Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Μπήκα στην διαδικασία και διάβασα όλα τα σχόλια που ακολούθησαν την ανάρτησή μας στο f/b η οποία έχει τίτλο “Θα δολοφονήσουν τον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χατζή;”. 

Πέρα απ’ ότι μπλόκαρα όλους τους ολοφάνερα ναζί χρήστες του διαδικτύου που σχολίαζαν το ποστ μας – και ήταν δεκάδες-, θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας. Δεν με εντυπωσιάζει ότι βασιλεύει ο τομαρισμός στην Ελληνική κοινωνία. Αυτό είναι γνωστό και αναμενόμενο. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί τόσο πολλοί συντηρητικοί επιλέγουν όχι απλώς να διαβάζουν την ιστοσελίδα μας, αλλά και να σχολιάζουν σ’ αυτή. Αφού είναι γνωστό ότι με φασιστές δεν ανοίγουμε διάλογο. Οπως αναφέρει και η γνωστή ρήση “μην προσπαθείς ποτέ σε ένα γουρούνι να του μάθεις να μιλάει ανθρώπινα. Και τον καιρό σου χάνεις, και το γουρούνι ενοχλείς”.

Για τον κυρ Παντελισμό όμως και τους κυρ Παντελήδες θα κάνουμε μια αναφορά.

Κι αυτό, γιατί τελικά η στάση τους είναι ίσως πιο επικίνδυνη από τις κραυγές των κάθε λογής φασιστών που ξερνούν μίσος κάτω από αναρτήσεις σαν κι αυτή που αφορούσε τον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χατζή.

Ο φασίστας είναι αναμενόμενος. Τον αναγνωρίζεις από μακριά. Δεν κρύβεται. Χαίρεται για τον ανθρώπινο πόνο, ζητά περισσότερη καταστολή, περισσότερη εκδίκηση, περισσότερη βία. Είναι ο πολιτικός και κοινωνικός απόγονος εκείνων που πάντοτε στέκονταν απέναντι σε κάθε αγώνα για ελευθερία, δικαιοσύνη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ο κυρ Παντελής όμως είναι διαφορετική περίπτωση.

Δεν θα βγει να ζητήσει ανοιχτά τον θάνατο ενός απεργού πείνας. Θα πει όμως ότι «δεν τον υποχρέωσε κανείς να μην τρώει». Δεν θα αναλάβει καμιά ευθύνη για το ενδεχόμενο μιας ανθρώπινης τραγωδίας. Θα περιοριστεί στο βολικό συμπέρασμα ότι «όποιος μπλέκει, πληρώνει».

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που όταν απολύεται ένας εργαζόμενος λέει ότι «κάτι θα έκανε». Όταν πνίγονται πρόσφυγες δηλώνει ότι «δεν έπρεπε να έρθουν». Όταν διαλύεται το δημόσιο σύστημα υγείας, θεωρεί ότι «όποιος έχει χρήματα θα βρει λύση». Όταν η ακρίβεια τσακίζει τα λαϊκά νοικοκυριά, σηκώνει τους ώμους και επαναλαμβάνει ότι «έτσι είναι η ζωή».

Ο κυρ Παντελής δεν είναι απαραίτητα κακός άνθρωπος. Είναι κάτι χειρότερο. Είναι ο άνθρωπος που έχει εκπαιδευτεί να αδιαφορεί.

Δεν τον αγγίζει η αδικία αν δεν χτυπήσει τη δική του πόρτα. Δεν τον απασχολεί η καταπάτηση δικαιωμάτων αν δεν αφορά τον ίδιο. Δεν τον συγκινεί η ανθρώπινη ζωή όταν αυτή ανήκει σε κάποιον που θεωρεί «διαφορετικό» από τον ίδιο.

Κι έτσι, βήμα βήμα, η κοινωνία συνηθίζει στην απανθρωπιά.

Σήμερα είναι ένας απεργός πείνας. Αύριο ένας απολυμένος. Μεθαύριο ένας φτωχός συνταξιούχος, ένας άστεγος, ένας άνεργος, ένας νέος που δεν έχει μέλλον. Κάθε φορά η ίδια απάντηση: «Δεν με αφορά».

Μόνο που η ιστορία έχει αποδείξει αμέτρητες φορές ότι όταν μια κοινωνία συνηθίσει να αδιαφορεί για τα δικαιώματα και τη ζωή των άλλων, αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή που κανείς δεν μένει στο απυρόβλητο.

Γι’ αυτό και η υπόθεση του Αριστοτέλη Χατζή δεν αφορά μόνο όσους συμφωνούν πολιτικά μαζί του ή ενδιαφέρονται για τα αιτήματά του. Αφορά κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμο υλικό και ότι ένα κράτος που παρακολουθεί αδιάφορα έναν απεργό πείνας να οδηγείται στον θάνατο δεν υπερασπίζεται τη νομιμότητα αλλά εκδικείται.

Οι φασίστες που μαζεύτηκαν κάτω από την ανάρτησή μας έκαναν τη δουλειά τους. Έβγαλαν το δηλητήριό τους. Τους μπλοκάραμε και τελείωσε η υπόθεση.

Το πρόβλημα της κοινωνίας μας δεν είναι αυτοί. Είναι οι αμέτρητοι κυρ Παντελήδες που παρακολουθούν αμίλητοι, που δικαιολογούν τα πάντα, που μετατρέπουν την αδιαφορία σε αρετή και που θεωρούν πως όσο η φωτιά καίει το σπίτι του γείτονα, οι ίδιοι είναι ασφαλείς.

Μέχρι να καταλάβουν ότι η φωτιά δεν σταματά ποτέ μόνη της.