“Θέλω να σβήσω τα παλιά

να κλείσω τα τεφτέρια

και σαν δυό φίλοι καρδιακοί

να δώσουμε τα χέρια”.

Του Γιώργου Σιώζου

Δεν πρόλαβε καλά-καλά, να “στεγνώσει το μελάνι”, του προηγούμενου κειμένου μου – περί μετάστασης της ΣΥΡΙΖΑΪΚΗΣ πολιτικής “νεοπλασίας” στη ΛΑΕ – και τα μέλη της, που έχουν θέσεις ευθύνης ως Αντιπεριφερειάρχες στην Περιφέρεια Αττικής, σπεύδουν με εντυπωσιακό τρόπο, να επιβεβαιώσουν, την ως άνω “Διάγνωση”.

Πώς; Ψηφίζοντας τον Προϋπολογισμό της κ^ας Δούρου.

Έναν προϋπολογισμό καθαρά μνημονιακό, που δεν παρεκκλίνει ούτε κατ’ ελάχιστον, από τις μνημονιακές δεσμεύσεις της Κυβέρνησης Τσίπρα, έναντι των δανειστών.

Και μόνον εξ αυτού του λόγου, επιβάλλονταν η καταψήφισή του, από τα μέλη της ΛΑΕ.

Μιά καταψήφιση, που δεν θα εξαντλούνταν σε μιά στείρα καταγγελία, αλλά θα συνοδεύονταν, με την προβολή ενός ριζικά διαφορετικού Προϋπολογισμού, που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες, μιάς καθημαγμένης κοινωνίας.

Η εκπόνηση όμως ενός τέτοιου Προϋπολογισμού, απαιτεί την κατάργηση του Μνημονίου, την έξοδο της χώρας από το Ευρώ και την Ε.Ε., και την ανάγκη, ανάληψης Εθνικής Νομισματικής πολιτικής, με την κοπή Εθνικού Νομίσματος.

Πώς, με την υπερψήφιση ενός τέτοιου Προϋπολογισμού, υπηρετούνται οι ως άνω προϋποθέσεις;

Προϋποθέσεις, που υποτίθεται αποτελούν βασικές πολιτικές θέσεις της ΛΑΕ;

Αλλά κυρίως απαιτείται, η διατύπωση ενός νέου Αυτοδιοικητικού μοντέλου.

Ένας άλλος τύπος Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που θα προωθεί την Λαϊκή συμμετοχή μέσω της αποκέντρωσης και της διάχυσης των εξουσιών και των αρμοδιοτήτων, σε λαϊκές και εργατικές συλογικότητες.

Η κατάργηση του σύγχρονου “Λεβιάθαν” Καλλικράτη, που αποκλείει τη λαϊκή συμμετοχή, και αποτελεί την “αποθέωση” του “υδροκεφαλισμού” των εξουσιών, των αρμοδιοτήτων και της γραφειοκρατίας, πρέπει να αποτελεί για την Αριστερά άμεση πολιτική προτεραιότητα.

Πόσο μάλλον όταν οι “Καλλικρατικές” δομές στοχεύουν απολύτως, στην εθνική και κρατική αποδόμηση της χώρας, πλήρως εναρμονισμένες με τις επιδιώξεις της Ε.Ε., της παγκοσμιοποίησης και των συμφερόντων της εγχώριας πλουτοκρατίας, με την ιδιωτικοποίηση των οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Και πού συμβαίνουν αυτά;

Σε μιά χώρα, που διαθέτει μιά πλούσια παράδοση, ακόμη και από την Εποχή της Τουρκοκρατίας, με τις λαϊκές αποκεντρωμένες κοινότητες που λειτουργούσαν συλλογικά, ως διοικητικά και παραγωγικά κέντρα, ταυτόχρονα.

Όταν την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, στις ελεύθερες περιοχές, ο Θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, γνώρισε σημαντική ανάπτυξη, εξασφαλίζοντας τη λαϊκή συμμετοχή κα ιτην Λαϊκή Βούληση.

Λαϊκοί Θεσμοί, που θα αποτελούσαν το βασικό κύτταρο, της μελλοντικής Λαϊκής Δημοκρατίας.

Ο “Καλλικράτης” δεν οικοδομεί Παρθενώνες, αλλά νέα Μακρονήσια για το Λαό και τη χώρα.

Διαχρονικά ταλαιπωρείται ο Καλλικράτης, στο παρελθόν, γνωστός “προοδευτικός” και “κοινωνιολογίζων” αστός πολιτικός, ονόμαζε την Μακρόνησο, Παρθενώνα!!!

Έρμε Καλλικράτη τί σου ‘μελλε να πάθεις.

Όμως το “κερασάκι” στην Τούρτα που σερβίρει η κα Δούρου, είναι τα δύο σκανδαλώδη κονδύλια, που εγγράφονται στον Προϋπολογισμού.

Το ένα αφορά τον κ^ο Αλαφούζο και είναι της τάξης των 7.000.000 Ευρώ, για την ανακαίνιση του γηπέδου του Παναθηναϊκού και το άλλο 20.000.000 Ευρώ!!! για την κατασκευή του γηπέδου της ΑΕΚ, συμφερόντων, του κου Μελισσανίδη.

Το σκάνδαλο αποκτά μεγαλύτερη διάσταση και αποδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο την κοινωνική αναλγησία και την εύνοια προς τους μεγαλόσχημους οικονομικούς παράγοντες της χώρας.

Κοινωνική Αναλγησία, που εγγράφεται στον προϋπολογισμό, με την χορήγηση 12.500.000 Ευρώ περίπου, για την κοινωνική πολιτική και την στήριξη ευπαθών κοινωνικών ομάδων, έναντι των 27.000.000 που δίδονται απλόχερα στους κ^ους Μελισσανίδη και Αλαφούζο.

Μετά από το περίφημο “Δόγμα”: Στηρίζουμε την Κυβέρνηση, καταψηφίζουμε το Μνημόνιο, που αποτελεί μιά τεράστια συμβολή στην Μαρξιστολενιστικήσκέψη – Προλαιτάριοι όλων των χωρών, υποκλιθείτε – το εν λόγω “Δόγμα”, αντικαθίσταται στην Περιφέρεια Αττικής.

Και στηρίζουμε, τις κυβερνητικές και μνημονιακές επιλογές, και είμαστε και “διακριτικοί”, ως προς την “Ιδιωτική Πρωτοβουλία”.

Όμως ο πολιτικός καιροσκοπισμός, δεν σταματά μόνον στην παροχή ψήφου, αλλά τραβάει ντουγρού, στην κατηφόρα τη μεγάλη.

Με απόφασή της, η Πολιτική Γραμματεία της ΛΑΕ, εκτιμά ότι δεν συντρέχουν λόγοι αποχώρησης των μελών της, από την Παράταξη “Δύναμη Ζωής”, της κ^ας Δούρου.

Κατόπιν αυτής της αποφάσεως είναι φανερό, ότι η ηγετική ομάδα της ΛΑΕ, καλύπτει πλήρως τους Αντιπεριφερειάρχες, μέλη της, που υπερψήφισαν τον προϋπολογισμό.

Τί γίνεται όμως με τους πέντε Περιφερειακούς συμβούλους μέλη της, που καταψήφισαν τον προϋπολογισμό και μάλιστα δύο ανεξαρτητοποιήθηκαν από την Παράταξη της κ^ας Δούρου, διασώζοντας την Τιμή της Αριστεράς;

Τους επιδοκιμάζει ή τους αποδοκιμάζει;

Τήρησαν σωστή στάση, ή διέρρηξαν το “αρραγές αντιμνημονιακό Μέτωπο” με την κ^α Δούρου;

Ως πότε η ΛΑΕ θα υιοθετεί την πρακτική: Και στον Αντάρτη φαγητό και στον Χωροφύλακα χαμπέρι;

Οι Αντιπεριφερειάρχες έχουν τη δική τους Ιστορία

Είναι γνωστό ότι πέραν των εκλεγμένων Αντιπεριφερειαρχών, η Περιφερειάρχης, ορίζει Αντιπεριφερειάρχες που προΐστανται τομέων, των αρμοδιοτήτων της Περιφέρειας.

Σε όσους επέλεξε η κ^α Δούρου, πριν ακόμη τους χρήσει, τους ζητήθηκε η υπογραφή της παραιτήσεώς τους, με ανοικτή ημερομηνία!!!

Απόλυτη Μονάρχης η κ^α Δούρου, τους υπέβαλλε την εξευτελιστική διαδικασία, αυτής της εκ των προτέρων παραιτήσεώς τους.

Και αυτοί, αποδέχτηκαν αδιαμαρτύρητα το “τσαλάκωμα” της προσωπικότητός τους, προκειμένου να καταλάβουν τους περιφερειακούς Θώκους.

Για ποιά “Αριστερά” και για ποιούς “Αριστερούς” μπορεί να γίνει λόγος;

Είναι δυνατόν η ΛΑΕ, τα μέλη της, ο ηγετικός τους πυρήνας, να σφυρίζουν ανέμελα, σ’ αυτή την διαδικασία εξανδραποδισμού;

Η κ^α Δούρου έχει στο συρτάρι της τις παραιτήσεις των Αντιπεριφερειαρχών. Στην παραμικρή παρασπονδία τους, δεν έχει να συμπληρώσει παρά μόνον την ημερομηνία.

Τόσο απλά και κυρίως, τόσο “παστρικά”.

Η αυτοαποκαλούμενη “Αριστερά” ασπάζεται πλήρως την αντιστροφή της περίφημης Ρωμαϊκής Ρήσης.

Η Γυναίκα του Καίσαρα, δεν αρκεί απλώς να είναι “πόρνη” αλλά πρέπει και να φαίνεται.