Τεράστια πορεία σήμερα, με συμμετοχή – ρεκόρ (200.000; 300.000; Εγώ δεν είμαι και στην Αθήνα, ενώ πλέον τα νούμερα είναι και δύσκολο να υπολογιστούν με ακρίβεια).
Η πορεία συνεχίζεται ακόμα και τώρα στην Αθήνα, με τα ΜΑΤ να χτυπούν όπως αναμενόταν με χημικά, γκλομπ, ξύλο, κτλ, κτλ, κτλ (δείτε για αναμετάδοση εδώ αν θέλετε, καθώς τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν πρόκειται να πουν τίποτα, είτε απεργούν είτε όχι). Ο κόσμος βέβαια δε δείχνει να “μασάει”, απ’ ότι βλέπω τουλάχιστον στις ανταποκρίσεις. Χρειάζονται εξάλλου πολύ περισσότερα από μερικά δακρυγόνα και γκλομπ για να σταματήσει κανείς ένα πλήθος που είναι πραγματικά αποφασισμένο.
Όπως και να έχει, το -πρώιμο έστω- συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως περνάμε σε μια νέα φάση, όπου πλέον ο κόσμος αρχίζει να κατανοεί την αναγκαιότητα της πάλης εναντίον των κυβερνώντων σε μαζική κλίμακα: Το “ρεύμα” δηλαδή της ανατροπής των κυρίαρχων πολιτικών αρχίζει να αποκτά πλειοψηφικά χαρακτηριστικά, και ο κόσμος ξεφεύγει από το “μούδιασμα”, και ξεκινά να “δίνει τη μάχη” με πιο σοβαρούς όρους.
Γι’ αυτό και πλέον, περισσότερο από ποτέ, γίνεται αντιληπτό το ότι, παρά τη μεγάλη σημερινή κινητοποίηση, αυτό δεν αρκεί – ο κόσμος ζητά περισσότερα, και επειδή η κυβέρνηση είναι φανερό ότι δε θα του τα δώσει, η οργή απλά θα συσσωρεύεται και θα μεγαλώνει, μέχρι ότου απελευθερωθεί αργά ή γρήγορα, πιθανότατα βίαια, μιας και πολύ απλά είναι αδύνατον να την κοντρολάρουν για πολύ ακόμα.
Η πτώση της κυβέρνησης, και η στάση πληρωμών – διακοπή της πολιτικής της λιτότητας, κτλ είναι στόχοι που θα πρέπει να επιτευχθούν το συντομότερο δυνατόν, και ο κόσμος δε θα ησυχάσει όσο συνεχίζουν να τον ρημάζουν ανελέητα και σε καθημερινή βάση για χατήρι μιας χούφτας ντόπιων και ξένων ολιγαρχών, που κυβερνούν με ψέματα και ξύλο.
@ciaoant1 O.S.Δεν είμαι καλός στις εκτιμήσεις πορειών αλλά ο κόσμος ήταν 50.000 μίνιμουμ 100.000 μάξιμουμ. Το bbc μιλά για πάνω από 30.000 αλλά το bbc είναι συντηρητικό στα νούμερα. Πάντως με τίποτα 300.000.
Σήμερα είχαμε ήττα. Το κράτος χειρίστηκε έξυπνα την κατάσταση. Aπέφυγε -τουλάχιστον προσωρινά-την πιθανότητα κοινωνικής "σπίθας". Δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά. Μετά τον GAP δεν υπάρχει "εναλλακτική λύση"-διάδοχη "αξιόπιστη" κατάσταση για την αστική τάξη.
Και από τις ήττες μαθαίνει κανείς. Παρά του οργανωτικού ελλείματος, ελπιδοφόρο είναι πως ο κόσμος είχε την διάθεση να μείνει στο σύνταγμα. Αρκετοί κάθησαν μέχρι τις 5 στο Σύνταγμα ωσπου να αποχωρήσουν οργανωμένα. Υπολογίζω γύρω στα 3.000 – 4.000.
Το ζήτημα είναι το τι είμαστε και το τι ζητούμε εμείς. Είναι απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε μια κουβέντα στα οργανωτικά-πολιτικά ζητήματα "από τα κάτω". Η οποία θα οδηγήσει στο κόμμα της εργατικής τάξης και αυτό σε πείσμα των μικροπαραγοντισμών των διαφόρων – "ηγεσιών" της αριστεράς – σωματείων. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε.