Της Τ. Γ
Ο κόσμος γύρω μας και εντός μας καταρρέει με γοργούς ρυθμούς… Μα από χτες το διαδίκτυο έχει κατακλυστεί από σχόλια για την ενέργεια της Ματούλας Ζαμάνη να βγάλει την μπλούζα της και να την πετάξει στο κοινό, στο τέλος της συναυλίας που έδινε. Θεωρώ την κίνηση της αυτή ανούσια, αχρείαστη, εγωκεντρική…
Θα σεβόμουν την Ματούλα, αν στον κατάμεστο συναυλιακό χώρο της ξεγύμνωνε τα εγκλήματα του Ισραήλ και πετούσε στο κοινό αντιπολεμικά συνθήματα…
Θα την εκτιμούσα, αν με τον λόγο της ξεγύμνωνε την κυβερνητική προπαγάνδα στο έγκλημα των Τεμπών και πετούσε στήριξη στις οικογένειες που με τόση δύναμη και αξιοπρέπεια αγωνίζονται ενάντια σε θεούς και δαίμονες…
Θα έδινα τα εύσημα στην κ. Ζαμάνη, αν στην νεολαία που είχε απέναντι της, ξεγύμνωνε τον σκοταδισμό με τον οποίο η κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει την βία των ανηλίκων και πετούσε σκέψεις ορθές και δίκαιες…
Η κ. Μανούλα Ζαμάνη είχε τη δύναμη που έχουν οι καλλιτέχνες στη σκηνή… Θα μπορούσε να κάνει βήματα στο δρόμο της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς… .Επέλεξε να περιχαρακωθει στο εγώ της.
Λυπάμαι.
Λυπήσου εσένα καλύτερα με τις αηδίες που γράφεις
Αηδία είναι τα αντιδραστικά σχόλια σου καμία σχέση δεν έχεις με το βαθύ κόκκινο είδες…φως και μπηκες
Συντρόφισσα Τ.Γ., σίγουρα έχετε απόλυτο δίκαιο σε όσα γράφετε για το πρόσωπο αυτό της τόσο … αποκαλυπτικής πρωτοσέλιδης φωτογραφίας. Και πάλι καλά δηλαδή που η κυρά Ματούλα περιορίστηκε να βγάλει μόνο τη μπλούζα της και να την ρίξει βορά στο κοινό της. Σκεφτείτε τι θα είχε να γίνει αν έβγαζε και τίποτε άλλο, όπως σίγουρα θα της φώναζαν γιομάτοι “ενθουσιασμό” οι αχόρταγοι για …”τέχνη” θεατές της… Η περίπτωση αυτή επιβεβαιώνει ένα γνωστό παλιό συμπέρασμα: Δε θέλει και πολύ για να καταντήσει κάποιος/α σκέτο… σούργελο! Ιδίως δε αν έχει ήδη μια γερή προϋπάρχουσα δόση… “μέντας-λόξας”, σε συνδυασμό φυσικά με τον πιο αβυσσαλέο εγωισμό και ναρκισσισμό, καθώς σίγουρα στην περίπτωση αυτή έχει πλέον χαθεί προ πολλού το μέτρο κι ο/η παρόμοιος/α “καλλιτέχνης” κοινώς έχει πλέον κάψει τη φλάντζα…. Αυτός ο άκρατος εγωκεντρισμός – ναρκισσισμός είναι άλλωστε μια από τις πιο συνηθισμένες “θανατηφόρες πεπονόφλουδες”, που τις πατάνε ασυλλόγιστα οι διάφοροι/ες… “ψωνάρες” του “καλλιτεχνικού χώρου”, στην εποχή της τελειωτικής σαπίλας της (έτσι λεγόμενης) “τέχνης” του ύστερου καπιταλισμού. Κι έτσι όσοι/ες την πατήσουν την πεπονόφλουδα, καταλήγουν να γίνονται τα πιο
viral …νούμερα στα “σόσιαλ μίντια”, στα μέσα της άκρας γελοιοποίησης του ανθρώπινου είδους! Φυσικά δεν εξαιρούνται από την αντίστοιχη γελοιοποίηση κι όλοι εκείνοι οι “φιλότεχνοι” ή “φιλόμουσοι” – τρομάρα τους!- οι καταναλωτές αυτού του είδους “τέχνης”, οι οποίοι παραληρούσαν από ενθουσιασμό όταν η “καλλιτέχνιδα” έβγαλε τη μπλούζα της και οι οποίοι δεν χόρταιναν να της τραβάνε βίντεο για να τα αναρτήσουν αμέσως στον διαδικτυακό… Μολώχ και Λεβιάθαν αντάμα! Η εποχή, η “τέχνη” της και το αδηφάγο κοινό της. Όλα μαζί ασορτί κι άστα να πάνε…
Εσύ να πας να κρυφτείς στην σπηλιά σου, μαζί με τα κόμπλεξ σου.
Γιατί κυρά μικροαστουλα ανελαβες υπεράσπιση;μήπως είσαι ΙΔΙΑ στο μαύρο χάλι?
Κι εγώ λυπάμαι για το συγκεκριμένο κείμενο. Πρέπει σώνει και καλά ένας καλλιτέχνης να καταπιαστεί με αυτό που θεωρεί σωστό η συντάκτρια κι αν δεν το κάνει, στο πυρ το εξώτερο.
Αυτό ένιωσε εκείνη την στιγμή, αυτό έκανε και καλά έκανε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρεται για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο.
Πολύ επαναστατικό σχόλιο για δήθεν καλλιτέχνες σου μοιαζουν