Σήμερα φαίνεται να κλείνει ένας πρώτος κύκλος λυσσαλέας επίθεσης του νεοφιλελεύθερου κεφαλαίου σε βάρος της εργασίας έπειτα από περίπου 15 χρόνια ύφεσης, αλλεπάλληλων κρίσεων, (μετα)μνημονίων, κοινωνικών απορρυθμίσεων και αυταρχικής διακυβέρνησης.

Για λόγους που ανάγονται ήδη στη δεκαετία του 2000 και στις τότε παθογένειες της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος, η επικράτηση σήμερα συντηρητικών και ακροδεξιών πόλων μοιάζει μη αναστρέψιμη -όμως, αν και πίσω στο σκορ, είμαστε στα μισό του δρόμου, στο ημίχρονο.

Οι ψευδοκεϊνσιανές συνταγές με αρκετή δόση καταστολής και ανελευθερίας δεν μπορούν να διαρκούν εσαεί, ούτε να εξαγοράζουν στο διηνεκές ελπίδα και ψήφους στο όνομα μιας εύθραυστης σταθερότητας υπό την αιγίδα των Βρυξελλών. Πολύ σύντομα, στις κρίσεις που επίκεινται και θα είναι σφοδρές, η ματαίωση των φρούδων προσδοκιών θα γεννήσει εκ νέου την ανάγκη για ρήξη και για μια άλλη αφήγηση. Το ερώτημα είναι αν η ανταγωνιστική Αριστερά και τα κινήματα με όρους ενότητας θα είναι σε θέση να συνεκφωνήσουν αυτήν την άλλη αφήγηση ή αν ο σημερινός ζόφος θα είναι η μόνη εναλλακτική.

Απόστολος Καψάλης – Επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο – ¨ΕφΣυν”