Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Είναι πραγματικά απολαυστικό το «λούσιμο» που έκανε η Έλενα Ακρίτα στον αντιπρόεδρο της κυβερνητικής παράταξης, Άδωνι Γεωργιάδη.

Και για να μην υπάρχει καμία παρανόηση: την άποψή μας για τη βουλευτή Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ την έχουμε διατυπώσει εδώ και καιρό, με απόλυτη σαφήνεια. Αυτό, όμως, δεν μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε ότι η σημερινή της επίθεση στον υπουργό Υγείας ήταν ιδιαίτερα εύστοχη.

Εντυπωσιακό είναι, από την άλλη, το γεγονός ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης παριστάνει τον αδιάφορο, ενώ μέσα σε μόλις δύο ημέρες έχει δεχθεί δημόσια και ιδιαίτερα οξεία κριτική — χτες από τον δικηγόρο Θανάση Καμπαγιάννη και σήμερα από το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο τέλος του κειμένου θα παραθέσουμε ολόκληρη την τοποθέτηση της Ακρίτα. Πριν από αυτό, όμως, αξίζει να σταθούμε στην κατακλείδα της.

«Θα σε ταράξω στη νομιμότητα», «απειλεί» η βουλευτής τον υπουργό Υγείας.

Ίσως να μην έχει συνειδητοποιήσει, η Ακρίτα, ότι η συγκεκριμένη φράση είναι πολιτικά φορτισμένη και κουβαλάει πίσω της μια ολόκληρη ιστορία, αλλά και κάποιες από τις αυταπάτες που χαρακτήρισαν για μια περίοδο την Αριστερά.

Ας κάνουμε, λοιπόν, μια μικρή ιστορική αναδρομή.

Η ΕΚΟΦ και το «βαθύ κράτος» της Δεξιάς

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, και συγκεκριμένα το 1957, ιδρύεται η ΕΚΟΦ (Εθνική Κοινωνική Οργάνωσις Φοιτητών), μια οργάνωση που συνδέθηκε με τον αντικομμουνιστικό μηχανισμό της μετεμφυλιακής Δεξιάς και λειτούργησε ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παρακρατικά εργαλεία της εποχής.

Από τις τάξεις της πέρασαν στελέχη που αργότερα βρέθηκαν σε υψηλές θέσεις του πολιτικού συστήματος, ακόμη και σε κυβερνητικά αξιώματα.

Η ΕΚΟΦ άφησε πίσω της μια βαριά παρακαταθήκη τραμπουκισμών, διώξεων και αντικομμουνιστικής δράσης. Έχουν καταγραφεί οι επιθέσεις της εναντίον αριστερών και προοδευτικών φοιτητών — χαρακτηριστική είναι η υπόθεση του Ανδρέα Λεντάκη — αλλά και η δράση της στο ζοφερό μετεμφυλιακό πολιτικό σκηνικό.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική υπήρξε η περίοδος γύρω από τις εκλογές του 1961, τις περιβόητες εκλογές της «βίας και νοθείας».

Η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μέσα σε ένα κλίμα εκτεταμένης κρατικής και παρακρατικής πίεσης, με την εφαρμογή του λεγόμενου «Σχεδίου Περικλής», εμφανίστηκε να συγκεντρώνει πάνω από 50% των ψήφων. Η ΕΔΑ, που αποτελούσε τότε τη βασική κοινοβουλευτική έκφραση της Αριστεράς, συγκέντρωσε περίπου 14,6% και εξέλεξε 24 βουλευτές.

Όμως η δράση του παρακρατικού μηχανισμού δεν σταμάτησε την ημέρα των εκλογών.

Ακολούθησε ένα νέο κύμα διώξεων, εκφοβισμού και βίας εναντίον όσων θεωρούνταν πολιτικοί αντίπαλοι της Δεξιάς μέσα στα Πανεπιστήμια. Τραμπούκοι της ΕΚΟΦ έστηναν ενέδρες και ξυλοκοπούσαν αριστερούς φοιτητές. Σε συνδυασμό με τους μηχανισμούς ασφαλείας επιχειρούνταν διώξεις και δικαστικές σκευωρίες σε βάρος προοδευτικών νεολαίων. Μαζί με τους υπόλοιπους μηχανισμούς του μετεμφυλιακού κράτους διαμορφωνόταν ένα κλίμα φόβου και τρομοκρατίας στα Πανεπιστήμια.

«Θα σας ταράξουμε στο ξύλο»

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, ο Ηλίας Ηλιού, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ, επισκέφθηκε τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, τότε υπουργό Προεδρίας της κυβέρνησης Καραμανλή, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τη δράση των παρακρατικών μηχανισμών.

Σύμφωνα με την ιστορική αφήγηση που έχει καταγραφεί για εκείνη τη συνάντηση, ο Ηλιού, επιστρέφοντας στους νεολαίους της ΕΔΑ που τον συνόδευαν, φέρεται να τους είπε:

«Παιδιά, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μου είπε ο κύριος ακαδημαϊκός και καθηγητής Πανεπιστημίου στην Ελλάδα και τη Γερμανία».

Και στη συνέχεια μετέφερε τα λόγια του Τσάτσου:

«Επειδή εσείς οι μαρξιστές έχετε οριστικά κερδίσει τον ιδεολογικό αγώνα, κατέχετε τον χώρο του Πανεπιστημίου και του πολιτισμού. Έχετε αλώσει τη νεολαία. Ηλία, δεν έχουμε άλλο τρόπο. Και δεν πρόκειται να παραδοθούμε. Θα σας ταράξουμε στο ξύλο».

Οι νεολαίοι της ΕΔΑ έμειναν άφωνοι.

Κάποιος, τότε, φέρεται να ρώτησε τον Ηλιού:

«Και συ τι απάντησες;»

Και εδώ βρίσκεται η περίφημη φράση που έμεινε στην ιστορία:

«Και μεις θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα».

Η «νομιμότητα» ως πολιτική απάντηση

Μια απάντηση βαθιά ρεφορμιστική, θα λέγαμε σήμερα. Και ακόμη περισσότερο αν τη δούμε με τα μάτια του παρόντος.

Γιατί ποια «νομιμότητα»; Τη νομιμότητα ενός κράτους που έχει ιστορικά αποδείξει ότι, όταν αισθάνεται ότι απειλούνται τα συμφέροντα που υπηρετεί, μπορεί να μετατρέψει τους θεσμούς του σε μηχανισμό καταστολής; Τη νομιμότητα που, στη σύγχρονη εκδοχή της, πολλές φορές εμφανίζεται με τη μορφή του γκλοπ του αστυνομικού, της καταστολής των διαδηλώσεων, των διώξεων και των στημένων δικογραφιών;

Η ιστορία έχει δείξει ότι η επίκληση της «νομιμότητας» από μόνη της δεν αρκεί. Γιατί η νομιμότητα δεν βρίσκεται πάνω από την κοινωνία. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών. Και όταν η κρατική εξουσία χρησιμοποιεί τους νόμους επιλεκτικά, όταν η καταστολή βαφτίζεται «τάξη» και όταν η κοινωνική διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας, τότε το σύνθημα «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα» κινδυνεύει να μετατραπεί από όπλο της αντιπολίτευσης σε αυταπάτη.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να εφαρμόζονται οι νόμοι. Το ζητούμενο είναι ποιοι νόμοι, για ποιον και προς όφελος ποιου.

Και τώρα, ας δούμε τι ακριβώς έγραψε η Έλενα Ακρίτα για τον υπουργό Υγείας.