Της Π. Μ.
Είναι προφανές, όσο πάει και περισσότερο, ότι το σύστημα αναγεννάτε μέσα από την ίδια του τη σαπίλα. Ο αποτυχημένος του χτες μεταμορφώνεται σε “εμπνευσμένο ηγέτη” με τις κατάλληλες συμφωνίες διαπλοκής. Η θλιβερή μειοψηφία των φοβικών και των νοικοκυραίων που μας νοικοκύρεψαν όλα αυτά τα χρόνια, έχει επικρατήσει κατά κράτος, όπως και έχει επικρατήσει και η σαχλαμάρα ως κυρίαρχη αισθητική.
Η χαμένη υπεραφθονία έχει γίνει και πάλι όνειρο ζωής για το “λαουτζίκο” που χειμάζεται. Ο αιώνια φτωχός στο μυαλό Ελληνας αρνείται να αποδεχθεί την ταξική θέση που του έχουν ορίσει ακόμη πιο χαμηλά αυτή τη φορά, και προσκυνά προσδοκώντας μια εξ ουρανού αλλαγή.
Εργασιακός μεσαίωνας. Αγιοποίηση της μίζας και της απάτης και δαιμονοποίηση ανθρώπων που αγωνίζονται ενάντια σε όλο αυτό.
Και ξέπλυμα του φασισμού. Αυτά είναι πλέον η “Νομιμότητα”.
Η εικόνα τον γηπεδικών πανηγυρισμών εντός Βουλής κάθε φορά που η ελεεινή δράκα ξεσκίζει τον φτωχομαλάκα, είναι χαρακτηριστική των καιρών της μεγάλης κλοπής του θρασύδειλου μικροαστού.
Κατά τα άλλα το νόημα της ζωής είναι τα φτωχοσάββατα και κυριακές στα trendy μαγειριά και στα τσιρκοπάρκα “ψυχαγωγίας”.
Τελικά, νόμος είναι το δίκιο του μαλάκα.
Λίγες σκέψεις, γενικές και .. ορισμένες.
0 Comments