Πρόκειται για τον Νίκο Κιάο, στέλεχος της Δ.Ν. Λαμπράκη και του αντιδικτατορικού Ρήγα Φεραίου, δημοσιογράφο και συνδικαλιστή. Διαμαρτυρήθηκε για την κακοποίηση ενός νέου από αστυνομικούς, με αποτέλεσμα τον προπηλακισμό του και την απειλή προσαγωγής του στο Αστυνομικό Τμήμα. Σώθηκε κι αυτός και ο βασανιζόμενος νέος, χάρη στη δημοκρατική ευαισθησία του κόσμου, που ξεσηκώθηκε και υποχρέωσε τα ανθρωποειδή σε αποχώρηση.

Το γεγονός αυτό, που για μια ακόμη φορά δείχνει την ασυδοσία των ένστολων φασιστοειδών που ζουν παρασιτικά από τον ιδρώτα του εργαζόμενου ελληνικού λαού, καταγγέλλει ο ίδιος, με άρθρο του στην “Εφημερίδα των Συντακτών”:

Ομάδα αστυνομικών κλοτσάει και χτυπάει έναν νέο ακινητοποιημένο. Διαμαρτύρεσαι, φωνάζεις: «γιατί τον χτυπάτε;», σε διώχνουν, επιμένεις: «γιατί τον χτυπάτε;», σε σπρώχνουν, δείχνεις την επαγγελματική σου ταυτότητα και δηλώνεις δημοσιογράφος. «Ώστε μας απειλείς!», σου λένε, σε αρπάζουν, σε σέρνουν να σε πάνε στο αστυνομικό τμήμα, «προσάγεσαι», σου λένε.

Στο κέντρο της Αθήνας, χθες στις 5.20 το απόγευμα, στη γωνία Καλλιδρομίου 52 και Εμμ. Μπενάκη, ομάδα περί τους 10, ίσως και 12 αστυνομικούς, με εξάρτυση όπως κυκλοφορούν με τις μοτοσικλέτες, με τα κράνη τους, μπότες κ.λπ., έχουν ακινητοποιήσει έναν νέο στο πεζοδρόμιο, με το πρόσωπο στον τοίχο, τα χέρια ανοιχτά και του κάνουν έρευνα, ενώ ταυτόχρονα τον κλοτσούν, τον χτυπούν και χώνουν τα χέρια τους στις τσέπες του παντελονιού του. Προσπαθεί να αμυνθεί και ακούγονται κραυγές από τους αστυνομικούς, ενώ συνεχίζουν τις κλοτσιές και τις μπουνιές. Βρίσκομαι τυχαία εκεί. Φωνάζω: «Τι κάνετε, γιατί τον χτυπάτε, γιατί τον κλοτσάτε;».
-Φύγετε, μου λέει ένας έντονα.
-Γιατί τον χτυπάτε;
-Πάτε στη δουλειά σας.
-Μα γιατί τον χτυπάτε;
-Κάνουμε έρευνα. Φύγετε, λέει και με σπρώχνει.
-Μη με σπρώχνεις.
-Φύγε ντε!
-Γιατί τον χτυπάτε;
-Πήγαινε, φύγε. Μη φωνάζεις.
-Εσείς φωνάζετε και τον χτυπάτε. Είμαι δημοσιογράφος. Να η επαγγελματική ταυτότητα.
-Α, μας απειλείς, παρεμβαίνει άλλος. Και με νεύμα άλλου με αρπάζει και με σπρώχνει βίαια.
-Ε, τι κάνετε, αφήστε με.
-Στο τμήμα Προσαγωγής!

Μαζεύεται – εν τω μεταξύ – κόσμος γύρω και διαμαρτύρονται έντονα για τη συμπεριφορά των αστυνομικών. Αυτοί συνεχίζουν να με σπρώχνουν και με σέρνουν στον δρόμο.
-Τι κάνετε, είναι και γέρος.
Συνεχίζω να διαμαρτύρομαι. Βγαίνει από τα μπαλκόνια κόσμος και τους φωνάζει. Έχει μαζευτεί κι άλλος κόσμος. Προσπαθώ να στυλώσω τα πόδια. Τρέχει η σύζυγος μου, τους φωνάζει: «Στη χούντα ήταν φυλακή!». Και λέει για βασανιστήρια, για στρατοδικείο, για το τριπλό μπαιπάς που έχω κάνει. Αυτοί της απαντούν: Στο τμήμα! Τη σπρώχνουν και την τραβάνε.
-Θα σας πάμε για απείθεια και αντίσταση κατά της αρχής, μας φωνάζουν.
-Μη με σπρώχνετε, τους λέει.
-Προσέξτε μη σας πάμε στο Αυτόφωρο.
-Να μας πάτε. Να φανεί τι κάνετε.

Κόσμος μαζεύεται κι άλλος και τους φωνάζει. Τελικά και αφού πέρασαν περί τα 10 λεπτά από την αρχή του περιστατικού, με άφησαν, άφησαν και τον νέο, μάλλον αλλοδαπός, και έφυγαν με τις μοτοσικλέτες τους. Δεν έφεραν διακριτικά. Μόνο στολές, κράνη, μπότες…