Ιστορικά ξεπερασμένος…

Οσο και αν φαντάζει απίστευτο, μια χούφτα χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί στις ΗΠΑ πήραν …1,455 τρισεκατομμύρια δολάρια συνολική οικονομική ενίσχυση από το κράτος για να αντιμετωπίσουν την κρίση τους. Η Citigroup ήταν η τράπεζα που έλαβε τη μεγαλύτερη ενίσχυση κατά τη διάρκεια της κρίσης στις ΗΠΑ, καθώς, σύμφωνα με την 30ή και τελευταία έκθεση του «Congressional Oversight Panel», μέσω των διαφόρων κρατικών πακέτων στήριξης, η Citigroup έλαβε μετρητά και εγγυήσεις συνολικού ύψους 476,2 δισ. δολ. Δεύτερη στη σχετική λίστα είναι η Bank of America με 336,1 δισ. δολ. και τρίτη η Morgan Stanley με 135 δισ. δολ. Ακολουθεί η JP Morgan Chase με 129,6 δισ. δολ., η Wells Fargo με 107,2 δισ. δολ. και η Goldman Sachs με 89,6 δισ. δολ. Σύμφωνα με την έκθεση, συνολικά 19 τράπεζες έλαβαν οικονομική ενίσχυση το ποσό των 1,455 τρισ. δολ. Ο στόχος βέβαια έχει επιτευχθεί. Ηδη οι σημαντικότερες τράπεζες έχουν περάσει στην κερδοφορία και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο διαρκώς γιγαντώνεται. Την ίδια στιγμή όμως ολοένα και περισσότερα εκατομμύρια λαϊκών νοικοκυριών βυθίζονται πιο κάτω, σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και ανέχειας.

Αντιγράφοντας από παλιότερο ποστ, παρατηρούμε τα εξής:

…το ξέσπασμα της κρίσης έφερε στην επιφάνεια δύο βασικές αλήθειες για το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, που η μία τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από την άλλη:

(α)Η άρχουσα τάξη έχει -πλέον- στη διάθεση της δισεκατομμύρια πάμφτηνους εργάτες στην Ασία και αλλού, με αποτέλεσμα να θεωρεί “υπερβολικά ακριβούς”/”καλομαθημένους” και άρα “μη ανταγωνιστικούς” τους εργάτες της Δύσης.
Μετά δηλαδή την κατάρρευση του “Ανατολικού μπλοκ”, ο καπιταλισμός κατάφερε -και μπράβο του- να ενσωματώσει στην παγκόσμια αγορά τις πρώην “κομμουνιστικές” αυτές χώρες και επίσης την Κίνα και άλλες περιοχές της Ασίας. Αυτές οι περιοχές ήταν και είναι πολύ πιο “ανταγωνιστικές”, διότι η εκεί εργατική δύναμη είναι πάμφτηνη.

(β)Το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα είναι χρεωκοπημένο, διότι έχει δώσει τεράστια δάνεια (για να αναπληρωθεί έτσι το κεφάλαιο που εδώ και χρόνια φεύγει από τη δύση και μετακομίζει/επενδύεται στην -κατά πολύ ανταγωνιστικότερη- Ασία). Αυτά τα δάνεια ΔΕΝ μπορούν να αποπληρωθούν.

Ως εκ τούτου, οι πιθανές λύσεις είναι δύο:

(1)Πρέπει να “κινεζοποιηθούν” οι δυτικοί εργάτες (ώστε να γίνουν ανταγωνιστικοί και να προτιμηθούν και αυτοί για επενδύσεις από τους κεφαλαιοκράτες), και ταυτόχρονα να δωθούν τρισεκατομύρια δολάρια στις χρεωκοπημένες τράπεζες για να επιβιώσει το καπιταλιστικό σύστημα.

(2)Πρέπει οι εργάτες να επαναστατήσουν, τσακίζοντας τους τραπεζίτες, τους βιομήχανους και τους πολιτικούς της άρχουσας τάξης, και να αναλάβουν αυτοί την εξουσία.

Αν υποθέσουμε ότι ακολουθούμε την πρώτη λύση, πώς θα βρεθούν αυτά τα τρισεκατομμύρια που χρειάζονται οι τράπεζες; Πώς θα μειωθούν οι μισθοί των εργατών;

Πέρα από τον “κλασσικό” τρόπο της ωμής μείωσης μισθών για τους εργάτες και την απόδοση αυτών των χρημάτων στις τράπεζες, έχουμε δει σε σειρά άρθρων ότι το μεγαλύτερο μέρος των “πακέτων σωτηρίας” προέρχεται από την εκτύπωση χρήματος από το πουθενά. Αυτό το χρήμα το αρπάζουν οι τράπεζες κλείνοντας τις τρύπες των ισολογισμών τους, και παράλληλα η εκτύπωση αυτού του πληθωριστικού χρήματος υποτιμά το νόμισμα, με αποτέλεσμα η αξία του μισθού του εργάτη να πέφτει (έμμεση δηλαδή μείωση μισθού).

Όσο για το ακριβές ποσό που χρειάζονται οι τράπεζες, αυτό είναι μάλλον απροσδιόριστο, δεν μπορεί δηλαδή να υπάρξει ακρίβεια. Μιλάμε πάντως για τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων. Όπως άλλωστε έχουμε δει και σε παλιότερα ποστ πχ για το στεγαστικό στις ΗΠΑ, που ήταν και το “επίκεντρο” της κρίσης, τα σπίτια που κατάσχουν οι τράπεζες στις ΗΠΑ είναι τόσα πολλά που ήδη οι τράπεζες κατέχουν περισσότερα σπίτια απ’ όλους τους άλλους Αμερικάνους μαζι.

Αυτό μακροπρόθεσμα οδηγεί σε φεουδαρχικές καταστάσεις, αλλά προς το παρόν οι τράπεζες έχουν απώλειες, διότι αν πχ το αρχικό δάνειο που είχαν δώσει για ένα σπίτι ήταν 100.000$, τώρα το σπίτι αυτό έχει χάσει σε αξία, λόγω “της φούσκας που έσκασε”, και αξίζει πχ 70.000$. Άρα για ένα τέτοιο σπίτι, η τράπεζα χάνει 30.000$. Πολ/στε αυτό το νούμερο επί αμέτρητα σπίτια, και βλέπετε το γιατί τα ποσά που χρειάζονται οι τράπεζες είναι τεράστια, και θα πολεμήσουν μέχρι τέλους για να τα πάρουν (διότι αλλιώς χρεωκοπούν – άλλωστε ήδη έχουν κλείσει πάνω από 300 τράπεζες στις ΗΠΑ από το 2008 ως σήμερα)…

—

Τα νούμερα λοιπόν που μας δίνει το αρχικό άρθρο δε ξέρω ακριβώς από που προέρχονται, και μου φαίνονται και λίγο “μαγειρεμένα” – είναι δηλαδή τα επίσημα νούμερα που βγάζει προς το έξω η κυβέρνηση και οι τράπεζες, χωρίς να υπολογίζουν έμμεσες ενισχύσεις, ή και ενισχύσεις “κάτω από το τραπέζι”.

Ακόμα και έτσι όμως, τα νούμερα “ζαλίζουν”. 19 τράπεζες έχουν αρπάξει περισσότερα λεφτά από ολόκληρο το ταμείο διάσωσης για τις τράπεζες της ευρωζώνης που είναι 700 δις ευρώ (και συνεχίζουν ακάθεκτες να αρπάζουν, ώστε να γλιτώσουν τη χρεωκοπία εις βάρος μας).

Την ίδια ώρα που λαοί υποφέρουν (με χαρακτηριστικό παράδειγμα το λαό της Ελλάδας), και μας ζητείται να δεχτούμε τη μερική εξόντωση των κατώτερων τάξεων, και την τεράστια φτωχοποίηση όσων μείνουν, οι τράπεζες αρπάζουν με τη βοήθεια των κυβερνήσεων τρισεκατομμύρια.

Είναι φανερό πως αυτή η κατάσταση δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνει αποδεκτή – και το πρώτο μεγάλο βήμα είναι η στάση πληρωμών προς τους τραπεζίτες-πιστωτές. Αυτά τα τραπεζικά παράσιτα θα μας ρημάξουν όλους, για να επιβιώσουν αυτοί. Είτε ο κόσμος ήταν έτοιμος είτε όχι (που δεν ήταν), η κατάσταση είναι “ή αυτοί ή εμείς”.

Οι τραπεζίτες έχουν φτάσει πλέον στο σημείο να αρπάζουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράγουν οι εργάτες, αφήνοντας πολλούς από αυτούς να ψοφήσουν, και τους υπόλοιπους να ζουν στη φτώχεια. Ε αυτό δε μπορεί να περάσει έτσι. Από το να χρεωκοπήσουμε εμείς, καλύτερα να χρεωκοπήσουν οι τραπεζίτες.

Για το τέλος, μερικά παραπάνω οικονομικά στοιχεία από την ευρωζώνη, για να δούμε το γιατί “καίγονται” τόσο πολύ για “πακέτα σωτηρίας”:

BIS: «Παίζονται» 2,51 τρισ. δολάρια στην περιφέρεια της Ευρωζώνης

Έως και 2,51 τρισ. δολάρια θα χάνονταν στην τυχόν κατάρρευση της Ευρωζώνης, αφού στο ποσό αυτό υπολογίζει η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών τον συνολικό κίνδυνο που περιλαμβάνει όλες τις πιθανές ζημιές στα παράγωγα και τις εγγυήσεις πιστώσεων κάθε είδους. Το ποσό αυτό ξεπερνά κατά πολύ τα 1,76 τρισ. δολάρια που είναι η έκθεση των ξένων τραπεζών στην περιφέρεια της Ευρωζώνης και εξηγεί το γεγονός ότι οι ηγέτες της Ευρωζώνης κατέληξαν σε συμφωνία για τη βελτίωση του μηχανισμού διάσωσης δύο εβδομάδες νωρίτερα από ό,τι περίμεναν οι επενδυτές. Τα στοιχεία της BIS, που αφορούν το Σεπτέμβριο του 2010, δείχνουν ότι η έκθεση της Γερμανίας στην περιφέρεια αγγίζει τα 569 δισ. δολάρια, της Γαλλίας τα 380 δισ. και της Βρετανίας τα 431 δισ. δολάρια (μεγάλο μέρος εκ των οποίων αποτελεί την έκθεση των επενδυτών από την Ασία και τη Μέση Ανατολή μέσω των βρετανικών τραπεζών). Οι βρετανικές τράπεζες έχουν έκθεση 225 δισ. στην Ιρλανδία και 152 δισ. στην Ισπανία, αλλά μικρότερη στην Πορτογαλία και την Ελλάδα. Αντίθετα, οι γαλλικές τράπεζες έχουν έκθεση 92 δισ. δολαρίων στην Ελλάδα, ενώ οι ισπανικές έχουν 109 δισ. στην Πορτογαλία. Οι αμερικανικές τράπεζες μείωσαν στο τρίτο τρίμηνο του 2010 την έκθεσή τους στις 4 χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας κατά 8,7%, πιθανότατα πουλώντας μέρος των κρατικών ομολόγων που είχαν στην ΕΚΤ.