Σε μια εποχή που η καπιταλιστική κρίση οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση και ανελευθερία, είναι πολύτιμη η εμπειρία των ασυμβίβαστων εργατικών αγώνων. Που έχουν σύνθημά τους τη δικαίωση του κόσμου της δουλειάς και όχι το μοίρασμα της φτώχειας. Που ζητάνε όσα δεν τους επιτρέπουν εργοδοσία, κυβέρνηση και ΕΕ. Που στέκονται μαχητικά απέναντι στην εργοδοτική αρπακτικότητα και αρνούνται την υποταγή μέσω «διαλόγου», το δρόμο που προσπαθεί να επιβάλλει η γραφειοκρατία του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ. Είναι ακόμη σημαντική παρακαταθήκη που εξοπλίζει τους εργαζόμενους για το άμεσο μέλλον η άρνηση του «λουκέτου» και του «μαύρου», η προσπάθεια να συνεχιστεί η δουλειά κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων. Το πέρασμα των επιχειρήσεων που κλείνει το κεφάλαιο είτε γιατί δε θέλει είτε γιατί δεν μπορεί να συνεχίσει, ένα κρίσιμη επιλογή για να χτυπηθεί η ανεργία, μαζί με διεκδικήσεις όπως η ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, χωρίς μείωση των αποδοχών, αλλά και η περιφρούρηση των δημόσιων και κοινωνικών υπηρεσιών που προσφέρουν στο λαό, όπως η εκπαίδευση, οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων και των υπουργείων.

Σε αυτή την πάλη, πέρα από το εργοδοτικό κόστος, την απαίτηση για κέρδος, τον πολύμορφο αυταρχισμό και την κρατική καταστολή, την προπαγάνδα που σπέρνει ηττοπάθεια και διχασμό στους εργαζόμενους, το εργατικό κίνημα έχει να αντιμετωπίσει και τους φραγμούς που βάζουν τα μνημόνια, οι πολιτικές της ΕΕ και η ασυδοσία των τραπεζών. Γι’ αυτό αναγκαίοι πολιτικοί στόχοι, προϋποθέσεις για την οριστική και συνολική δικαίωση των διεκδικήσεων των εργαζομένων είναι η απελευθέρωση από μνημόνια, χρέος και ευρώ, μαζί με την εθνικοποίηση των τραπεζών που θα επιτρέψει την εθνικοποίηση και το πέρασμα των επιχειρήσεων σε εργατικό έλεγχο.

Στην κατεύθυνση αυτή είναι κρίσιμη η δύναμη που έχει ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, μαζί με κάθε αγωνιστική εργατική πρωτοβουλία. Η εμπειρία όλων μας από τους εργατικούς αγώνες στην εποχή των Μνημονίων δείχνει ότι αξιοποιώντας την αυτοτέλεια των σωματείων, την ιδιαιτερότητα των κλάδων και τη δημοκρατία των διαδικασιών ο συντονισμός των σωματείων μπορεί να γίνει δύναμη ενότητας, στήριγμα και ελπίδα των εργαζομένων, δρόμος για την ταξική αναγέννηση του εργατικού κινήματος.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

·         ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ- ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ!

·         Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών & των επιχειρήσεων που κλείνουν ή μετακινούνται στο εξωτερικό, με εργατικό έλεγχο 

·         Οι κοινωνικές και εργατικές ανάγκες είναι αδιαπραγμάτευτες

·         Χωρίς εμάς είναι τίποτα, χωρίς αυτούς είμαστε τα πάντα