Του Γ.Γ

Είναι γνωστό ότι η ιδιότητα του «πρώην κομμουνιστή» -πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται από θητεία σε ανώτατα κομματικά όργανα- μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικά προσοδοφόρο διαβατήριο για μια λαμπρή επαγγελματική και πολιτική καριέρα. Αρκεί, βεβαίως, να ξέρεις να αξιοποιήσεις κατάλληλα το παρελθόν σου και, κυρίως, να ξέρεις πότε και προς τα πού πρέπει να… αλλάξεις στρατόπεδο.

Χρειάζεται, όμως, άραγε αυτή η πολιτική μετάλλαξη να συνοδεύεται και από την απαραίτητη εικονογράφηση; Είναι αναγκαίο να αποδεικνύεται δημοσίως πόσο καλός χριστιανός είσαι, πόσο ευλαβικά εκπληρώνεις τα θρησκευτικά σου καθήκοντα και πόσο στενή είναι η σχέση σου με την… «Θεοτόκο»;

Στην περίπτωση του υπουργού Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκου αναφερόμαστε.

Ο σημερινός υπουργός έχει στις πολιτικές του «αποσκευές» ένα καθόλου αμελητέο κομμουνιστικό παρελθόν: έφτασε μέχρι την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και, για ένα διάστημα, το 1990-1991, διετέλεσε γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ.

Δεν χρειάστηκε, ωστόσο, να περάσει πολύς χρόνος για να βρεθεί από τα κομματικά γραφεία της Αριστεράς στα «μεγάλα σαλόνια» της πολιτικής και της επικοινωνίας.

Στην επαγγελματική του διαδρομή βρέθηκε να συνεργάζεται επιχειρηματικά με τον Χρήστο Καλογρίτσα στη γνωστή εταιρεία δημοσκοπήσεων, ενώ ακολούθησαν οι γνωστές διασυνδέσεις με το μιντιακό και πολιτικό κατεστημένο. Η πορεία του προς τον κόσμο της συντηρητικής παράταξης υπήρξε, όπως αποδείχθηκε, ιδιαίτερα επιτυχημένη.

Τα «προσόντα» του εκτιμήθηκαν δεόντως. Έφτασε να αναλάβει κομβικό ρόλο στον επικοινωνιακό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας και να βρεθεί πολύ κοντά στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και ασφαλώς δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι μια τέτοια πολιτική και επικοινωνιακή διαδρομή δεν έγινε… για την ψυχή της μάνας του.

Το ενδιαφέρον, πάντως, είναι πως ο άλλοτε κομμουνιστής δεν περιορίστηκε στην πολιτική μετακόμιση. Σε κάθε ευκαιρία εμφανίζεται ως τιμητής της Αριστεράς, παραδίδει μαθήματα «αποστασίας» στους πρώην συντρόφους του και εμφανίζεται συχνά ως εισαγγελέας εκείνων που εξακολουθούν να βρίσκονται στην απέναντι όχθη.

Κι αυτή η ιδιότυπη πολιτική διαδρομή αποδείχθηκε ένα πρώτης τάξεως διαβατήριο για την είσοδό του στα κυβερνητικά σαλόνια και την κατάληψη υπουργικών θώκων.

Όλα αυτά, βέβαια, μπορεί να τα αντιληφθεί κανείς ως μια ακόμη ιστορία πολιτικής μετάλλαξης. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και κρίνεται γι’ αυτές.

Αυτό που πραγματικά προκαλεί θυμηδία, όμως, είναι το τελευταίο κεφάλαιο αυτής της διαδρομής: ο άλλοτε άνθρωπος της ΚΝΕ να εμφανίζεται πλέον ως υπόδειγμα ευσεβούς χριστιανού, να συμμετέχει σε δημόσιες «παρακλήσεις» και να φωτογραφίζεται με το απαραίτητο θρησκευτικό φόντο.

Και φυσικά, μια τέτοια εικόνα δεν μπορεί παρά να μας θυμίσει και παλαιότερες ιστορίες που είχαν δει το φως της δημοσιότητας. Όπως εκείνη την απίστευτη αφήγηση που είχε διοχετευτεί πριν από κάποια χρόνια σε περιθωριακό έντυπο, σύμφωνα με την οποία η Παναγία φέρεται να… ξέσπασε σε κλάματα μπροστά του.

Εδώ πλέον η πολιτική μετάλλαξη συναντά τη μεταφυσική.

Από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στην επικοινωνιακή αυλή της Νέας Δημοκρατίας κι από εκεί στις δημόσιες παρακλήσεις και στις ευλαβικές επικλήσεις της Θεοτόκου. Η διαδρομή έχει, ομολογουμένως, ενδιαφέρον. Και όσο συνεχίζεται, δεν αποκλείεται να δούμε τον Τάκη Θεοδωρικάκο να φιλάει και το χέρι του Αμβρόσιου.

Κάπου εδώ, λοιπόν, μια μικρή συμβουλή, ρε μεγάλε: Βάλε λίγο φρένο στην κατρακύλα σου. Γιατί άλλο πολιτική μετάλλαξη κι άλλο να μας παρουσιάζεις ότι μαζί με το κομμουνιστικό παρελθόν εγκατέλειψες και τη στοιχειώδη αίσθηση του μέτρου. Και, τελικά, δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν πόσο καλός χριστιανός είσαι. Οι πολιτικές σου διαδρομές μιλούν από μόνες τους.