Αναδημοσιεύουμε δυο εύστοχα, καυστικά, σχόλια, για τον αντιπρόεδρο της “σοσιαλιστικής” κυβέρνησης του ΓΑΠ, Θ. Πάγκαλο.

Το πρώτο το υπογράφει η Μαριάννα Τζιαντζή και δημοσιεύεται σην εφημερίδα “ΠΡΙΝ”

Στα χρόνια της δικτατορίας, οι Έλληνες έβρισκαν παρηγοριά στα ανέκδοτα για τον Παττακό. Στα χρόνια του Μνημονίου, οι προκλητικές έως κυνικές ατάκες του Θόδωρου Πάγκαλου μας δίνουν την ευκαιρία να ξεγελάσουμε την οργή μας. Αντί για «είδες τι έκαναν;» (η κυβέρνηση και η τρόικα), ξεσπάμε, εκτονωνόμαστε με το «έμαθες τι είπε (πάλι) ο Πάγκαλος;».

«Κουραμπιέδες», είχε χαρακτηρίσει ο… Μεγάλος Τραγουδιστής τους διανοουμένους που διαμαρτύρονταν για την παράδοση του Οτσαλάν στους διώκτες του. «Άπλυτους», κακοντυμένους και αξύριστους τους καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης. «Φασιστικό κόμμα» το ΚΚΕ, «διεφθαρμένους» τους πολίτες (για την ακρίβεια, «πιο διεφθαρμένους» από τους πολιτικούς), «κοπρίτες» τους δημόσιους υπαλλήλους και, το τελευταίο κερασάκι στην τούρτα, «ζώα» τους δημοσιογράφους του Ελευθέρου Τύπου και «ζώα» τους αναγνώστες του.

Ο «Κύριος Μαζί τα Φάγαμε» δεν απασχολεί το πανελλήνιο με τις πολιτικές του θέσεις, αλλά με τις ύβρεις του ή με το σώβρακο του στο «Ράδιο Αρβυλα» και εκφράζει το νέο πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ με τον πιο λαϊκίστικο και ωμό τρόπο: Ελληνίδες κι Έλληνες σας γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια.

Λαμπάδα πρέπει να ανάψουν στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης οι επιθεωρησιογράφοι και οι σατιρικές εκπομπές αφού τους προσφέρει άφθονο υλικό για γέλια και για κλάματα. Τα γλωσσικά ολισθήματα του Γιώργου Παπανδρέου μένουν στο μιντιακό απυρόβλητο, καθώς τα περισσότερα ΜΜΕ προστατεύουν το κύρος του, όμως οι ατάκες του θ. Πάγκαλου έχουν γίνει το εθνικό μας ψωμοτύρι. Μέχρι που τείνει κανείς να πιστέψει ότι ο θ. Πάγκαλος υποδύεται ένα ρόλο που του έχει ανατεθεί, αυτόν του προκλητικού και κυνικού παχύδερμου, που συγκεντρώνει πάνω του όλα τα βέλη, ώστε να περνά (σχετικά) απαρατήρητη η καρατόμηση του κοινωνικού κράτους, η κατάργηση και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Ο Θ. Πάγκαλος κάνει με χυδαίο τρόπο ό,τι κάνουν με πιο εκλεπτυσμένο ύφος αρκετοί πολιτικοί δημοσιογράφοι: Μας εκπαιδεύει να περιφρονούμε τους διπλανούς μας, όχι τους από πάνω, και εκλαϊκεύει το δόγμα της συνενοχής και της συνευθύνης. Αφου είμαστε λαός για κλάματα, έχουμε την κυβέρνηση που αξίζει σε μια Ελλάδα Ελλήνων Κοπριτών Καθολικώς Διεφθαρμένων (και όχι Διαμαρτυρομένων).

 Και από το “Πριν” περνάμε στην εφημερίδα “Δρόμος της Αριστεράς και σε κειμενο που υπογράφει “Ο Σωκράτης”

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί τόσο μένος και τέτοια επίθεση στο Θόδωρο. Κατ’ αρχήν να παραδεχτούμε πως ο Θόδωρος είναι ο πλέον κατάλληλος για τη θέση του αντιπροέδρου τούτης της κυβέρνησης. Αυθεντικά χοντρόπετσος, διαχρονικά ξετσίπωτος, με επάξια κατακτημένο τον τίτλο του κ. «κάτσε καλά» επί Ανδρέα και του κ. «έξω από τα δόντια» επί Γιώργου, με θητεία στην Αριστερά και «ρίζες» στον ολοκληρωτισμό, νομίζω πως δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο νούμερο 2 τούτης της κυβέρνησης.
Έτσι λοιπόν, δεν μπορώ να εξηγήσω την έκπληξη ορισμένων δημοσιογράφων και πολιτικών, για τις δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Τι περίμεναν όλοι τούτοι οι εκπλαγέντες να πει ο Θόδωρος για το Δημόσιο;

Τόσο γρήγορα ξεχάσαμε, για παράδειγμα, πως επί θητείας του στο υπουργείο Μεταφορών η δημόσια Ολυμπιακή ξεχείλισε από «κοπρίτες» που συμπτωματικά ήταν οργανωμένα μέλη του ΠΑΣΟΚ; Δεν θυμάστε ότι όντας υπουργός Μεταφορών, δήλωνε παραμονές Πάσχα πως η δημόσια Ο.Α. δεν θα πετάξει, κάνοντας τεράστια οικονομική ζημιά στον εθνικό αερομεταφορέα και σπρώχνοντας τον κόσμο στους ανταγωνιστές της;
Μας διαφεύγει πως, όταν δινόταν υποτίθεται «μάχη» από το ΠΑΣΟΚ για να σωθεί η Ολυμπιακή, το υπουργείο Εξωτερικών του Θόδωρου, αγόραζε τα εκατοντάδες εκατομμυρίων εισιτήρια του, από το Travel Plan του Λαμπράκη και ταξίδευαν με την Aegean;

Οφείλουμε να ομολογήσουμε, πως η σχέση θόδωρου-Δημοσίου παραμένει σταθερή και αναλλοίωτη. Άλλωστε και την κόρη του στους «κοπρίτες» του δημοσίου δεν τη βόλεψε και μάλιστα χωρίς ΑΣΕΠ, μέσω Βουλής;

Όμως εδώ που τα λέμε, ο επιμελώς αθυρόστομος αντιπρόεδρος, δεν είχε κι άδικο για τους «κοπρίτες» που στελεχώνουν τη δημόσια ζωή της χώρας. Αν πείσεις μια οικογένεια πως θα διορίσεις το άνεργο παιδί τους και της υποσχεθείς πως θα πάρει το δάνειο που ζητά και θα φροντίσεις να έλθει ο φαντάρος γιος από τον’Εβρο στην Αθήνα και τους «πείσεις» να ψηφίσουν «το δικό μας» κοπρίτη, «ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί», όπως σωστά μας λέει ο
 Θόδωρος.

Όταν πιάσεις κάμποσους π.χ. δημοσιογράφους και τους «βοηθήσεις» να εξασφαλίσουν κι ένα δεύτερο ή και τρίτο «εισόδημα», αρκεί αντί για πορείες να δείχνουν «επεισόδια», αντί για τα αιτήματα των απεργών να προβάλλουν «την ταλαιπωρία των πολιτών», αντί για τους κουκουλοφόρους αστυνομικούς να δείχνουν τη ζαρντινιέρα, τότε σίγουρα ο κοπρίτης δημοσιογράφος, «θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή»

Προτείνω να διαβεβαιώσουμε στον εντέχνως «γραφικό» κ. Θόδωρο, πως συμφωνούμε ότι οι κοπρίτες του δικού του κόσμου «θα μείνουν κοπρίτες σε όλη τους τη ζωή». Όμως να μην περιμένει από το λαό ούτε συλλογική συνενοχή, ούτε ατομική ανοχή για τους «κοπρίτες» τους.