Άλλος ένας εργάτης δεν θα γυρίσει σήμερα στο σπίτι του. Άλλος ένας άνθρωπος προστέθηκε στη μακρά λίστα των θυμάτων της εργοδοτικής ασυδοσίας, ενός συστήματος που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμο κόστος.

Το νέο εργοδοτικό έγκλημα σημειώθηκε στον Νέο Βουτζά, στον δήμο Μαραθώνα. Ένας 51χρονος εργαζόμενος σε υπεργολάβο έχασε τη ζωή του όταν καταπλακώθηκε από χώματα κατά τη διάρκεια εργασιών σε έργο αποχέτευσης. Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, εργαζόταν μέσα σε χαντάκι βάθους περίπου τριών μέτρων. Και το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: τηρήθηκαν τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας που επιβάλλονται σε τέτοιου είδους εργασίες ή ακόμη μία φορά η «εξοικονόμηση κόστους» μπήκε πάνω από την ανθρώπινη ζωή;

Φυσικά, τις επόμενες ώρες θα ακούσουμε τις γνωστές δικαιολογίες περί «ατυχούς συμβάντος», «μοιραίου λάθους» ή «κακιάς στιγμής». Όμως οι εργάτες δεν πεθαίνουν από την τύχη. Πεθαίνουν επειδή η εργοδοσία πιέζει για ταχύτητα και κέρδος, επειδή οι έλεγχοι είναι ανύπαρκτοι και επειδή το κράτος έχει επιλέξει να λειτουργεί περισσότερο ως προστάτης των εργοδοτών παρά των εργαζομένων.

Υπάρχει όμως και μια πτυχή που δεν θα βρει θέση στα δελτία ειδήσεων και στις εφημερίδες.

Το 2022, ο τότε υπουργός Εργασίας Κωστής Χατζηδάκης διόρισε διοικητή της Επιθεώρησης Εργασίας τον Γιώργο Τζιλιβάκη, καθορίζοντας τις αποδοχές του στο ύψος εκείνων του προέδρου του Αρείου Πάγου: περίπου 100.000 ευρώ τον χρόνο, δηλαδή 8.314,56 ευρώ τον μήνα.

Την ίδια ώρα που ο επικεφαλής του ελεγκτικού μηχανισμού αμειβόταν με έναν προκλητικό μισθό, η ίδια η Επιθεώρηση Εργασίας απογυμνωνόταν από το ουσιαστικό της περιεχόμενο. Υποστελέχωση, ελλιπείς έλεγχοι, διοικητική αδράνεια, απομάκρυνση από τους χώρους δουλειάς και πλήρης αδυναμία να λειτουργήσει αποτρεπτικά απέναντι στην εργοδοτική παραβατικότητα. Με άλλα λόγια, το κράτος εξασφάλισε γενναίες αποδοχές στην κορυφή της πυραμίδας, ενώ άφησε τη βάση —τους ίδιους τους εργαζόμενους— ουσιαστικά απροστάτευτη.

Η ειρωνεία είναι ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, με απόφασή του το 2025, ακύρωσε τον συγκεκριμένο διορισμό κρίνοντας προβληματική τη διαδικασία επιλογής. Έκτοτε η θέση παραμένει κενή.

Όσο όμως οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την Επιθεώρηση Εργασίας ως μηχανισμό διαχείρισης και όχι ως πραγματικό όργανο προστασίας των εργαζομένων, όσο οι εργοδοτικοί έλεγχοι υποβαθμίζονται και η εργοδοτική ασυδοσία απολαμβάνει ουσιαστική ασυλία, οι νεκροί εργάτες θα συνεχίσουν να αυξάνονται.

Δεν πρόκειται για “εργατικά ατυχήματα”. Πρόκειται για εργοδοτικά εγκλήματα με πολιτική υπογραφή.