Του Γ.Γ.
Σε μια κίνηση που, πέρα από την πολιτική της διάσταση, φέρνει στο φως την ασφυκτική ατμόσφαιρα του “ναού της δημοκρατίας”, ο Διαμαντής Καραναστάσης, βουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας και στενός συνεργάτης της Ζωής Κωνσταντοπούλου, υπέβαλε την παραίτησή του από το βουλευτικό αξίωμα.
Με μια δήλωση που ξεχωρίζει για την ωμή ειλικρίνειά της, -ο τίτλος της είναι “Σαν το Γάλα μες στις Μύγες“-ο Καραναστάσης δεν περιορίζεται σε τυπικότητες, αλλά χτυπά κατευθείαν στην καρδιά του συστήματος:
“Η αντοχή μου στη δημιουργία, δεν έχει όρια. Η ανοχή μου στη βρομιά όμως, έχει. Από όλους αυτούς που ζουν και υπάρχουν και συντηρούνται μέσα από τη βρομιά. Μέσα από το να κάνουν τους καθαρούς να απομακρυνθούν από τη βρομιά τους”.
Δεν είναι συνηθισμένο ένας εν ενεργεία βουλευτής, στην δήλωση παραίτησή του, να κατονομάζει με τέτοιο τρόπο το περιβάλλον του «ναού της δημοκρατίας». Δεν είναι συνηθισμένο να περιγράφει την πραγματικότητα που όλοι βλέπουμε, αλλά κανείς από τους «εθνοπατέρες» δεν τολμά να αγγίξει: την ασφυκτική σήψη, τις διαπλοκές, τα κλειστά κυκλώματα, τη βαθιά παρακμή που παρουσιάζεται ως κοινοβουλευτική κανονικότητα.
Αυτή η αποστροφή δεν είναι απλώς ρητορική υπερβολή – είναι μια ξεκάθαρη καταγγελία της διαπλοκής, της υποκρισίας και της ηθικής σήψης που πνίγει το κοινοβούλιο. Μια κραυγαλέα καταγγελία του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.
Ο Καραναστάσης, που μπήκε στη Βουλή, σύμφωνα με τα γραφόμενα του, με όραμα για πολιτισμό και δημιουργία, φεύγει απογοητευμένος από ένα περιβάλλον όπου οι “εθνοπατέρες” μετατρέπουν τον χώρο σε βόθρο, εκδιώκνοντας όποιον τολμά να αναπνέει καθαρό αέρα.
Και ξέρετε πιο είναι το πιο εντυπωσιακό; Κανένας βουλευτής, καμιά βουλευτίνα, κανένας δημοσιογράφος δεν έχει σχολιάσει αυτή την καίρια φράση. Η σιωπή είναι εκκωφαντική, σαν να επιβεβαιώνει ακριβώς αυτό που περιγράφει: η βρομιά δεν ανέχεται φως.
Ασχετα από την πολιτική που εφαρμόζει το αστικοδημοκρατικό μόρφωμα, της Κωνσταντοπούλου και προσπερνώντας το ποιον του πρώην βουλευτή της Πλεύσης Ελευθερίας, είναι εκκωφαντική η σιωπή με την οποία αντιμετωπίστηκε η δήλωση Καραναστάση που είναι εικόνα του ναού της δημοκρατίας τους.
Πριν κρίνει κανείς τί λέει κάποιος, πρώτα αξιολογεί ποιός το λέει, πότε το λέει, σε ποιούς το λέει, γιατί το λέει και κυρίως αν εννοεί αυτό που λέει. Δηλαδή εάν οι θέσεις και η προηγούμενη δράση του εξηγεί και δικαιολογεί αυτά που λέει, ή είναι απλά “να ‘χαμε να λέγαμε”. Και κάτι τελευταίο : Εμφανίζει ο Καραναστάσης τον εαυτό του και μόνο σαν να προέκυψε από το πουθενά περίπου ως Σωτήρας που έκανε περίπου χάρη που έγινε βουλευτής και δεν ανήκε σε κάποιο κόμμα, ωσάν να μην δεσμεύεται από τις θέσεις του κόμματός του, να μην είχε συλλογική δράση με άλλους, να μην κάνει καμία αυτοκριτική και αποτίμηση εάν τίμησε την ψήφο όσων τον εμπιστεύτηκαν και εάν έκανε όσα μπορούσε να κάνει.
Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλα αυτά έχουμε 0 από 0 = κουλούρι.