμενοι τη μείωση κατά 40% των μισθών μας. Αντέξαμε τη μείωση του τακτικού προϋπολογισμού όλων των ιδρυμάτων κατά 60%. Αντέξαμε το κούρεμα των αποθεματικών μας. Αντέξαμε τη μη χρηματοδότηση της έρευνας. Αντέξαμε τη μη ανανέωση του προσωπικού που συνταξιοδοτήθηκε καθώς και την κατάργηση του μη μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού αυξάνοντας οικειοθελώς τις ώρες εργασίας μας για να μην υποβαθμιστούν οι σπουδές των φοιτητών μας. Με άλλα λόγια, αντέξαμε και κρατήσαμε όρθια τα ελληνικά Πανεπιστήμια βασιζόμενοι στην υπερπροσπάθεια όλων των εργαζομένων (σε εκπαιδευτικές, ερευνητικές και διοικητικές θέσεις) που έκαναν προσωπική τους υπόθεση τη διατήρηση της ακαδημαϊκής προσφοράς των ιδρυμάτων σε όσο το δυνατόν υψηλότερο επίπεδο. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε οριζόντια μέτρα και απολύσεις των ανθρώπων αυτών που με αυταπάρνηση κράτησαν στο μέτρο που τους αναλογούσε ανοιχτά τα Πανεπιστήμια. Αν χάσουμε, πέρα από τα κονδύλια που ήδη χάθηκαν, και τους ανθρώπους που καθημερινά μοχθούν για αυτό, τότε δεν υπάρχει ελπίδα για το ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Ακούστε αυτή την ύστατη στιγμή την κραυγή αγωνίας μας «Σταματήστε την υποβάθμιση της Παιδείας, σταματήστε την καταστροφή της Εκπαίδευσης». Αν συντελεστεί αυτό το έγκλημα δεν πρόκειται να παραγραφεί ποτέ, αφού οι επόμενες αμόρφωτες γενιές, που εμείς θα έχουμε δημιουργήσει, θα καταδεικνύουν τη συνεχή στον χρόνο κοινωνική μας ευθύνη. Μια κοινωνία χωρίς παιδεία και ελπίδα είναι μια κοινωνία που οδηγείται στην παραβατικότητα και την απόγνωση. Πώς άραγε θα εξηγήσουμε ως ακαδημαϊκή, πνευματική και πολιτική ηγεσία του τόπου αύριο στους φοιτητές μας (και στους γονείς τους) ότι αδυνατούμε να τους προσφέρουμε ανταγωνιστικές και υψηλού επιπέδου σπουδές, όπως οφείλουμε στο πλαίσιο του ενιαίου ευρωπαϊκού ακαδημαϊκού χώρου; Οτι τα Πανεπιστήμιά μας τα καταστρέψαμε με ευθύνη μας και μαζί με αυτά και την ελπίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον; Ποιος μπορεί να επωμιστεί αυτή την τεράστια κοινωνική ευθύνη και ποιος άραγε έχει το δικαίωμα να το κάνει αυτό;

Αξιότιμοι κ.κ. αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων

Η ελληνική κοινωνία περιμένει από την πολιτική, ακαδημαϊκή και πνευματική ηγεσία της χώρας να ξεπεράσει τις λογιστικές εξισώσεις και τα οριζόντια μέτρα διαθεσιμότητας και απολύσεων και να δώσει προοπτική, ελπίδα και όραμα παιδείας. Να συμφωνήσουμε όλοι στη δημιουργία ενός Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας που θα αναλάβει σε αυτή την περίοδο της κρίσης να διαφυλάξει όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης από την καταστροφή και τη διάλυση, στο πλαίσιο ενός καλά οργανωμένου σχεδίου, με προσδιορισμένα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά, που να έχει στόχο την εκπαιδευτική αναβάθμιση. Ας σταματήσουμε να διαμορφώνουμε στη χώρα μας την κοινωνία της απόγνωσης και ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε την κοινωνία της γνώσης ακολουθώντας όλες τις ανεπτυγμένες χώρες εντός και έκτος Ευρωπαϊκής Ενωσης».

Με τιμή,
Ιωάννης Δ. Παντής
καθηγητής Οικολογίας και αντιπρύτανης ΑΠΘ
(ΕφΣυν 26/8/2013)