Δεν είναι μυστικό ότι το τελευταίο διάστημα η Μαρία Καρυστιανού και το πολιτικό εγχείρημα που ηγείται βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πρώτη σοβαρή κρίση αξιοπιστίας.

Η αποκάλυψη ότι, μέσω κοινής εταιρείας με τον σύντροφό της, εμφανίστηκε να αποκτά από funds ακίνητο δανειοληπτών σε τιμή ευκαιρίας, δημιούργησε ένα βαρύ επικοινωνιακό φορτίο για ένα κόμμα που φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως υπερασπιστής των κοινωνικά αδύναμων. Η ίδια έδωσε τις δικές της εξηγήσεις, όμως η πολιτική ζημιά δεν εξαφανίστηκε.

Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις την περασμένη Κυριακή το κόμμα «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» οργάνωσε στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ εκδήλωση κατά των πλειστηριασμών και των funds, επιχειρώντας προφανώς να αποτινάξει την εικόνα ότι η πρόεδρός του δραστηριοποιείται ως «επενδύτρια» στην αγορά ακινήτων. Η χρονική συγκυρία δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί συμπτωματική.

Την ίδια στιγμή, όμως, μια ακόμη εξέλιξη ήρθε να εντείνει τα ερωτήματα για το τι πραγματικά συμβαίνει στο εσωτερικό του κόμματος.

Από μια τόσο κομβική εκδήλωση απουσίαζε ο Θανάσης Αυγερινός, μέχρι πρότινος εκπρόσωπος Τύπου και ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα πρόσωπα του κινήματος. Η απουσία του, σε μια περίοδο κατά την οποία το κόμμα δοκιμάζεται δημοσκοπικά και πολιτικά, προκάλεσε έντονες συζητήσεις για πιθανές εσωτερικές τριβές.

Οι συζητήσεις αυτές φαίνεται πως μόνο αβάσιμες δεν ήταν.

Με ανάρτησή του στο Facebook, ο ίδιος ο Θανάσης Αυγερινός ανακοίνωσε ουσιαστικά την απομάκρυνσή του από την επικοινωνιακή λειτουργία του κόμματος, αποκαλύπτοντας ότι εδώ και ημέρες δεν έχει καμία ευθύνη για την επικοινωνιακή δραστηριότητα ούτε εκπροσωπεί πλέον την «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» στα μέσα ενημέρωσης.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η καταγγελία του ότι, όπως πληροφορήθηκε εκ των υστέρων, από τις 12 Ιουλίου λειτουργεί εντός του κόμματος ένα «παράλληλο Γραφείο Τύπου», τη σύνθεση του οποίου δηλώνει ότι αγνοεί.

Και δεν σταματά εκεί. Ο δημοσιογράφος εξαπολύει ευθείες αιχμές κάνοντας λόγο για «ύποπτους και φυτευτούς συμβουλάτορες των διαδρόμων», τους οποίους χαρακτηρίζει διαχρονικό πρόβλημα για κάθε συλλογικό εγχείρημα και ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο για ένα ανεξάρτητο πολιτικό κίνημα.

Η κατακλείδα της ανάρτησής του μόνο ουδέτερη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. «Καθείς αναλαμβάνει τις ευθύνες του για τις πράξεις και τις παραλείψεις του… Καθείς εφ’ ω ετάχθη», γράφει, για να κλείσει με τη φράση ότι, προς το παρόν, επιλέγει να πάει… διακοπές.

Όταν ένα νεοσύστατο κόμμα, που φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως φορέας μιας «νέας πολιτικής», αρχίζει να παράγει παράλληλους μηχανισμούς, αλληλοϋπονομεύσεις και δημόσιες αιχμές μεταξύ κορυφαίων στελεχών, είναι εύλογο να γεννώνται ερωτήματα για το κατά πόσο μπορεί να πείσει ότι αποτελεί πράγματι μια διαφορετική πρόταση εξουσίας ή αν αρχίζει ήδη να αναπαράγει τις ίδιες παθογένειες που καταγγέλλει στους άλλους.