Του Ανδρέας Πλ
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν.
Πάμε λοιπόν να δούμε τα ”εγκλήματα” του από την σκοπιά της λαϊκής απελευθερωτικής αντιβιας.
1) Ως Κομπα, υπεύθυνος του παράνομου μηχανισμού των μπολσεβίκων με εκατοντάδες ληστείες τραπεζών στο ενεργητικό του, με σκοπό την ενίσχυση του μηχανισμού των μπολσεβίκων.
2) Πρωτοστάτης της Οκτωβριανής Επανάστασης.
3) “Σταλινική βία” απέναντι στους κουλάκους, μεγάλο ιδιοκτήτες, σαμποτέρ των σοβχόζ – κολχόζ, που στόχος τους ήταν η επαναφορά του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ (γιατί η ταξική πάλη δεν σταματάει στην επανάσταση, παρά μόνον οξύνεται).
4) “Σταλινική Βία” απέναντι στον ναζιστικό άξονα θανάτου με ηγέτιδα δύναμη τον γερμανικό ιμπεριαλισμό ναζισμό.
“Σταλινική Βία” το κάρφωμα της Κόκκινης Σημαίας στην καρδιά του ναζιστικού κτήνους, το έπος του Στάλινγκραντ, με ιθύνοντα νου τον “Κόμπα”.
5) “Σταλινική Βία” η επέλαση του Κόκκινου Στρατού στα Βαλκάνια.
Καλό θα ήταν να μην συμπλέκουμε την “σταλινική βία” με αντικομμουνιστικές πρακτικές και ενέργειες που δεν προωθούν και αναβαθμίζουν το κίνημα, αλλά δρουν διαλυτικά και υπομονετικά απέναντι στην ανάπτυξη του.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ χρηματοδοτούν χρόνια τώρα διάφορα ευαγή ιδρύματα και οργανισμούς για να καταδικάσουν στα μάτια των λαών την “σταλινική βία”.
Εδώ στην Δύση το έχουν πετύχει, αλλά αν κάποιος ρωτήσει τον ρωσικό λαό η άλλους λαούς θα βάλουν τα γέλια.
Γιατί όλοι βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως αν δεν υπήρχε αυτή η “σταλινική βία” θα μιλούσαμε γερμανικά.
Επίσης όλοι ξέρουμε πως η κριτική πρέπει να γίνεται από την σκοπιά των αποτελεσμάτων, του προχωρήματος της ταξικής πάλης και όχι μεταφυσικών και μανιχαϊστικών δογμάτων.
Αντιγράφω επί λέξει από το AI:
Οι Δίκες της Μόσχας ήταν μια σειρά από στημένες δίκες-παρωδία (επίσης γνωστές ως “δίκες-σοου”) που πραγματοποιήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση μεταξύ του 1936 και του 1938, με εντολή του Ιωσήφ Στάλιν. Αποτέλεσαν το δημόσιο πρόσωπο της περιόδου της Μεγάλης Εκκαθάρισης, μιας εκστρατείας κρατικής τρομοκρατίας που είχε ως στόχο την εξάλειψη οποιασδήποτε πραγματικής ή δυνητικής πολιτικής αντιπολίτευσης στο σταλινικό καθεστώς.
Βασικές Πληροφορίες
Σκοπός: Οι δίκες εξυπηρέτησαν τον σκοπό του Στάλιν να εδραιώσει την απόλυτη εξουσία του, εξαλείφοντας τους παλιούς ηγέτες των Μπολσεβίκων και ανώτατα στρατιωτικά στελέχη που θα μπορούσαν να απειλήσουν τη θέση του.
Κατηγορίες: Οι κατηγορούμενοι, πολλοί από τους οποίους ήταν εξέχοντα μέλη του κόμματος από την εποχή της Επανάστασης του 1917, κατηγορήθηκαν για συνωμοσία με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για τη δολοφονία του Στάλιν και άλλων Σοβιετικών ηγετών, για σαμποτάζ της οικονομίας και για κατασκοπεία.
Διαδικασία: Οι δίκες ήταν προσχεδιασμένες, με τους κατηγορούμενους να ομολογούν εγκλήματα που δεν είχαν διαπράξει, συχνά μετά από άγρια βασανιστήρια και απειλές κατά των οικογενειών τους. Η προπαγάνδα παρουσίασε αυτές τις “ομολογίες” ως αδιάσειστα στοιχεία.
Αποτέλεσμα: Η συντριπτική πλειονότητα των κατηγορουμένων καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε, συχνά εντός ωρών από την ανακοίνωση της ετυμηγορίας.
Οι Τρεις Κύριες Δίκες
Η Δίκη των Δεκαέξι (Αύγουστος 1936): Επίσης γνωστή ως η υπόθεση του “Τροτσκιστικού-Ζινοβιεφικού Τρομοκρατικού Κέντρου”. Οι κατηγορούμενοι, συμπεριλαμβανομένων των Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και Λεβ Κάμενεφ, καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν.
Η Δίκη των Δεκαεπτά (Ιανουάριος 1937): Επίσης γνωστή ως η υπόθεση του “Αντισοβιετικού Τροτσκιστικού Κέντρου”. Αφορούσε 17 κατηγορούμενους, μεταξύ των οποίων ο Γκεόργκι Πιατακόφ, με τους περισσότερους να εκτελούνται.
Η Δίκη των Είκοσι Ένα (Μάρτιος 1938): Επίσης γνωστή ως η υπόθεση του “Μπλοκ των Δεξιών και Τροτσκιστών”. Οι κατηγορούμενοι περιλάμβαναν τον Νικολάι Μπουχάριν, τον Αλεξέι Ρίκοφ και τον Γκένριχ Γιαγκόντα (πρώην επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας NKVD). Όλοι, εκτός από έναν, καταδικάστηκαν σε θάνατο.
Ιστορική Σημασία
Οι Δίκες της Μόσχας, μαζί με τις ευρύτερες εκκαθαρίσεις του Κόκκινου Στρατού, αποδεκάτισαν την ηγεσία της χώρας και δημιούργησαν ένα κλίμα παντοκρατορίας και φόβου που χαρακτήρισε τη σταλινική διακυβέρνηση μέχρι τον θάνατό του το 1953. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εκτελέστηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας (Γκουλάγκ) ως “εχθροί του λαού”
Πάλι καλά που έγιναν οι δίκες της Μόσχας. Απάλλαξαν την Σοβιετική Ένωση από την 5η φάλαγγα της αντισοβιετικής προδοσίας. Επίσης μπόρεσαν οι προγονοί σου και σε γέννησαν για να τα λές αυτά. Αν δεν γίνονταν αυτές οι δίκες, οι πρόγονοί σου θα γίνονταν σαπούνια στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Τις δίκες της Μόσχας ξέχασες
Αναφέρεσαι στις δίκες της μόσχας χωρίς να έχεις ιδέα τι έγινε εκεί.
Οι περιβόητες δίκες της Μόσχας κατά του αντισοβιετικού κέντρου, που δολοφόνησε τον στενό συνεργάτη του Στάλιν, Κίροφ, έγιναν ανοιχτών των θυρών, με ραδιοφωνική μετάδοση και με διπλωμάτες των δυτικών χωρών να τις παρακολουθούν από το ακροατήριο.
Αυτοί που κατηγορήθηκαν (Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Μπουχάριν κ.ά.) είχαν από πολύ καιρό υιοθετήσει απόψεις που οδηγούσαν στην παλινόρθωση του καπιταλισμού.Οι ίδιοι καταδικάστηκαν όχι για τις απόψεις τους αλλά για τη δράση τους, την οποία αναγκάστηκαν να παραδεχτούν στο δικαστήριο.
Για όσους υποστηρίξουν ότι αυτό ήταν προϊόν βασανιστηρίων, θα τους αντιτείνουμε ότι οι κατηγορούμενοι δεν ήταν τίποτα πρωτάρηδες (παλιά στελέχη ήταν, με εμπειρία στην ταξική πάλη) και αν είχαν ανάστημα θα μπορούσαν να το σηκώσουν στα δικαστήρια και να κάνουν σκόνη τους κατηγόρους τους, όπως έκανε ο σταλινικός Δημητρώφ απέναντι στους ναζιστές διώκτες του. Δεν το έκαναν όμως.
Να σημειώσουμε επίσης ότι σύμφωνα με τον αμερικανικό πρεσβευτή στη Μόσχα εκείνη την εποχή, έναν γνωστό δικηγόρο, τον Joseph Davies, που παρευρέθηκε σε όλες σχεδόν τις δικάσιμες κατά τη διάρκεια τους αποδείχθηκε ότι οι κατηγορούμενοι ήταν ένοχοι των εγκλημάτων των οποίων κατηγορούνταν και ότι η γενική άποψη μεταξύ των διπλωματών που παρευρίσκονταν στη δίκη ήταν ότι η ύπαρξη μιας πολύ σοβαρής συνωμοσίας ήταν αποδεδειγμένη.
Αποδείχτηκε δηλαδή τόσο ξεκάθαρα η ύπαρξη της συνωμοτικής οργάνωσης ενάντια στο Σοβιετικό κράτος, σε σημείο που και οι Αμερικάνοι να αναγκαστούν να την παραδεχθούν.