του Αλεξανδρινού Παπασπυρόπουλου

Και αφού πέρασαν σκάνδαλα, τροπολογίες, νόμοι, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, ευρωπαϊκές οδηγίες και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ζήσαν αυτοί καλά και οι εν δυνάμει συνταξιούχοι χειρότερα. Καμία κοινωνική ευαισθησία και καμία πολιτική υπευθυνότητα δεν έχει δείξει μέχρι στιγμής η φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση της χώρας, στην χρόνια καθυστέρηση έκδοσης και απονομής συντάξεων.

 
Πρώτα εκβίασαν χιλιάδες εργαζόμενους σε «εθελούσια έξοδο» εκπληρώνοντας με το παραπάνω τις οδηγίες της τρόικα και ύστερα αδιαφόρησαν για την επιβίωση τους. Σε όλα αυτά η ίδια γραφική πλέον δικαιολογία: Το απαιτούνε οι καιροί και οι ευρωπαίοι εταίροι μας.

 
Εδώ λοιπόν ξεκινούν οι απορίες, που μάλιστα πολλές φορές δεν συνοδεύονται από ψυχραιμία και ευγένεια αλλά μαρτυρούν περίτρανα την καθημερινή αγανάκτηση του Γολγοθά της επιβίωσης και το πόνο της ανθρώπινης ψυχής του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή χώρα τελικά; Μπορεί να χαρακτηριστεί ευρωπαϊκή χώρα, μια χώρα όπου ο ανάπηρος δεν μπορεί να παραλάβει άμεσα την σύνταξη του; Μπορεί να χαρακτηριστεί ευρωπαϊκή χώρα, μια χώρα που αρπάζει με το έτσι θέλω τα εφάπαξ και τις ασφαλιστικές συνεισφορές των εν ενεργεία υπαλλήλων της; Μπορεί να χαρακτηριστεί ευρωπαϊκή χώρα όταν τα τηλέφωνα στο Γενικό Λογιστήριο του κράτους και σε κάθε άλλο ασφαλιστικό ταμείο είναι κατ εξακολούθηση απασχολημένα;

 
Αλήθεια πως μπορεί να χαρακτηριστεί μια χώρα που στις δημόσιες υπηρεσίες της χάνονται φάκελοι συνταξιοδότησης, δεν απαντώνται ερωτήματα ενδιαφερόμενων και επικρατεί πανικός; Που αλλού άραγε οι συνταξιοδοτημένοι δημόσιοι υπάλληλοι αμείβονται με το νέο μισθολόγιο και συνταξιοδοτούνται με το παλιό; Που αλλού φορολογούν «εικονικά» τον εν δυνάμει συνταξιοδοτηθέντα με αποδοχές που ποτέ δεν πήρε; Ποιο κράτος δικαίου καθυστερεί μήνες ολόκληρους να αποδώσει την σύνταξη χηρείας αδιαφορώντας για την οικογενειακή κατάσταση και τα προβλήματα που ενδεχομένως να κληροδότησε ο εκλιπών; Τι προβλέπεται για τους αναπήρους, τους πολύτεκνους, τους μονογονεϊκούς σχετικά με τις κληρονομικές συντάξεις; Πόσο καθυστερούν;
Παρόλο που οι εργαζόμενοι έχουν εξαθλιωθεί ήδη (μνημόνια, ΕΝΦΙΑ, περικοπές, εθελούσιες συνταξιοδοτήσεις, βαριά φορολογία, απολύσεις κτλ) το ελληνικό κράτος τους αποτελειώνει με μια ειδική μεταχείριση στην συνταξιοδότηση τους.

 
Μόνο μια περιγραφή από την πολιτεία του Πλάτωνα και τον Αρδιαίο τον Τύραννο μπορεί να περιγράψει αυτό που αντικρίζει κανείς αν περάσει απ τα ασφαλιστικά ταμεία και το ΓΛΚ: «Είδαμε, λοιπόν, και το ακόλουθο απάνθρωπο θέαμα, αφού είχαμε υποστεί όλες τις άλλες δοκιμασίες» Ένας άθλιος συνωστισμός ψυχών, με ζωγραφισμένη την αγωνία και τον τρόμο στα πρόσωπα τους, η προσωποποίηση της εξαθλίωσης της ίδιας. Πολίτες απ όλη την επικράτεια της χώρας, αγανακτισμένοι και στοιβαγμένοι για ώρες, ενδεχομένως και μέρες σε ατέλειωτους διαδρόμους και γκισέδες περιμένοντας κάτω από διάφορες καιρικές συνθήκες να ξεκλειδώσει κάποια πόρτα για να εξυπηρετηθούν. Μάλιστα πολλές φορές χαλάνε τα ήδη απαρχαιωμένα μηχανήματα ή « πέφτει το σύστημα» όπως λένε και η ταλαιπωρία αυξάνετε. Για τους επαρχιώτες που μαζί με τα μεταφορικά χρειάζεται και η διαμονή το κόστος είναι τεράστιο. (συνυπολογίζοντας στις μέρες μας πως είναι παντελώς απλήρωτοι).

Μια γεύση απ΄ την αναμονή που επικρατεί στα διάφορα ταμεία για την έκδοση σύνταξης.
ΙΚΑ: Για κύρια σύνταξη 65.000 αιτήσεις και για επικουρική 55.000 με χρόνο αναμονής από 14 μήνες έως 28 (χώρια αν υπάρχει διαδοχική ασφάλιση)
ΟΑΕΕ: Για κύρια σύνταξη 20.000 αιτήσεις με χρόνο αναμονής από 12 μήνες έως 19 (χώρια αν υπάρχει διαδοχική ασφάλιση)
Δημόσιο: 12 έως 24 μήνες αναμονή (χώρια ταμεία και εφάπαξ)
ΟΓΑ: 12 μήνες (διπλάσιος χρόνος) αν υπάρχει διαδοχική ασφάλιση
Και στο ΕΤΕΑ: έχει φτάσει και 4 χρόνια
Χώρια αν κάνεις ένσταση πόσο ακόμη θα καθυστερήσει η καταβολή χρημάτων. Την ίδια ώρα που τα έξοδα και οι φόροι τρέχουν καθώς δεν υπάρχει καμία ρύθμιση και καμία προστασία.

 
Έν Ελλάδι, το κράτος πρόνοιας είναι εκδικητικό και επιθετικό με όλους αυτούς τους εργαζόμενους που τολμούν να διεκδικήσουν τα νόμιμα και δεδουλευμένα χρήματα τους. Η νομοθεσία και η πολιτεία που θα έπρεπε να τους διευκολύνει τους τρομοκρατεί και τους ξεφτιλίζει με τον χειρότερο τρόπο επειδή αποφάσισαν απλά να τολμήσουν να ζήσουν.