Της Τ.Γ

8η μέρα απεργία πείνας του Π. Ρούτσι.

Οι αρχαίες τραγωδίες ωχριούν μπροστά στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, όπου οι εξουσιαστές έχουν συνθλίψει κάθε έννοια ηθικής και νομιμότητας. Κι αν στην “Αντιγόνη” ο Σοφοκλής εξετάζει την σύγκρουσης ανάμεσα στους ανθρώπινους νόμους και τους άγραφους ηθικούς κανόνες, στο δράμα που ζουν οι γονείς των δολοφονημένων παιδιών έχουν καταπατήσεις ανελέητα όσα οι νομοθέτες έχουν προβλέψει και όσα η στοιχειώδης ηθική υπαγορεύει…

8η μέρα απεργία πείνας του Π. Ρούτσι με αίτημα την εκταφή του παιδιού του. Ένα αίτημα που και μόνο η διατύπωση του είναι βαθιά συγκλονιστικό. Ο πατέρας ζητά την Αλήθεια. Την Αλήθεια που οι σύγχρονοι Κρέοντες, βασιζόμενοι στην απόλυτη εξουσία τους, αποκρύπτουν και διαστρεβλώνουν αλαζονικά, αναίσχυντα, χυδαία. Απαξιώνοντας όχι μόνο τους χαροκαμένους γονείς, αλλά και σχεδόν όλο το λαό που στέκει πλάι τους, με εξαίρεση μόνο τα πουλημένοι κομματόσκυλα τους…

Ο αγώνας των γονιών είναι ο αγώνας του ανθρώπου που σπαράζει μπροστά στην απώλεια της ζωής, της νιότης, των ονείρων, μα και της κατάφωρης αδικίας, ανηθικότητα και αλαζονείας που επιδεικνύουν οι κυβερνώντες μετά την απώλεια…

Κουφοί και τυφλοί, βουτηγμένοι στην έπαρση της εξουσίας,έχουν ξεχάσει, οι υποτιθέμενο λάτρεις του αρχαίου πολιτισμού , το ηθικό σχήμα της κοσμοθεωρίας των “προγόνων” τους. Ύβρις, Ατις, Νέμεσις, Τίσις. Που δηλώνουν την αλαζονεία των ισχυρών, που τυφλώνει τον νου και παραβιάζει ηθικούς νόμους με συνέπεια την οργή των θεών που οδηγεί στην πλήρη καταστροφή των αλαζόνων

Αυτό που τόσο ποιητικά και τρυφερά τραγούδησε ο Φοίβος Δεληβοριάς. “Μέχρι να ρθει ο πήχης και το χαλινάρι, μέχρι να ρθει η Νέμεσις και να τους πάρει”.

Υ.Γ. Τον αγώνα του Π. Ρούτσι στηρίζουν έμπρακτα δύο μεταξωτό συν-Άνθρωποι μας. Ο κ. Δημήτρης και η κ. Αναστασία.

Γιώργο διόρθωσε στην 2η παράγραφο το 7η μέρα και κάνε το 8η μέρα