Μια καταγγελία της Κοινωνικής Απελευθέρωσης φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια σκοτεινή πλευρά της «χλιδάτης» τουριστικής βιομηχανίας: την εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου σώματος και τη μετατροπή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε θέαμα για VIP πελατεία.
Σε πανάκριβο, exclusive εστιατόριο της Μυκόνου φέρεται να διοργανώθηκε θεματικό δείπνο τύπου Nyotaimori, της πρακτικής κατά την οποία το φαγητό σερβίρεται πάνω στο σώμα ενός γυμνού μοντέλου. Σε βίντεο που κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα εμφανίζεται γυναίκα ξαπλωμένη και ακίνητη πάνω σε τραπέζι, ενώ το σώμα της χρησιμοποιείται ως «πιατέλα» για το σερβίρισμα φαγητού. Υπάλληλος, μάλιστα, παρουσιάζει στους παρευρισκόμενους το συγκεκριμένο concept σαν μια ακόμη «εμπειρία» πολυτελούς διασκέδασης.
Αν η καταγγελία και το σχετικό οπτικοακουστικό υλικό επιβεβαιωθούν, δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με ένα «πρωτότυπο event». Έχουμε μπροστά μας μια ακραία μορφή εμπορευματοποίησης του γυναικείου σώματος, όπου η ανθρώπινη ύπαρξη μετατρέπεται σε διακοσμητικό στοιχείο μιας πανάκριβης κατανάλωσης.
Γιατί αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της «luxury» Μυκόνου που τόσο διαφημίζεται: από τη μία, η επίδειξη πλούτου και η κατανάλωση ως θέαμα· από την άλλη, οι εργαζόμενοι που καλούνται να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις μιας βιομηχανίας όπου το «anything goes» μπορεί να παρουσιάζεται ως διασκέδαση, εμπειρία ή «εθελοντική επιλογή».
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο ζήτημα.
Πόσο «ελεύθερη» είναι πραγματικά μια επιλογή όταν πίσω της βρίσκεται η ανάγκη για ένα μεροκάματο;
Στον τουρισμό και στην εστίαση, χιλιάδες εργαζόμενοι δουλεύουν σε εξαντλητικούς ρυθμούς, συχνά με χαμηλούς μισθούς και δύσκολες συνθήκες. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η επίκληση της «συναίνεσης» δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την κανονικοποίηση κάθε πρακτικής που υπαγορεύει η αγορά.
Το πρόβλημα δεν είναι το σώμα μιας γυναίκας. Το πρόβλημα είναι η μετατροπή του ανθρώπου σε εμπόρευμα.
Είναι η ίδια λογική που θέλει τον εργαζόμενο αναλώσιμο, το σώμα του διαθέσιμο και την αξιοπρέπειά του διαπραγματεύσιμη, αρκεί να υπάρχει πελάτης πρόθυμος να πληρώσει.
Και δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά παρουσιάζονται με τη γλώσσα της «εμπειρίας», της «πολυτέλειας» και της «διασκέδασης». Η αγορά έχει έναν εκπληκτικό τρόπο να βαφτίζει την εκμετάλλευση «επιλογή» και την αντικειμενοποίηση «lifestyle».
Δεν θα συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα. Δεν θα αποδεχτούμε ως φυσιολογικό ό,τι μπορεί να αγοραστεί.
Απέναντι στην εμπορευματοποίηση των σωμάτων, στον σεξισμό και στην εργοδοτική αυθαιρεσία, χρειάζεται συλλογική αντίσταση. Χρειάζεται ένα ταξικό και φεμινιστικό κίνημα που θα υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια, την αυτοδιάθεση και τα δικαιώματα κάθε εργαζόμενης και κάθε εργαζόμενου.
0 Comments