Του Γ.Γ
Μπάτσοι δολοφονούν συνεχώς πολίτες, για ασήμαντο αφορμή, -θυμηθείτε την κρατική δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη καθώς και αυτές που προηγήθηκαν των νεαρών Ρομά, των Νίκου Σαμπάνη, Κώστα Φραγκούλη και Χρήστου Μιχαλόπουλου. Ποτέ αυτά τα κρατικά εγκλήματα δεν είναι καίριο θέμα στην επικαιρότητα για μέρες, όπως συμβαίνει τώρα για τον μπάτσο που έχασε την ζωή του κατά την διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης.
Αραγε αυτό το εργατικό δυστύχημα σε τι διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα που παρακολουθούμε καθημερινά και τις περισσότερες φορές όταν πρόκειται για θάνατο εργάτη για τους αρχισυντάκτες των ΜΜΕ δεν αξίζει παραπάνω από ένα μονόστηλο;
Η εξήγηση είναι απλή: Για το αστικό καθεστώς ακόμα και ο θάνατος έχει … διαβαθμίσεις … Αλλο να είσαι ένστολος και να χάσεις την ζωή σου εν ώρα δουλειάς και άλλο να είσαι εργάτης και να σκοτωθείς παλεύοντας για το μεροκάματο.
Και όπως ξέρουμε το ελληνικό κράτος δείχνει την πλέρια συμπαράσταση του σε οικογένειες στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, τα οποία έχασαν την ζωή τους “εν ώρα καθήκοντος”. Ουσιαστικά δηλαδή υπήρξαν θύματα εργατικών δυστυχημάτων. Μέλη των οικογενειών αυτών των νεκρών διορίστηκαν στο δημόσιο, υπήρξαν συντάξεις σε χήρες αυτών των θυμάτων … Μάλιστα η ελληνική βουλή έχει υιοθετήσει όλα αυτά τα χρόνια, 73 παιδιά “πεσόντων στελεχών” αυτών των μηχανισμών, “διαθέτοντας ετησίως για τον σκοπό αυτόν το ποσό των 625.000 ευρώ”, από τον προϋπολογισμό της. Αν ρωτήσετε τι κάνει το κράτος για τις οικογένειες εργατών που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους σε εργατικά δυστυχήματα, την απάντηση την ξέρετε.
Όπως έγραφε κι ο Ραφαηλίδης υπάρχει ακριβό, σπάνιο αίμα και παρακατιανο, από την πλέμπα.
Δεν είναι δύσκολο να κατανοηθεί.