«Συναγερμός από τη φωτιά στο Χαϊδάρι, εκκενώνεται το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί – Δραματικές στιγμές σε Βοιωτία και Αργολίδα», μας ενημερώνουν οι τίτλοι των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων.

Και πάλι οι ίδιες εικόνες. Φλόγες να καταπίνουν δάση και σπίτια. Άνθρωποι να εγκαταλείπουν τις περιουσίες τους. Καμένα ζώα, καμένες καλλιέργειες, ένας φυσικός πλούτος που χρειάστηκε αιώνες για να δημιουργηθεί και λίγες ώρες για να γίνει στάχτη.

Θα μπορούσαμε να αρκεστούμε στα αυτονόητα.

Να πούμε ότι θα καιγόμαστε όσο αφήνουμε στην εξουσία ένα πολιτικό προσωπικό που αντιμετωπίζει την προστασία της ανθρώπινης ζωής ως κόστος και την καταστολή ως επένδυση.

Ότι η εργατική τάξη θα συνεχίσει να ισοπεδώνεται όσο κυβερνούν εκείνοι που αναγνωρίζουν μόνο έναν θεό: το κέρδος.

Ότι μαζί με τις ζωές μας καταστρέφεται και ο φυσικός πλούτος της χώρας, ο οποίος για το κεφάλαιο έχει αξία μόνο όταν μπορεί να μετατραπεί σε εμπόρευμα, σε μπίζνα, σε πεδίο επενδύσεων. Ό,τι δεν αποφέρει κέρδος θεωρείται «περιττό βάρος».

Όμως αυτά δεν αρκούν.

Είναι ακόμη νωρίς για να αποτιμηθεί το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής. Οι ζημιές σε υποδομές, περιουσίες και δασικά οικοσυστήματα θα αποκαλυφθούν τις επόμενες ημέρες και, δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι θα είναι τεράστιες.

Το βαρύτερο τίμημα, όμως, είναι άλλο.

Τρεις πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους. Άνθρωποι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή για να καλύψουν με την αυτοθυσία τους τα εγκλήματα μιας πολιτικής που θεωρεί την πρόληψη πολυτέλεια.

Και τώρα θα αρχίσει ξανά η γνωστή παράσταση.

Θα φταίει ο αέρας. Θα φταίει η κλιματική αλλαγή. Θα φταίνε οι δύσβατες περιοχές. Θα φταίνε οι ακραίες καιρικές συνθήκες. Θα ακουστούν ξανά οι ίδιες δικαιολογίες, όπως άλλοτε ακούγαμε για τον περίφημο «στρατηγό άνεμο» και τις «ασύμμετρες απειλές».

Αυτό που δεν θα ακούσουμε είναι η αλήθεια.

Δεν θα ακούσουμε ότι η κυβέρνηση βρήκε δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, για ΝΑΤΟϊκές υποχρεώσεις, για την αγορά εκατοντάδων περιπολικών, για την πρόσληψη χιλιάδων αστυνομικών και ειδικών φρουρών.

Δεν θα ακούσουμε ότι την ίδια στιγμή το Πυροσβεστικό Σώμα παραμένει δραματικά υποστελεχωμένο, με ελλείψεις σε προσωπικό, σε οχήματα, σε εναέρια μέσα, σε εξοπλισμό και –κυρίως– στην πρόληψη που αποτελεί τον μοναδικό πραγματικό τρόπο προστασίας των δασών.

Η κυβέρνηση έχει κάνει τις επιλογές της.

Επέλεξε να θωρακίσει το κράτος απέναντι στις κοινωνικές αντιδράσεις και όχι απέναντι στις φωτιές.

Επέλεξε να αγοράσει περισσότερα περιπολικά αντί για περισσότερα πυροσβεστικά οχήματα.

Επέλεξε περισσότερους ειδικούς φρουρούς αντί για περισσότερους πυροσβέστες.

Επέλεξε την καταστολή αντί για την πολιτική προστασία.

Γι’ αυτό και κάθε καλοκαίρι ζούμε το ίδιο έργο.

Οι υπουργοί εμφανίζονται μπροστά στις κάμερες, εκφράζουν τη «βαθιά τους θλίψη», υπόσχονται ότι «θα διερευνηθούν τα αίτια» και περιμένουν τον πρώτο φθινοπωρινό βροχερό ουρανό για να ξεχαστούν όλα.

Μόνο που οι άνθρωποι που έχασαν τους δικούς τους.

Ούτε οι πυροσβέστες που καλούνται κάθε χρόνο να δώσουν άνιση μάχη με ελλιπή μέσα.

Και ένα τελευταίο ερώτημα προς τον κ. Μητσοτάκη και τον κ. Χρυσοχοΐδη:

Όταν μια χώρα κάθε χρόνο καίγεται, τι χρειάζεται περισσότερο;

Εκατοντάδες νέα περιπολικά και χιλιάδες νέους αστυνομικούς ή ένα ισχυρό Πυροσβεστικό Σώμα με προσωπικό, εξοπλισμό, εναέρια μέσα και ολοκληρωμένη δασοπροστασία;

Η απάντηση τη δίνει κάθε καμένο βουνό. Και, δυστυχώς, τη γράφει κάθε χρόνο η ίδια η πραγματικότητα.