Ομολογούμε ότι όσο κι αν έχουμε συνηθίσει τις πολιτικές ακροβασίες, ο Διονύσης Τεμπονέρας κατάφερε να μας εκπλήξει. Διότι χρειάζεται ιδιαίτερο ταλέντο για να αναγνωρίζεις ότι συντελείται γενοκτονία και την ίδια στιγμή να αναζητάς τις… διαβαθμίσεις της.
Σύμφωνα με το στέλεχος του μορφώματος Τσίπρα, η γενοκτονία των Παλαιστινίων είναι «διαρκής», απλώς τα τελευταία δυόμισι χρόνια έχει μεγαλύτερη «ένταση». Κι εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: Υπάρχει άραγε και γενοκτονία χαμηλής έντασης; Υπάρχει γενοκτονία light; Γενοκτονία σε οικονομική συσκευασία; Γενοκτονία με μειωμένο συντελεστή βαρβαρότητας;
Διότι οι λέξεις έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο. Η γενοκτονία δεν είναι θερμόμετρο για να ανεβοκατεβαίνει ο υδράργυρος. Δεν είναι χρηματιστηριακός δείκτης για να μετράμε αν βρίσκεται σε ανοδική ή πτωτική τάση. Είναι το βαρύτερο έγκλημα που μπορεί να διαπραχθεί εναντίον ενός λαού.
Και αν πράγματι πιστεύει κανείς ότι εδώ και δεκαετίες συντελείται γενοκτονία εις βάρος του παλαιστινιακού λαού, τότε το επόμενο λογικό συμπέρασμα είναι η απαίτηση για πλήρη πολιτική, διπλωματική και οικονομική απομόνωση του κράτους που τη διαπράττει. Οχι τα «μεν αλλά», όχι οι γεωπολιτικές εξισορροπήσεις, όχι οι διπλωματικές ντρίπλες.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η ατυχής διατύπωση. Είναι η πολιτική ανάγκη που γεννά τέτοιες διατυπώσεις. Από τη μια να ακουστεί μια καταγγελία για να μην εξοργιστεί η κοινωνική βάση που παρακολουθεί καθημερινά τη σφαγή στη Γάζα. Από την άλλη να μην ειπωθεί τίποτα που θα αμφισβητήσει ουσιαστικά το πλέγμα των στρατηγικών σχέσεων με το Ισραήλ που έχτισαν διαχρονικά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Ετσι γεννιούνται οι πολιτικές ακροβασίες. Η γενοκτονία αναγνωρίζεται, αλλά όχι τόσο ώστε να απαιτεί ρήξεις. Το έγκλημα καταγγέλλεται, αλλά όχι τόσο ώστε να έχει πολιτικό κόστος η καταγγελία του. Οι νεκροί μετριούνται, αλλά με τρόπο που να μη διαταράσσονται οι «ισορροπίες».
Μόνο που η πραγματικότητα είναι πεισματάρα. Οταν μιλάς για γενοκτονία, δεν υπάρχουν αστερίσκοι. Δεν υπάρχουν υποσημειώσεις. Δεν υπάρχουν διαβαθμίσεις.
Υπάρχουν θύτες και θύματα.
Ολα τα υπόλοιπα είναι πολιτική υπεκφυγή ντυμένη με βαρύγδουπες λέξεις.
Υστερόγραφο: Αν τελικά καθιερωθεί η θεωρία των «διαβαθμίσεων της γενοκτονίας», ας μας ενημερώσουν και για την πλήρη κλίμακα. Να ξέρουμε πότε περνάμε από τη γενοκτονία «χαμηλής έντασης» στη γενοκτονία «υψηλής έντασης» και πότε φτάνουμε στην «εξαιρετικά ισχυρή γενοκτονία». Γιατί η πολιτική γελοιότητα, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν έχει ταβάνι.
1 Comment