Νεοσύστατο το Ελληνικό κράτος το 1885 και έγινε ένα περιστατικό σαν σήμερα 4 Γενάρη που μας δείχνει τις ρίζες της εθελοδουλίας που έχει το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό, στις μεγάλες ξένες δυνάμεις που ανέκαθεν αποτέλεσαν στήριγμα του καθεστώτος.

Ο Νίκολσον, ένας ασήμαντος Βρετανός διπλωμάτης, προσωρινός επιτετραμμένος της Αγγλίας στην Αθήνα, αποφασίζει να ανέβει με τη γυναίκα του για περίπατο στο λόφο του Λυκαβηττού. Πλησιάζοντας την κορυφή, το ζεύγος συνάντησε τρεις χωροφύλακες που (με φωνές και νοήματα) τους έλεγαν να ακολουθήσουν ένα διαφορετικό μονοπάτι, καθώς απαγορευόταν να περάσουν από το σημείο εκείνο, επειδή είχε γίνει πρόσφατα η δενδροφύτευση του. Αλλά ο Νίκολσον και η γυναίκα του δεν κατάλαβαν λέξη, καθώς δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου ελληνικά. Οπότε, αγνόησαν τους χωροφύλακες και συνέχισαν το μονοπάτι που είχαν ήδη πάρει.

Τότε, σύμφωνα πάντα με την επίσημη έκθεση του Βρετανού διπλωμάτη προς την Ελληνική κυβέρνηση, ο ένας από τους τρεις χωροφύλακες τον απώθησε βίαια, τον χτύπησε με το ραβδί του και (όταν ο Νίκολσον έτρεξε προς την κεντρική οδό) του πέταξε και πέτρες.

Ο Νίκολσον, μετά το επεισόδιο, αποφάσισε να παρακάμψει τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών και να απευθυνθεί κατευθείαν στον Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη, παραβιάζοντας έτσι το διπλωματικό πρωτόκολλο.

Ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του χωροφύλακα.

Πράγματι, πραγματοποιήθηκε αμέσως έρευνα και προέκυψε ότι ο χωροφύλακας αυτός ήταν ο Λουκάς Καλπούζος, ο οποίος, αφότου τον αναγνώρισε και και ο ίδιος ο Νίκολσον, συνελήφθη και διατάχθηκε δίμηνη φυλάκιση στα µπουντρούµια του Παλαµηδίου, χωρίς δίκη.

Ταυτόχρονα μέλη της κυβέρνησης, υπό τον Τρικούπη μετέβησαν με καθυστέρηση στην οικία του Άγγλου διπλωμάτη για να εκφράσουν επισήμως την συμπάθεια τους. Στη συνέχεια, ο Τρικούπης στην επίσκεψη αυτή παρέθεσε τα γεγονότα και την κατάθεση Καλπούζου με έναν τρόπο που αναιρούσε πλήρως τα λεγόμενα του Νίκολσον.

Ο τελευταίος προσβλήθηκε και απαίτησε η διαταγή της αποπομπής Καλπούζου να διαβαστεί μπροστά σε γενικό προσκλητήριο της Χωροφυλακής Αττικής από τον διοικητή της ταγματάρχη Στεφάνου. Στην διαταγή αποπομπής που είχε συνταχθεί, όμως, από τον ίδιο τον Τρικούπη με την ιδιότητα του υπουργού στρατιωτικών, εμμέσως καταλογιζόταν μέρος της ευθύνης για το ατυχές συμβάν και στον Νίκολσον.

Ο τελευταίος αποφάσισε πλέον ότι μάλλον ούτε η ελληνική κυβέρνηση διατίθεται να τον ικανοποιήσει και απείλησε ότι με το θέμα θα ασχοληθεί δυναμικά πλέον η Αγγλία –αν και από την σωζόμενη αλληλογραφία του Foreign Office δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.

Μετά τις απειλές αυτές, ο Βρετανός διπλωμάτης απαίτησε την παρουσία ολόκληρου του σώματος Χωροφυλακής “παρατεταγμένου εν μεγάλη στολή” στην Πλατεία Συντάγματος όπου θα παρουσίαζε όπλα και θα παιάνιζε τον Αγγλικό Εθνικό ύμνο ενώπιόν του. Ο αγγλόφιλος Τρικούπης, παρά το γεγονός ότι ο Καλπούζος είχε απολυθεί, έσπευσε να ικανοποιήσει το αίτημα, που αποτέλεσε τον μεγαλύτερο εξευτελισμό της Ελληνικής Χωροφυλακής στην σύγχρονη Ιστορία της.

Η Εθνική Διοίκηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Βενεζουέλας (PCV) εξέδωσε σήμερα, 4 Γενάρη 2026, μια ιστορική ανακοίνωση-καταγγελία απέναντι στην ωμή ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την εγκληματική απαγωγή του Προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συντρόφισσας του Σίλια Φλόρες.

Η ανακοίνωση, που τιτλοφορείται «Εμείς οι κομμουνιστές της Βενεζουέλας απορρίπτουμε την στρατιωτική επίθεση των Γιάνκηδων και καλούμε τον λαό στους δρόμους!», καταδικάζει με δριμύτητα τον βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό που, παραβιάζοντας κάθε διεθνή νομιμότητα και περιφρονώντας αλαζονικά το συμφωνημένο νομικό πλαίσιο όλων των κυβερνήσεων του κόσμου, εξαπέλυσε τρομοκρατική στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του «ευγενούς και γενναίου λαού της Βενεζουέλας».

Το PCV καταγγέλλει ρητά την βίαιη απαγωγή του εκλεγμένου Προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συντρόφισσας Cilia Flores από αμερικανικές δυνάμεις, οι οποίοι κρατούνται σε άγνωστο μέρος ενάντια στη θέλησή τους. Καλεί τους λαούς του κόσμου να απαιτήσουν άμεσες αποδείξεις για την ακεραιότητα και τη ζωή τους, καθώς και την άμεση απελευθέρωσή τους.

Οι Βενεζουελάνοι κομμουνιστές απευθύνουν έκκληση προς όλους τους λαούς, τις δημοκρατικές και προοδευτικές κυβερνήσεις να καταδικάσουν απερίφραστα αυτή την παράνομη ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον ενός ειρηνικού λαού που έχει επιλέξει ελεύθερα το δρόμο της αυτοδιάθεσης, της ειρήνης και της Μπολιβαριανής Επανάστασης.

Ταυτόχρονα, το PCV καλεί τον λαό της Βενεζουέλας σε πολιτισμένη, οργανωμένη και αξιοπρεπή κινητοποίηση για την υπεράσπιση της Πατρίδας και της εθνικής κυριαρχίας, απορρίπτοντας την απόπειρα των Γκρίνγκος να μετατρέψουν τη γη του Μπολίβαρ και του Τσάβες σε αποικία μέσω στρατιωτικής βίας.

«Έχουμε αποδείξει ότι είμαστε ένας φιλειρηνικός λαός, αλλά και ένας γενναίος λαός που ξέρει να πολεμά, να υπερασπίζεται και να αντιστέκεται στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις», τονίζει η ανακοίνωση, ενώ υπογραμμίζει ότι οι κομμουνιστές οφείλουν να βρίσκονται δίπλα στον λαό, να τον καθοδηγούν και να τον συνοδεύουν στους δρόμους.

Η ανακοίνωση κλείνει με το σύνθημα:
«Απέναντι στην ιμπεριαλιστική επίθεση, ενότητα του λαού και των κομμουνιστών!!!»

Η θέση του PCV αποτελεί φάρο διεθνιστικής αλληλεγγύης και ταξικής συνέπειας. Σε μια στιγμή που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, υπό τον Τραμπ, κλιμακώνει την επιθετικότητά του σε παγκόσμιο επίπεδο, η φωνή των Βενεζουελάνων κομμουνιστών μας υπενθυμίζει ότι η αντίσταση των λαών είναι ο μόνος δρόμος απέναντι στη βαρβαρότητα.

Απίστευτος πολιτικός αλήτης, ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αυτός ο ακραίος νεοφιλελεύθερος φανατικός και θαυμαστής του Τραμπ, δεν δίστασε να επιστρατεύσει τον Θουκυδίδη –τον μεγαλύτερο ιστορικό όλων των εποχών– για να δικαιολογήσει τον ωμό γκανγκστερισμό της αμερικανικής υπερδύναμης και του νέου της προέδρου.

Σε σημερινή του ανάρτησή 4 Γενάρη 2026, ο υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη παραθέτει απόσπασμα από τον περίφημο Μήλιο Διάλογο (Βιβλίο Ε΄, 84-85) του Θουκυδίδη:

Ἀθηναῖοι: «…τὸ δίκαιον ἐν τῷ ἴσῳ λέγεται, οἱ δὲ δυνατοὶ πράσσουσιν ὅσα δύνανται, οἱ δὲ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν.»

Μετάφραση που δίνει ο ίδιος: «Το δίκαιο ισχύει μόνο μεταξύ ίσων. Οι δυνατοί κάνουν ό,τι μπορούν — οι αδύναμοι υποχωρούν σε ό,τι πρέπει». Και καταλήγει: «Διδάγματα που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε διότι όποιος τα ξεχνάει τα πληρώνει πολύ ακριβά!».

Προφανώς, με αυτό το απόσπασμα, ο Γεωργιάδης θέλει να “νομιμοποιήσει” την πολιτική του Τραμπ: Τις απειλές, τις εκβιαστικές “συμφωνίες”, τον ωμό ρεαλισμό όπου ο ισχυρός επιβάλλει τη βούλησή του στον αδύναμο – είτε πρόκειται για Ουκρανία, Γροιλανδία, Παλαιστίνη ή όποιον τολμήσει να αντισταθεί στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται η αλητεία: Ο Θουκυδίδης δεν επαινεί αυτή τη λογική – την καταγράφει για να την καταδικάσει! Ο Μήλιος Διάλογος δεν είναι ύμνος στη δύναμη του ισχυρού, αλλά μια σπαρακτική κριτική στην αλαζονεία της αυτοκρατορικής Αθήνας, που λίγα χρόνια αργότερα θα πληρώσει ακριβά την ύβρη της με την καταστροφή στον Πελοποννησιακό Πόλεμο.

Οι Αθηναίοι του διαλόγου εκπροσωπούν την παρακμή μιας δημοκρατίας που έχει μετατραπεί σε τυραννία. Οι Μήλιοι, μικροί και αδύναμοι, αρνούνται να υποταχθούν, επικαλούμενοι το δίκαιο, την τιμή και την ελπίδα. Οι Αθηναίοι τους συντρίβουν – σφάζουν τους άντρες, σκλαβώνουν γυναίκες και παιδιά.

Και ο Θουκυδίδης, με την ψυχρή, επιστημονική του γραφή, αφήνει τον αναγνώστη να βγάλει το συμπέρασμα: Αυτή η λογική του “δυνατοί vs αδύναμοι” οδηγεί σε βαρβαρότητα και τελικά σε αυτοκαταστροφή.

Όπως σωστά λέει η γνωστή ρήση: Αν απομονώσεις φράσεις από το Ευαγγέλιο, μπορείς να βγάλεις τον Χριστό Αντίχριστο. Το ίδιο κάνει ο Γεωργιάδης με τον Θουκυδίδη – απομονώνει μια φράση των Αθηναίων για να την παρουσιάσει ως “αιώνιο δίδαγμα”, ενώ ο ιστορικός την καταγράφει ως παράδειγμα παρακμής.

Στην εποχή μας, αυτή η λογική είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο του ιμπεριαλισμού: Οι ΗΠΑ (και οι σύμμαχοί τους) κάνουν ό,τι μπορούν – βομβαρδισμούς, κυρώσεις, πραξικοπήματα – και οι αδύναμοι (λαοί της Λατινικής Αμερικής, Μέσης Ανατολής, Αφρικής) “υποχωρούν σε ό,τι πρέπει”. Αλλά η ιστορία διδάσκει ότι οι αδύναμοι, όταν ενωθούν και αντισταθούν, μπορούν να ανατρέψουν τους “δυνατούς”. Το Βιετνάμ, η Κούβα, η Παλαιστίνη μας το θυμίζουν καθημερινά.

Ο Γεωργιάδης, ως πιστός υπηρέτης της αστικής τάξης και του ατλαντικού άξονα, πανηγυρίζει για αυτή τη “ρεαλιστική” βαρβαρότητα. Αλλά εμείς δεν ξεχνάμε: Η αντίσταση των αδύναμων είναι που γράφει την πραγματική ιστορία.

Του Γ. Γ.

Ας διατυπώσουμε, ένα υποθετικό σενάριο από τις πιο σκοτεινές γωνιές της πολιτικής φαντασίας και της ταξικής σύγκρουσης.

Μια επαναστατική οργάνωση –γεννημένη από τα βάθη της λαϊκής οργής– εισβάλλει στο οχυρωμένο σπίτι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι φρουροί του, σύμβολα της κατασταλτικής μηχανής του κράτους, πέφτουν θύματα μιας αιφνιδιαστικής επίθεσης, θυμίζοντας ιστορικές στιγμές όπου οι ισχυροί βρέθηκαν απροστάτευτοι μπροστά στην οργή των καταπιεσμένων.

Ο πρωθυπουργός, αυτός ο αρχιτέκτονας της νεοφιλελεύθερης λεηλασίας, απάγεται και μεταφέρεται σε άγνωστο μέρος, όπου ένα επαναστατικό δικαστήριο ετοιμάζεται να τον δικάσει για τα εγκλήματα κατά του λαού.

Σε αυτό το φανταστικό πλαίσιο, μια συλλογικότητα φίλα προσκείμενη στην τρομοκρατική οργάνωση κυκλοφορεί μια λακωνική ανακοίνωση: “Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ηγήθηκε μιας βίαιης και καταπιεστικής αστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητα δεινά στον λαό της Ελλάδας. Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών.“

Πώς θα φαινόταν κάτι τέτοιο;

Και πέρα απ’ την πλάκα τώρα, ας αναρωτηθούμε σοβαρά:

➤ Τα δεξιά τζιμάνια θα μιλούσαν για «πολιτική ανάλυση» ή για ωμή πολιτική κάλυψη της τρομοκρατίας;

➤ Θα το λέγαν «κριτική» ή ηθική συνενοχή;

➤ Θα ανεχόταν τέτοιο λόγο ή θα απαιτούσαν καθαρή καταδίκη της απαγωγής, των εκτελέσεων και της αυθαίρετης βίας;

Δώσε μας ρε Αδωνι τις κατάλληλες απαντήσεις … και αν δεν μπορείς μόνος σου συμβουλέψου και τον Βορίδη.

Του Γ. Γ.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 4ης προς 5η Γενάρη 1945 η ΚΕ του ΕΛΑΣ αξιολογώντας τις εξελίξεις στα πεδία των μαχών (τη συντριπτική υπεροπλία του αντιπάλου, τη μη δυνατότητα άμεσης ενίσχυσης του ΕΛΑΣ και τον κίνδυνο υπερφαλάγγισης των δυνάμεών του στην πρωτεύουσα),εξέδωσε διαταγή να αποχωρήσουν οι δυνάμεις από την Αθήνα και να πορευτούν προς Πεντέλη – Πάρνηθα. 

Οπως αναφέρει το ΔΟΚΙΜΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ του ΚΚΕ 1939-1949, η σύμπτυξη του ΕΛΑΣ πραγματοποιήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας έως το πρωί, με απόλυτη πειθαρχία και συνοχή. Χιλιάδες άοπλοι πολίτες, μέλη των μαζικών λαϊκών οργανώσεων, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, ακολούθησαν τον ΕΛΑΣ σε αυτήν την πορεία.

Η υποχώρηση του ΕΛΑΣ συνεχίστηκε τα επόμενα 24ωρα υπό τις αδιάκοπες επιθέσεις των Βρετανών και ειδικά της αεροπορίας. 

Τελικά, στις 11 Γενάρη υπογράφτηκε στην Αθήνα ανακωχή, με την οποία ο ΕΛΑΣ υποχρεωνόταν να αποσυρθεί, ως τις 18 Γενάρη 1945, από την Αττική, μεγάλα τμήματα της Στερεός (ανατολικά και νότια της Λαμίας), τμήματα της Πελοποννήσου (βόρεια της γραμμής Άργους – Πύργου), την Εύβοια, την περιοχή της Θεσσαλονίκης, τη Ζάκυνθο, τα Κύθηρα, τα νησιά των Κυκλάδων και τις Σποράδες. Οριζόταν τέλος η ανταλλαγή αιχμαλώτων και η απελευθέρωση εκ μέρους του ΕΛΑΣ όλων ανεξαιρέτως των αστυνομικών και χωροφυλάκων, καθώς και των Βρετανών στρατιωτών….

Τη μέρα της υποχώρησης, η ΚΕ του ΕΛΑΣ απευθύνθηκε στο λαό της Αθήνας και του Πειραιά με ανακοινωθέν, στο οποίο εξηγούσε – με πνεύμα αισιοδοξίας και σαφή προσπάθεια τόνωσης του ηθικού του λαού – τις αιτίες της υποχώρησης, δίνοντας ταυτόχρονα την υπόσχεση ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τέλους. 

Παραθέτουμε αυτό το ντοκουμέντο, όπως έχει δημοσιευτεί στη “Λευκή Βίβλο” του ΕΑΜ (σελ. 68 – 69):

Η κυβερνητική προπαγάνδα και οι μεθοδεύσεις της για να σπείρει τον κοινωνικό αυτοματισμό απέτυχαν παταγωδώς, όπως επιβεβαίωσαν όλες οι δημοσκοπήσεις και η ίδια η πραγματικότητα στους δρόμους.

Οι απειλές, οι δικαστικές διώξεις και οι προσχηματικοί «διάλογοι» δεν μπόρεσαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των μικρομεσαίων αγροτών και κτηνοτρόφων, που συνεχίζουν αταλάντευτα τον δίκαιο αγώνα τους για επιβίωση.

Αυτό επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά στην πανελλαδική σύσκεψη των μπλόκων που πραγματοποιήθηκε σήμερα, Κυριακή 4 Γενάρη 2026, στα Μάλγαρα Θεσσαλονίκης.

Με τη συμμετοχή εκπροσώπων από 62 μπλόκα από κάθε γωνιά της χώρας, οι αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι και αλιείς έδειξαν ενότητα και αποφασιστικότητα, λειτουργώντας «σαν ένα μπλόκο» απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Στη σύσκεψη, που διήρκησε πάνω από τέσσερις ώρες σε αγωνιστικό κλίμα, αποφασίστηκε ομόφωνα η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων μετά τα Θεοφάνεια.

Συγκεκριμένα:

➤ 48ωρος αποκλεισμός κομβικών σημείων του οδικού δικτύου (εθνικές οδούς, παράδρομους, αυτοκινητόδρομους) και τελωνείων την Πέμπτη 8 και Παρασκευή 9 Γενάρη.

➤ Στο στόχαστρο μπαίνουν στρατηγικά σημεία όπως Μάλγαρα, Τέμπη, Σιάτιστα, Μπράλος, Τρίπολη, Ρίο-Αντίρριο, καθώς και τελωνεία (Ευζώνοι, Νίκη, Προμαχώνας, Εξοχή, Ορμένιο, Κήποι).

➤Την Τρίτη 6 Γενάρη (Θεοφάνεια), οι αγρότες θα προχωρήσουν σε άνοιγμα διοδίων για να διευκολύνουν την επιστροφή των εκδρομέων, δείχνοντας για μια ακόμη φορά ότι ο αγώνας τους δεν στρέφεται κατά του λαού, αλλά κατά της κυβέρνησης που τους οδηγεί στην εξαθλίωση.

Οι εκπρόσωποι των μπλόκων ήταν κατηγορηματικοί: «Δεν υποχωρούμε από τα δίκαια αιτήματά μας. Η κυβέρνηση έχει περιθώριο να δώσει ουσιαστικές λύσεις και να καλέσει σε πραγματικό διάλογο. Αλλιώς, η κλιμάκωση θα συνεχιστεί, μέχρι τη νίκη».

Αυτός ο αγώνας δεν είναι μόνο των αγροτών. Είναι αγώνας όλου του λαού ενάντια στην ακρίβεια, τις εισαγωγές που πνίγουν την εγχώρια παραγωγή, το υψηλό κόστος ενέργειας και εισροών, τις χαμηλές τιμές παραγωγού και την εγκατάλειψη της υπαίθρου. Οι μικρομεσαίοι αγρότες υπερασπίζονται την επισιτιστική κυριαρχία της χώρας, την ελληνική παραγωγή και το δικαίωμα σε φθηνή, ποιοτική τροφή για όλους.

Αλληλεγγύη στα μπλόκα!
Ο λαός να σταθεί δίπλα στους αγωνιζόμενους αγρότες. Η νίκη τους είναι νίκη όλων μας ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τις πολιτικές που καταστρέφουν τον πρωτογενή τομέα.

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – Documento

Είχε δίκιο ο Οτο φον Μπίσµαρκ όταν έλεγε ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού»; Από πρακτική άποψη ναι. Η εφαρµοσµένη πολιτική είναι µια στάθµιση µεταξύ της απαίτησης, του ιδεατού και των αναγκών που απαιτεί η πραγµατικότητα. Από αυτή την άποψη, η διάσταση µεταξύ λόγων και έργων σε αυτό που ονοµάζουµε πολιτική δεν είναι απαραίτητα µια εξαπάτηση, αλλά κοινωνική προσαρµογή. Η προσγείωση της θεωρίας στον κακοτράχαλο δρόµο της απαίτησης.

Από την άλλη, κάθε απατεώνας της πολιτικής αθωώνεται επικαλούµενος ακριβώς το εφικτό που αντικατέστησε µέσα κι έξω του το ανέφικτο. ∆ίνεται δηλαδή το απαραίτητο άλλοθι για να αποµακρυνθεί η πολιτική από το πλαίσιο της ηθικής και των αξιών που επικαλείται. «Αµάν, βαριά φιλοσοφία, ας πούµε κάτι πιο απλό» που θα έλεγαν ο Μανώλης Ρασούλης και ο Ανδρέας Μικρούτσικος. Και το απλό (ερώτηµα που ζητάει απάντηση) είναι αν η πολιτική διά των πολιτικών αποτελεί την τέχνη του ψέµατος και της εξαπάτησης. Αν τα κόµµατα λειτουργούν µε τρόπο που οδηγούν στον κατευνασµό και στη χειραγώγηση των πολιτών.

Εάν κάποιος συµφωνεί µε τον Τσόρτσιλ ότι η δηµοκρατία είναι ατελές σύστηµα αλλά δεν υπάρχει καλύτερο, τότε οι κανόνες είναι ξεκάθαροι. Στην αντιπροσωπευτική δηµοκρατία τα κόµµατα είναι οι φορείς της και οι εγγυητές της. Αντιπροσωπεύουν και διαφυλάττουν τη λαϊκή βούληση και προστατεύουν τους θεσµούς.

∆εν υπάρχει δηµοκρατία χωρίς τη λειτουργία των κοµµάτων ούτε είναι εφικτές η θρυλούµενη «αµεσοδηµοκρατία» και η ουτοπική αυτοργάνωση. Αντιθέτως, η αντίληψη ότι η κοινωνία αποφασίζει απευθείας χωρίς διαµεσολάβηση µπορεί να αποδειχτεί µέθοδος εξαπάτησης. Η πολιτική δεν πρέπει να γίνει η τέχνη του ευφηµισµού και να παράγει γοητευτικές, ωραιοποιηµένες έννοιες για να καλύψει τις πιο συντηρητικές επιλογές. Την περίοδο της ελληνικής κρίσης ζήσαµε τη µεταγλώττιση της επιβολής: τα µέτρα φτωχοποίησης ονοµάστηκαν µεταρρυθµίσεις, η τραπεζοκλεπτοκρατία ονοµάστηκε σταθερότητα και οι αυτοκτονίες παράπλευρες απώλειες. Αν κάποιος θέλει να προσφέρει στην πολιτική, τότε τα κριτήρια δεν µπορεί να κατασκευάζονται έξω από τους όρους λειτουργίας της δηµοκρατίας. Οταν σε περίοδο δηµοκρατίας εµφανίζονται και γοητεύουν οι σωτήρες και οι µεσσίες, τότε η δηµοκρατία ζει την παρακµή της.

Ας επανέλθουµε όµως στο ερώτηµα: Τα κόµµατα εξυπηρετούν σήµερα την κοινωνία; Η πλειονότητα των πολιτών απαντάει «όχι». Το επόµενο ερώτηµα είναι αν πρέπει να αντικατασταθούν αφού έχουν ευτελιστεί. Η απάντηση πρέπει να είναι όχι, γιατί διαφορετικά δεν υπάρχει δηµοκρατία. Σήµερα, σε αυτό που κατανοούµε ως πολιτική, υπάρχουν δύο σοβαρά και επικίνδυνα προβλήµατα. Το ένα είναι η «θετικοποίηση». Τα κόµµατα αποτελούν τους φορείς διαφορετικών συµφερόντων και ιδεών που λειτουργούν σεβόµενα τη δηµοκρατία µε ζητούµενο το κοινωνικό συµφέρον όπως αυτά τo κατανοούν. Αρα τα κόµµατα συγκρούονται για να εξασφαλίσουν το καλό της κοινωνίας. Αυτή η απαίτηση υποχωρεί προς όφελος της ψευδοσυναίνεσης και της µετριοπάθειας. Σύµφωνα µε αυτές, τα κόµµατα δεν διαφωνούν στις ουσιαστικές πολιτικές τους και καταλήγουν στην ευγενή συναίνεση χωρίς γωνίες. Οποιος διατυπώνει άλλη άποψη εµφανίζεται ως «τοξικός», «εµµονικός» ή αναχρονιστής. Τα περισσότερα από τα αντιλαϊκά νοµοσχέδια δεν γίνονται ποτέ γνωστά γιατί καλύπτονται από τη συµφεροντολογική συναίνεση (φυσικά δεν µιλάµε για το συµφέρον της κοινωνίας). Το τσάι και συµπάθεια στην πολιτική αποτελεί στρέβλωση της δηµοκρατίας και ικανοποιεί µόνο αυτούς που θέλουν να µοιράσουν την εξουσία και τις καρέκλες. Το χειρότερο παράδειγµα «θετικοποίησης» είναι η συµπεριφορά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αντιµετωπίζει µε χαρµόσυνη αδηµονία τις προσπάθειες διάλυσης του κόµµατος από ένα άλλο υπό ίδρυση κόµµα. Την απόφαση µάλιστα αυτή την παρακολουθεί η προσωρινή ηγεσία από το θεωρείο.

Το δεύτερο επικίνδυνο πρόβληµα στην πολιτική είναι η επένδυση στην απαξίωση του κοινοβουλευτισµού και των κοµµάτων. Τα κακά κόµµατα καλούνται να υποκαταστήσουν στη λειτουργία τους πεφωτισµένοι (επιτροπές σοφών) και τεχνοκράτες. Η αµφισβήτηση των κοµµάτων είναι απολύτως δικαιολογηµένη από την κοινωνία (πάνω από το 50% δεν πάει να ψηφίσει) αφού δεν δείχνουν να αφουγκράζονται τα συµφέροντά της. Αυτή όµως η αµφισβήτηση δεν µπορεί να γίνεται επίσηµη πολιτική. Βρισκόµαστε εν αναµονή της δηµιουργίας δύο κοµµάτων που προκαλούν συζητήσεις πολύ προτού υπάρξουν. Πρόκειται για το λεγόµενο κόµµα της Μαρίας Καρυστιανού και το κόµµα του Αλέξη Τσίπρα. Τα δύο κόµµατα –µε βάση όσα έχουν ανακοινώσει οι πιθανοί επικεφαλής τους– έχουν δύο κοινά στοιχεία: αποποιούνται το παλιό κοµµατικό προσωπικό και την κοµµατική γραφειοκρατία και στηρίζονται όχι σε οργανωµένες κοµµατικές λειτουργίες αλλά σε αυτό που αποκαλείται «επιτροπή σοφών».

Οι αφετηρίες των δύο φερόµενων ηγετών είναι διαφορετικές. Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πρόσωπο µε κοµµατική δράση. Προσέρχεται (αν συµβεί τελικώς) στην πολιτική µε αφετηρία ένα προσωπικό δράµα που συναντά την κοινωνική ανησυχία. Αντιλαµβάνεται την πολιτική ως το εργαλείο για να επέλθουν η κάθαρση, η τιµωρία και η πάταξη της διαφθοράς. Το προσωπικό παράδειγµα και αδιέξοδο την οδηγεί εµπειρικά αν και οραµατικά στον δρόµο της πολιτικής. Βλέποντας τον ρόλο των κοµµάτων σε αυτό που λέγεται συγκάλυψη του εγκλήµατος των Τεµπών, θεωρεί τα κόµµατα και τις προσωπικότητες που προέρχονται από αυτά ως επιζήµια. Θεωρεί ότι µια οµάδα σοφών και τίµιων µπορεί να κινητοποιήσει τον κόσµο και να φέρει τη λύση. Η ροµαντική αυτή αντίληψη µπορεί να οδηγήσει σε αδιέξοδα. Αν η οµαδοποίηση των σοφών ή των τεχνοκρατών θα µπορούσε να φέρει αυτοµάτως λύση, πιθανόν να µην είχαµε ούτε το έγκληµα των Τεµπών. Στην πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση. Αντιθέτως, η εµπειρία µπορεί να είναι χρήσιµη. Η απαξίωση των κοµµάτων και της κοµµατικής λειτουργίας ως αντίληψη κι όχι ως βάσιµη κριτική µπορεί να οδηγήσει σε προβληµατικές καταστάσεις. Μπορεί στα κόµµατα να είναι και κακοί, αλλά αυτοί που δεν είναι στα κόµµατα δεν αποτελούν απαραίτητα τους καλούς. Από την άλλη, το να συµπορευτούν µε τη Μαρία Καρυστιανού πρόσωπα από όλους τους πολιτικούς χώρους αποτελεί λαϊκή συναίνεση, πλην όµως θα είναι θνησιγενής αν δεν θέλει να πραγµατώσει κάτι ουσιαστικά πολιτικό πάνω σε ξακάθαρη πολιτική βάση. ∆ιαφορετικά θα είναι µια ιστορική µεν, αλλά θνησιγενής αντίδραση.

Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα δεν υπάρχει η απειρία ή ο ροµαντισµός της Καρυστιανού. Ο πρώην πρωθυπουργός, σε ρόλο Σταύρου Θεοδωράκη του Β΄, ψάχνει το χρυσό άθροισµα ψηφοφόρων που θα τον κάνει Πρωταγωνιστή. Εχει πετάξει τους κακούς της δικής του ιστορίας από το θεωρείο και απλώς προσθέτει στο γραφείο του µετά τη φωτογραφία του Νίκου Μπίστη κι αυτή του Νίκου Μαραντζίδη (ο οποίος επιµένει ότι καλώς τον έβριζε όταν τον έβριζε). Θα ήταν απλώς µια κακή πολιτική τακτική γεµάτη από αυταπάτες αν ο Τσίπρας, για να πρωταγωνιστήσει, δεν πετούσε το παιδί από τη σκάφη µαζί µε τα απόνερα. Αν δηλαδή δεν επέλεγε να εµφανίσει το πολιτικό σύστηµα, τα κόµµατα και την αντιπολίτευση ως το κακό το ριζικό µας. Οπως ακριβώς θα το έκανε και ένας συνδικαλιστής 15µελούς, χωρίς πολιτική ωριµότητα και ιστορία. Η Μαρία Καρυστιανού έχει έλλειψη πολιτικής εµπειρίας. Ο Αλέξης Τσίπρας πάλι όχι. Είναι έµπειρος σε αυτό που κάνει. Αφού απαξίωσε επί δύο χρόνια τον κοινοβουλευτισµό διά της σιωπής του, τώρα συνεχίζει να το κάνει διά της ρητορικής του. Ο Αλέξης Τσίπρας µεγιστοποιεί για τους δικούς του λόγους και φιλοδοξίες την καταστροφική πορεία του 2019-2023. ∆εν ξέρω αν το αποτέλεσµα µπορεί να είναι διαφορετικό από αυτό που έχει ήδη εισπράξει.

Το πρωί της Κυριακής 4 Γενάρη 2026, ο ελληνικός εναέριος χώρος βυθίστηκε στο χάος. Μαζική παρεμβολή –ή καλύτερα, εκτεταμένη βλάβη– σε σχεδόν όλες τις ραδιοσυχνότητες του FIR Αθηνών προκάλεσε καθυστερήσεις, ακυρώσεις πτήσεων και πρωτοφανή ταλαιπωρία σε χιλιάδες επιβάτες.

Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) μίλησε αρχικά για «πρωτοφανές περιστατικό» με θόρυβο και jamming, αλλά γρήγορα αποκαλύφθηκε η αλήθεια: βλάβη σε κεραία στα Γεράνεια Όρη, λόγω παλαιότητας και ανεπαρκούς συντήρησης του εξοπλισμού.

Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, μέσω της Ένωσής τους (ΕΕΕΚΕ), δεν μασήσαν τα λόγια: «Η ασφάλεια των πτήσεων διατηρήθηκε όχι χάρη στις υποδομές της ΥΠΑ, αλλά χάρη στον επαγγελματισμό και την αυτοθυσία των ελεγκτών».

Χρόνια προειδοποιούσαν για τα παμπάλαια συστήματα επικοινωνιών και επιτήρησης που δεν πληρούν ούτε τα βασικά ευρωπαϊκά standards. Η διοίκηση της ΥΠΑ αγνοούσε συστηματικά αυτές τις φωνές, προτιμώντας την ολιγωρία και την κακοδιαχείριση.

Και ενώ το FIR Αθηνών είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα στην Ευρώπη, με τεράστια έσοδα από τέλη υπερπτήσεων και πτήσεων, τα λεφτά δεν πήγαν ποτέ σε σύγχρονες υποδομές. Αντίθετα, οι ιδιωτικές αεροπορικές εταιρείες –με την ανοχή του κράτους– συνεχίζουν να εισπράττουν πανάκριβα εισιτήρια.

Το 2026, οι τιμές παραμένουν υψηλές λόγω «στρατηγικής» των εταιρειών: λιγότερες παροχές για την οικονομική θέση, έξτρα χρεώσεις για αποσκευές και θέσεις, εστίαση στους premium πελάτες. Η IATA προβλέπει γεμάτα αεροπλάνα και ακριβά εισιτήρια, ενώ εμείς, ο λαός, πληρώνουμε το τίμημα της νεοφιλελεύθερης λογικής που ιδιωτικοποιεί κέρδη και κοινωνικοποιεί ζημιές.

Αυτό δεν είναι απλή «τεχνική βλάβη». Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών πολιτικών που υποβαθμίζουν τις δημόσιες υποδομές προς όφελος των ιδιωτών. Ενώ ο τουρισμός και οι μεταφορές αποτελούν πυλώνα της οικονομίας, το κράτος αφήνει την ασφάλεια στα χέρια υπερκόπωμένων εργαζομένων και ξεπερασμένης τεχνολογίας.

Οι ελεγκτές έχουν δίκιο: Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η προαναγγελθείσα κατάρρευση ενός συστήματος που βάζει τα κέρδη πάνω από την ανθρώπινη ζωή και την αξιοπρέπεια.

«Ένα κράτος, εξ’ ορισμού, δεν μπορεί να έχει καμία ηθική. Το περισσότερο που μπορεί να έχει ένα κράτος, είναι μια αστυνομία».

 Αλμπέρ Καμί.

Ηταν σαν σήμερα το 1960 όταν χάνει την ζωή σε αυτοκινητικό δυστύχημα, οι συνθήκες του οποίου είναι ακόμα αδιευκρίνιστες ο Γάλλος συγγραφέας, δημοσιογράφος και φιλόσοφος Αλμπέρ Καμί . 

Ο Καμί γεννήθηκε στο Μοντοβί της Γαλλικής Αλγερίας στις 7 Νοέμβρη 1913. Πρόλαβε μα ζήσει μόνο 47 χρόνια, τα 27 απ’ αυτά στην Αλγερία και τα υπόλοιπα στη Γαλλία. 

Παρ’ όλο τον σύντομο βίο του όμως Ο Αλμπέρ Καμί υπήρξε και παραμένει ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς και διανοητές. ενώ είναι ο νεότερος συγγραφέας, που σε ηλικία μόλις 44 ετών, το 1957, βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Σε ηλικία 21 ετών γίνεται μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, κάτι όπως που θα διαρκέσει μόλις δυο χρόνια. Κατά μια εκδοχή θα αποχωρήσει κατηγορώντας το για «ιδεολογικό απολυταρχισμό», σύμφωνα με μια άλλη το Γαλλικό Κ.Κ, τον διέγραψε ως τροτσκιστή αφού είχε ταχθεί κατά του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος των Αλγερινών, ερχόμενος σε αντίθεση με την θέση του ΓΚΚ.  

Πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών και έγινε διευθυντής της εφημερίδας «Μάχη», ενώ ο Καμύ το 1949 είχε συνυπογράψει επιστολή ζητώντας να σταματήσουν οι εκτελέσεις των Ελλήνων κομμουνιστών που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο από τα έκτακτα στρατοδικεία.

Ορισμένα από τα πιο γνωστά του έργα είναι: «Ο Ξένος», «Ο Καλιγούλας», «Ο Μύθος του Σισύφου», «Η πανούκλα». Παρουσιαζόταν «ελεύθερος σκοπευτής», ενώ εκφραζόταν σχεδόν απαξιωτικά σε όσους στρατευόταν στην επαναστατική υπόθεση, με χαρακτηριστικό του έργο στην κατεύθυνση αυτή, το αξιόλογης γραφής έργο του «Ο επαναστατημένος άνθρωπος», που μπορούμε να πούμε ότι ήταν αυτό που τον καθιέρωσε σαν έναν από τους «πνευματικούς ηγέτες» της μικροαστικής διανόησης της Δύσης

Σε μια εποχή όπου ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ ξαναχτυπά με αφορμή τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική, η ελληνική κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επιλέγει να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον, αγνοώντας ακόμα και τις φωνές διαμαρτυρίας από το εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η πρόσφατη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού για το τέλος του “βάναυσου και καταπιεστικού καθεστώτος” του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα, χωρίς καν να σχολιάσει τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών των ΗΠΑ, προκάλεσε πανηγυρισμούς από την τουρκική πλευρά. Το τουρκικό κράτος, μέσω λογαριασμών όπως το @TurkishCentury, έσπευσε να αναδείξει αυτή τη στάση ως απόδειξη ότι η Ελλάδα “δεν νοιάζεται για το διεθνές δίκαιο”, συγκρίνοντάς την με τις διαφωνίες σε Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο.

Μια ειρωνεία που αποκαλύπτει την υποκρισία του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, το οποίο υπηρετεί πιστά τα αμερικανικά σχέδια αλλαγής καθεστώτων, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλει την Τουρκία για παρόμοιες πρακτικές.

Η αντίδραση της Τουρκίας δεν είναι τυχαία. Σε μια περίοδο όπου η Άγκυρα επιδιώκει να ενισχύσει τη γεωπολιτική της θέση, η στάση Μητσοτάκη γίνεται εργαλείο προπαγάνδας για να υπονομευθούν οι ελληνικές θέσεις στα διεθνή fora.

“Μεγάλη είδηση! Ακούγεται σαν τον Έλληνα πρωθυπουργό να παραπονιέται για τις ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο, #Thrace, #Cyprus κ.λπ. Η Ελλάδα δεν νοιάζεται για το διεθνές δίκαιο πια”, αναφέρει χαρακτηριστικά η τουρκική ανάρτηση, η οποία αναπαράγει τις δηλώσεις του Μητσοτάκη.

Αυτή η “επιλεκτική” τήρηση του διεθνούς δικαίου από την ελληνική πλευρά δεν είναι καινούργια: η κυβέρνηση ΝΔ έχει επανειλημμένα στηρίξει ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή, πάντα στο πλευρό του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.

Την ίδια στιγμή, όμως, ακόμα και μέσα στις ΗΠΑ, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να οδηγεί μια νέα φάση επιθετικής εξωτερικής πολιτικής, ακούγονται ισχυρές φωνές αποδοκιμασίας. Μετά τις δηλώσεις του δημάρχου της Νέας Υόρκης, η ειδησεογραφία αναφέρει χαρακτηριστικά: «Δεν έγινε για τα ναρκωτικά, αλλά για το πετρέλαιο και την αλλαγή καθεστώτος», δήλωσε η βουλευτής των Δημοκρατικών και άτυπη επικεφαλής της πανίσχυρης αριστερής πτέρυγας του κόμματος, Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ.

Η Κορτέζ κατηγόρησε τον Τραμπ για «υποκρισία», υπενθυμίζοντας πως έδωσε χάρη σε έναν από τους μεγαλύτερους εμπόρους ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Εμμέσως, αναφερόταν στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας, Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, ο οποίος ήταν προφυλακισμένος στις ΗΠΑ για εμπόριο κοκαΐνης και απελευθερώθηκε ως… θύμα πολιτικής δίωξης του Μπάιντεν!

Η περίπτωση Ερνάντες αποκαλύπτει το βάθος της αμερικανικής υποκρισίας. Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που οι ΗΠΑ στήριξαν το 2009 στο αναίμακτο πραξικόπημα, το οποίο οδήγησε στην καθαίρεση του τότε αριστερού ηγέτη της Ονδούρας, Μανουέλ Σελάγια – και μάλιστα επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα! Το πραξικόπημα εκείνο ήταν ένα κλασικό παράδειγμα ιμπεριαλιστικής παρέμβασης. Οι ΗΠΑ, υπό το πρόσχημα της “δημοκρατίας”, ανέτρεψαν μια εκλεγμένη αριστερή κυβέρνηση για να εγκαταστήσουν ένα καθεστώς φιλικό προς τα συμφέροντά τους, ελέγχοντας πόρους και γεωπολιτικές διαδρομές.

Σήμερα, με τον Τραμπ να επαναφέρει παρόμοιες τακτικές στη Βενεζουέλα – όπου το πετρέλαιο αποτελεί τον πραγματικό στόχο – η Κορτέζ και άλλοι προοδευτικοί φωνάζουν για την υποκρισία ενός συστήματος που “πολεμά” τα ναρκωτικά μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά του σχέδια.

Στη Βενεζουέλα, το τέλος του Μαδούρο – αν και παρουσιάζεται ως “νέα ελπίδα” από τον Μητσοτάκη – δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμα πράξη ιμπεριαλιστικής βίας. Ο λαός της Βενεζουέλας έχει υποφέρει από οικονομικές κυρώσεις, εμπάργκο και εξωτερικές πιέσεις, που έχουν ενταθεί υπό τον Τραμπ. Η ελληνική κυβέρνηση, αντί να υπερασπιστεί την κυριαρχία των λαών και να καταδικάσει τις παρεμβάσεις, επιλέγει να χειροκροτήσει, δίνοντας πάτημα στην Τουρκία να μας κατηγορεί για δυο μέτρα και δυο σταθμά.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι αλλαγές καθεστώτων από ξένα χέρια δεν φέρνουν ποτέ δικαιοσύνη, αλλά νέους κύκλους εκμετάλλευσης. Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί και αυτή η κατάσταση στη Λατινική Αμερική.

Υστερόγραφο: Η προφητική φράση του βετεράνου Δημοκρατικού στρατηγικού Τζέιμς Κάρβιλ –«Ποτέ μην υποτιμάτε τι θα κάνει ο Τραμπ για να αποσπάσει την προσοχή από τον Τζέφρι Έπσταϊν και το γεγονός ότι εκατομμύρια Αμερικανοί δεν μπορούν να πληρώσουν την ασφάλεια υγείας τους»– επιβεβαιώθηκε με τον πιο κυνικό τρόπο.

Ακριβώς αυτές τις μέρες, ενώ νέα έγγραφα Έπσταϊν συνεχίζουν να εμπλέκουν τον Τραμπ στο γνωστό σκάνδαλο και ενώ από 1ης Γενάρη 2026 εκατομμύρια πολίτες βλέπουν τα ασφάλιστρά υγείας τους να εκτοξεύονται (λόγω λήξης των επιδοτήσεων Obamacare), οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν θεαματική γκαγκστερική επιχείρηση στη Βενεζουέλα.

Ο Κάρβιλ χαρακτήρισε την επιχείρηση αμέσως «γιγάντια τακτική απόσπασης προσοχής». Κλασικό wag the dog: εξωτερική περιπέτεια για να θαφτούν τα εγχώρια σκάνδαλα της ελίτ και η αδυναμία του λαού να έχει πρόσβαση σε βασική υγεία.

Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι μόνο πετρέλαιο· είναι και εργαλείο εσωτερικής πολιτικής επιβίωσης.