Γράφει ο mitsos175

Σε μια χώρα, που είναι φανταστική και εντελώς διεφθαρμένη, δυο τσιράκια της μαφίας κάθονται και συζητούν στο κρησφύγετο τους.

«Εντάξει, Συμφορά, τον περιποιήθηκα το μικρό, όπως ακριβώς μου είπες. Του έδωσα νερό, φαΐ, τον σκέπασα, του είπα να σκάσει, μόνο φιλάκι δεν του έδωσα. Γιατί δεν τον καθαρίζουμε να τελειώνουμε;»

«- Γιατί, Ακατοίκητε, αν τον σκοτώσουμε και το αφεντικό τον θέλει ζωντανό, μπορούμε να τον αναστήσουμε; Αν πάλι τον θέλει νεκρό, αυτό το κάνουμε όποτε θέλουμε».

«- Τι έκανε και τσάντισε το μεγάλο;»

«- Τίποτα! Απλά είναι άτυχος. Έχει έντιμους γονείς!»

«- Όχι ρε! Κρίμα το παιδί. Τι λες να γίνει τώρα;»

«- Θα μας πει τ’ αφεντικό. Αν πάρουν το μήνυμα οι δικοί του, μπορεί και να τον αφήσουμε. Αν όχι, ατυχήματα συμβαίνουν».

«– Μεταξύ μας, εμπιστεύεσαι τ’ αφεντικό;»

«- Όχι βέβαια. Αλλά εκτός απ’ τα λεφτά μου έταξε και διορισμό στην αστυνομία».

«- Πλάκα κάνεις; Μπάτσος;! Εσύ;!»

«- Τι γελάς ρε; Οι άλλοι δηλαδή είναι καλύτεροι; Μπάτσος βέβαια. Σταθερός μισθός, όχι να τρέχω συνέχεια για μια δουλειά. Αν δεν ήταν η απαγωγή, δεν θα είχα να περάσω το μήνα!»

«- Ναι ρε γαμώτο. Μας έχει γονατίσει η ακρίβεια. Αυτοί που πουλάνε είναι χειρότεροι από μας».

«- Υπάρχουν ακόμα χειρότεροι. Άκουσα πως ένας διάσημος, ο Κολόνας, που κάνει σόου στην TV, παντελόνιασε δεκάδες εκατομμύρια. Να μου το θυμηθείς, αυτός θα γίνει βουλευτής!»

«- Μπορεί κι υπουργός!»

«- Μπα, υπουργός πρέπει να σκοτώσεις πολλούς. Όχι σαν εμάς, που αυτοί που φάγαμε είναι μετρημένοι στα δάκτυλα. Ή έχουμε αξιοκρατία ή δεν έχουμε!»

«- Τι ωραία τα λες, ρε συ Συμφορά. Θα μπορούσες να είσαι ΑΡΔ».

«- Αχ, αυτός είναι ο καημός μου. Θα μπορούσα, αλλά οι καναλάρχες παίρνουν μόνο αυτούς που πηδάνε. Κι εμένα δε μ’ αρέσει».

«- Α εγώ δεν έχω τέτοιο πρόβλημα. «Ο καλός ο μύλος όλα τ’ αλέθει». Μόνο τους Κομμουνιστές και τους Αναρχικούς δε γουστάρω».

«- Ξέρω – ξέρω. Πολύ αργεί όμως να πάρει τ’ αφεντικό και φοβάμαι. Ξέρεις το Μακιαβέλι;»

«- Μαφιόζος;»

«- Ναι, παλιός. Αυτός λοιπόν έστηνε παγίδες και μετά έδινε λύσεις για να παρουσιαστεί δήθεν ως καλός! Μεγάλο μούτρο. Ελπίζω να μη μας δώσει ο δικός μας για να φανεί πως και καλά κάνουν οι μπάτσοι και οι πολιτικοί τη δουλειά τους».

«Να βρε που ανησυχούσες. Χτύπησε το τηλέφωνο. Κατά φωνή…
Που είσαι μεγάλε; Χρόνια Πολλά…»