Η Ελενα Ακρίτα, το ρεντίκολο της μπουρζουαζίας, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της αστικής δημοσιογραφίας που λαμπρύνθηκε μέσα από τα άντρα του αντικομμουνισμού, με κορύφωση τη χρυσή εποχή του ΔΟΛ και το σύνδρομο του αντικομμουνισμού δεν την εγκατέλειψε ποτέ.
Είχε φτάσει στο σημείο μάλιστα να χρησιμοποιεί μια ρητορική που φαντάζει λίγο καλύτερης ποιότητας από εκείνη που κάνουν κάτι λαϊκίστικες φυλλάδες του εθνοψεκασμένου μπλοκ και ανακάλυψε μέχρι και “φρικαλέα σεξουαλικά σκάνδαλα” επί Στάλιν στα Μπολσόι. Φυσικά αυτό είναι μια μυθοπλασία της Ακρίτα αφού πουθενά ούτε απ’ τους πιο “μαύρους” αντικομμουνιστές ιστορικούς υπάρχει η παραμικρή σχετική αναφορά. Είναι και αμόρφωτη αφού δεν γνωρίζει ότι η ίδια η Νάντια Κομανέτσι έχει αρνηθεί αυτόν τον ισχυρισμό της μητέρας της, -που επικαλείται στο ποστ της που παραθέτουμε- περί βιασμού.
Φυσικά δεν θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό από μια “κυρία” που ο αντικομμουνισμός της την οδήγησε στο σημείο να… υπερασπίζεται εμμέσως τον Δημήτρη Λιγνάδη, όταν αυτός με αλαζονική προκλητικότητα «βάφτισε» σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με το όνομα της Ελένης Παπαδάκη.
Αυτό το τσόκαρο -που θεωρεί ότι είναι γόβα-της πολιτικής σήμερα βάζει στο στόχαστρο της τους “επαναστάτες του πληκτρολογίου” -ανάμεσα σ’ αυτούς είμαστε και εμείς- που αντιμετωπίσαμε με επιφύλαξη και προβληματισμό το γεγονός ότι η “ΕφΣυν” περνάει στα χέρια του καπιταλιστή Δ. Μελισσανίδη. Προεξοφλεί μάλιστα ότι “η εφημερίδα ΔΕΝ θα αλλάξει γραμμή“. Ο πλουτοκράτης δηλαδή “πέταξε” κάποια εκατομμύρια ευρώ, έτσι για την … ψυχή της μάνας του.
Και για να δούμε πόσο βαρύτητα έχουν οι εκτιμήσεις της πολιτικής τυχοδιώκτριας Ακρίτα, να θυμίσουμε ότι το 2015 εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ – πικραμένη, όπως δήλωσε δημόσια. Λίγα χρόνια αργότερα, μια έδρα στη Βουλή και μια υπουργική υπόσχεση από τον Τσίπρα, ότι θα την έκανε υπουργό αν κέρδιζε τις εκλογές, ήταν αρκετά για να της αλλάξουν γνώμη. Ίσως γιατί στη δική της περίπτωση, οι πεποιθήσεις είναι πιο ελαστικές απ’ τις προσφορές των κομμάτων εξουσίας.
Υ.Γ: Και για να μην υπάρξει καμιά παρανόηση. Φυσικά η “ΕφΣυν” δεν πρόκειται να κάνει καμιά οβιδιακή μεταμόρφωση και θα διατηρήσει το brand name της γιατί διαφορετικά θα είχε μηδαμινή αξία και θα απαξιωνόταν από το αναγνωστικό της κοινό. Αυτοί που διευθύνουν όμως τα αστικά media ξέρουν πολύ καλά τον τρόπο να γίνεται «δουλειά», χωρίς να «καρφώνονται».
0 Comments